Dag 154 -26 oktober 2016 – van Viterbo naar Vetralla – 19 km

‘Viterbo is zoals dit hotel’ declameer ik na het ontbijt tegen Cirio, de mooie, beleefde Johnny Depp-achtige jongen aan de receptie ‘Lelijk en vuil van buiten, maar van binnen heel mooi en proper met vriendelijke, aangename mensen zoals jij.’ ‘Dank je!’ antwoordt hij gecharmeerd. ‘Wij gaan het hotel van buiten ook opkalefateren. Maar Viterbo zelf, daar zal niet veel aan veranderen. Velen Viterbianen willen de toeristen buiten houden en willen daarom niets doen om de stad aantrekkelijker te maken.’ 

Nu begrijp ik deze stad beter! Viterbo wordt bewust onder een grauwe sluier gehouden. Ideaal dus voor mensen die authenticiteit zoeken en verscholen schoonheid kunnen zien. 


Dit uitzicht vanuit de Palazzo Communale op de kerk van de SS Trinita bijvoorbeeld hebben ze niet kunnen versluieren. 

Na het afdalen vanuit de Piazza San Lorenzo – waar de mistroostige Dom staat …

… vinden we de buitenkant van de stadsmuren veel mooier dan de binnenkant. 
… met het restaurant van de Pausen op een kinderlijk mooie manier tegen de muren geplakt.

Hoe verder we lopen, hoe mooier het zicht op de versluierde stad vind ik. 


En dan staan we buiten de muren…

… lopen door straten die uitgehouwen zijn uit rotsen…


… en daar komen we deze minzame pelgrimsbroeders tegen. Patrick en Joan (zonder h) uit Antwerpen zijn op 2 Augustus in Londen vertrokken aan Saint Pauls Cathedral. In 2013 stapten ze al samen naar Compostella. ‘En, geen fricties zo nu en dan tussen jullie twee?’ wil ik weten. ‘Nooit!’ antwoorden ze gelijkgestemd. . 


Vermakelijk is het stappen met deze twee mannen door een minder spectaculair landschap dan we de laatste tijd gewend zijn, al babbelend in het Vlaams (wij) en in het Antwarps (zij). Ineens houdt Patrick de fietser, die uit de tegenovergestelde  richting komt, tegen door pal midden in zijn weg te gaan staan. Joan haalt iets uit zijn rugzak:  een zwart pochke die Patrick gisteren op de weg vond met allerlei fietsgereedschap in. De fietser krijgt die cadeau. Totaal verbaast kijkt deze! Zomaar iets krijgen terwijl hij aan het fietsen is van een wildvreemde? Dat gebeurt hem niet elke dag. Dankbaar maar nog steeds verbaast, rijdt hij verder al groetend naar ons, 4 pelgrims die nu allemaal een blij gevoel hebben door Patricks goede daad van de dag. 


Het begint wat feller te regenen en zo zien mijn drie geweldige mannen van de dag er uit in regentenue. 


Ondanks de regen worden hier olijven geoogst. Dit wordt waterige olijfolie volgens mij. Eergisteren vertelden andere olijfplukkers ons dat er niet geoogst mocht worden in de regen. Misschien is dit goedkopere olie. 


In deze weide staan heel veel ooien met hun nog niet zo lang geleden geboren lammetjes. Schattig, maar worden lammetjes niet rond Pasen geboren? 

Dit is Vetralla, een pittoresk gelegen gemeente. 

We lunchen er en bewonderen de stempels in de pelgrimsboekjes van Patrick en Joan. 
Maken een toertje door de kern van het dorp waar we oa dit stevig gebouwd gemeentehuis zien… 

… en de Rocca de Vetralla .. 


Ook dit dorp heeft een duidelijke Etruskische stempel. 

Nog een tweetal kilometer stappen en dan betreden we het Benedictijns klooster Pacis Regina. Het is ongeveer halfvier. Suora Maria Benedictina ontvangt ons al neuriënd. We krijgen per twee een sobere, maar prima kamer met eigen badkamer. Warm  water is er over een half uurtje, de Vespers (vrijblijvend) zijn om zes uur en eten om halfacht. ‘Wanneer komt het ander koppel?’ wil ze weten. ‘Die zijn nu nog aan het vliegen. Tegen 18u30 komen ze aan in Vetralla station. 


André en ik gaan naar de Vespers. Met dertien zijn ze, de Benedictijns zusters: 8 Kongolese, 1 Nigeriaanse en 4 Italiaanse. Als engelen zingen ze tijdens de mis, mooi, zacht en fijn. 

Tijdens de mis valt mij weerom op hoe anders en intenser Italianen omgaan met hun geloof. Ten eerste, de beleving van de mensen: zij geloven écht. Dat zie je aan de overgave waarmee ze in de kerk zitten. Ten tweede, de manier waarop de priester preekt. Vandaag vertelt hij dat echt bidden niet dat is wat wij, katholieken, hier in de kerk samen doen. Dat zijn woorden die op schrift zijn gezet om te gebruiken wanneer we samen zijn om zo onze rituelen uit te kunnen uitvoeren. Neen, echt bidden doe je met een zingend hart wanneer je alleen bent, bezig met je dagelijkse activiteiten. Een hart dat zingt zowel van verdriet als van vreugde.  Zoals een moeder  die dagelijks spontaan altijd aan haar kinderen denkt, in haar eigen woorden in gedachten tot hen praat, zo bid je ook tot god, spontaan in je eigen woorden, met woorden die je hart doen zingen. 

Waar blijven ze toch? Aline en Marjo zijn om 19 uur nog niet daar en het is pikkendonket op de 15 km lange laan van het dorp tot het klooster. We gaan een tijdje buiten staan met ieder een zaklamp in de hand proberen we zo ver mogelijk schijnen, maar zien hen niet. 

En dan zijn ze daar! Net voor etenstijd stappen ze in ons verhaal. Vers uit België, klaar om vanaf morgen met ons mee te stappen. Heerlijk zo vrienden te hebben die dit samen met ons willen meemaken. 


Heerlijk ook om vrienden te hebben die ongerust berichten beginnen sturen. ‘Zijn jullie veilig?’ ‘Hebben jullie iets gevoeld van de aardbeving?’ 

Hoe? Wat? We weten van niets. We zijn samen met Aline, Marjo, Patrick en Joan in de eetzaal van het kloosters lekker aan het eten, gezellig aan het babbelen en uitbundig aan het lachen met Suora Maria Benefictina die ons het eten brengt, afruimt, stempel in ons boekje zet en het geld int. 

Internet doet het in de eetzaal niet en het duurt een tijdje voor we weten wat er aan het gebeuren is. En, neen, we hebben niets gevoeld. De aardbeving is aan de andere kant van het land, meer in Le Marche. Wij zijn blijkbaar ook  heel veilig binnen dit klooster dat zo gebouwd is (met heel speciale onderkeldering) dat zelfs een aardbeving korter bij huis, ons niet zou kunnen deren. Dat vertelt de professore in Theologia mij, die hier ook rondloopt maar niet met ons meeat omdat hij pas terug is na een lange dag in Rome. 

Wel heeft het ontzettend hard geregend, geonweerd en gebliksemd vannacht. Benieuwd wat deze nieuwe dag ons brengt, samen met Aline en Marjo. 

Liefs,

Concetta 

Mijn locatie .

18 reacties op “Dag 154 -26 oktober 2016 – van Viterbo naar Vetralla – 19 km

  1. Dag Concetta & André,

    met veel interesse en plezier heb ik jullie reisverhalen gelezen en ik heb ervan genoten; zowel van de mooie foto’s als van jullie verhalen.
    Het is alsof we zelf mee stapten van achter onze laptop. Heerlijk om volgen, inspirerend en een ongelofelijke ervaring!
    Bedankt om dit met ons te delen.
    Geniet nog met volle teugen van de laatste kilometers in gezelschap van jullie vrienden.
    Groeten, Ludo

  2. Dag Concetta en André, Mooie foto’s. Ook het devote aspect kan me wel bekoren. Leuk dat jullie gezelschap krijgen. Een verrassende voettocht en mooi avontuur. Volhouden met stappen en schrijven.
    Beste groeten uit een herfstig België .

    Walter

  3. Ondanks de regen vind ik de foto’s sprekend en typerend voor jullie mooie reis. Een reis die zoveel intenser en mooier is dan die van vorig jaar. Komt het door de ‘traagheid des dingen” , komt het door de tevredenheid waarmee jullie deze reis nu maken, komt het door de liefde tussen jullie beide …ik weet het niet.
    Maar het is zo’n intens gevoel dat zelfs regen, mist en grauwte …..zon, lichtheid en helderheid ten toon spreiden. Dikke knuffel

  4. Fijn dat jullie nu in gezelschap verder stappen.En dat jullie niet in de buurt van de aardbeving zijn. Nog veel plezier samen.

  5. IK schrok me een bult toen ik op TV gisteravond het nieuws hoorde over die aardbeving. Gelukkig dat het niet Dantesk geworden is vvoor jullie. Na het schitterende verslag van Conceta over Viterbo begrijp ik nu waarom ik er nooit geraakt ben. De hele Etruskische regio wordt trouwens zelden aangedaan door touroperators, heb ik me laten vertellen. Jullie kuieren gewoon door een aaneenschakeling van werelderfgoedjuwelen. Om voor de zoveelste maal jaloers te zijn, en… wat pelgrims toch allemaal gratis cadeau krijgen op hun ‘boetetochten’.

    • Dag Herman; het is inderdaad geen boetetocht maar een krijgtocht. Wij krijgen zoveel: natuur, vriendschap, zon, warmte, gulheid, cultuur, wijsheid…. teveel om op te noemen Dit is paradijs. En wat zeker is: rijkdom en geluk zijn te vinden in de simpele dingen die je zonder streven tot je toelaat.

  6. Concetta en André,

    Fijn dat jullie vrienden gearriveerd zijn om jullie naar Rome te begeleiden. Ik blijf genieten van jullie verhalen en foto’s.

    Goede reis samen met jullie vrienden.

    Cees

  7. Weer een leuk en boeiend verhaal ! En morgen start weer een nieuw hoofdstuk ! Geniet ervan.
    Ronny

Reacties zijn gesloten.