Dag 152/153 – 24 en 25 oktober 2016 – van Montefiascone naar Viterbo – 18 km

Hoe anders ziet de wereld eruit wanneer je uitgeslapen bent! Ik heb mij daarenboven vannacht goed geamuseerd op het verrassingsevent dat Peter voor Ria’s verjaardag georganiseerd heeft. 

Ria was vorige week jarig. In haar antwoord op mijn felicitaties schreef ze dat ze gewoon rustig thuis was (ze werkt niet op woensdag) en dat Peter waarschijnlijk wel een verrassing voor haar zou hebben. Wat de echte verrassing geweest is, weet ik niet. In mijn droom heeft Peter een taartenbakevent georganiseerd in de keukenafdeling van de Ikea. Alle genodigden (C&A waren er bij) kregen per twee alle ingrediënten voor het bakken van een zwartewoudtaart. 


Bij de meeste koppels was het resultaat ongeveer dezelfde.  Behalve bij Ria en Peter! Die hun taart viel 10 keer zo groot uit, alhoewel ook zij dezelfde ingrediënten gebruikt hadden. Een overgelukkige Ria en Peter hadden wel veel moeite om hun taart mee naar buiten te krijgen. Ze viel telkens stuk, werd langs alle kanten door hen bijgewerkt, en toch bleef hun taart er geweldig uitzien, alle crèmes, kersen en chocokadeschilfers terug op de juiste plaats.  ‘Hoe doen jullie dat toch?’ vroegen de genodigden, doch Ria en Peter hadden geen tijd om te antwoorden want de taart viel weer stuk. Toen ik met buikpijn van het lachen wakker werd, waren zij nog steeds aan het worstelen met hun taart aan de deur van de Ikea. Sorry Ria en Peter, maar het was hilarisch. Hoop dat de echte verrassing minder stressvol was. 


Aan het ontbijt zit een dolgelukkige André: er zijn eitjes!  Lang geleden dat we er nog kregen. 

Ons hotel is heel mooi, zowel qua bouw als qua inrichting. Kijk eens wat een mooie gewelven in de bar.  

Deze groep Engelsen zijn ouders van kinderen die naar dezelfde school gaan. Zij wandelen van Sienna naar Rome zonder rugzak. Dezelfde tocht die hun kinderen in de zomer deden, maar dan met rugzak. Niet de FrancigenaBewerken, maar een eigen route die over de Monte Amiata gaat en door hun gids uitgestippeld. Ze stellen 101 vragen wanneer zij ons met de rugzak omgesjouwd zien vertrekken. Ongelooflijk vinden zij dat we dit al meer dan 2.100 km volhouden. Hun eigen kinderen stijgen na iedere stapdag die zij zelf doen, verder in hun achting. ‘In de hitte van juli hebben zij gestapt mét rugzak. Dat zouden wij niet kunnen.’ Ze buigen voor ons wanneer we vertrekken en kloppen ‘Great, Great’ op onze schouders. 
Hun gids is de man op de foto langs André. Hij is de leraar van hun kinderen én gespecialiseerd in trekkingreizen tussen Sienna en Rome. Hij is zelf heel bescheiden, maar zijn groepsleden vertelden ons dat hij een levend kompas is (alleen voor de oversteek van de Amiata heeft hij een kaart gebruikt!) én alles over geschiedenis en cultuur weet zowel in het algemeen als over deze streek in het biezonder. ‘Én hij is een heel, heel goede leraar voor onze kinderen’ voegden ze er enthousiast aan toe.  Wauw, zulke ouders wens ik al onze leraars en leraressen toe!

 

‘Tiens, is dit het dorp dat ik gisteren zo vreselijk vond?’ vraag ik mij op de Piazza Vittorio Emanuele af. We lopen via sfeervolle, verzorgde straten en pleinen de trappen op, want het is wel nog een heel stuk klimmen. 

Helemaal op het hoogste punt aangekomen (op 621 meter) staan we oog in oog met de enorme koepel van de Santa Margherita-kathedraal in het ochtendgloren. 27 meter heeft hij als diameter en is daarmee een van de grootste in Italië. 


Vlak daarlangs staat de kerk van de Madonna Pellegrina met een prachtige fresco. 


Wij hebben dit kerkje omgedoopt tot de doe-het-zelf-kerk. 


Terwijl ik mijn Emmetjes-gebed bid, speelt André rechtstaande piano en zet stempels in ons pelgrimsboekje onder het goedkeurend oog van Maria die een speciale Bambino op de arm heeft. Deze Bambino ligt niet gewoon in haar armen, maar maakt zich los van haar terwijl hij naar omhoog wijst, naar zijn vader in de hemel. Blijkt een breuk te zijn qua uitbeelding met de gebruikelijke afbeeldingen.  

 

In het park lopen twee priesters in zwarte habijten voorbij de Rocca dei Papi. Ze passen perfect in het panorama. 


Nu is de Rocca dei Papi een museum, vroeger was het een belangrijke verblijfplaats voor pauzen. 

We stappen iets verder en krijgen een fantastisch zicht op het Bolsena-meer. Diep inademen. Intens bewonderen. Alle schoonheid in onze poriën laten doordringen. Waanzinnig mooi is dit weer!
Bij het afdalen van het hoogste punt van Montefiascone, staan deze parasolbomen aan onze linkerkant. Geen idee hoe ik erin geslaagd ben deze verbluffend mooie foto te maken, maar het bewijs is er. 

Op de oude Via Cassia lopen, op de door de Oude Romeinen gelegde grote stenen die nu nog beter liggen dan op sommige Belgische wegen, geeft een glorieus gevoel, bijna heldhaftig zelfs!


Onderweg leren we hoe ze het deden: bomen kappen, ondergrond egaliseren, grint maken en ondergrond ermee beleggen, goed aanstampen, dan de massieve stenen erop en, voilà, de soldaten kunnen marcheren. 

Wat een bedrijvigheid tussen de olijfbomen vandaag. De oogst is in volle gang. We horen veel gelach en geroep. Duidelijk hele families die samen aan het oogsten zijn. 

‘Woensdag wordt er regen verwacht en dan moeten we gedaan hebben’ vertellen deze leuke oudjes ons. ‘Iedereen die kan helpen, helpt en dan is het snel gedaan.’ Met zoveel vrolijkheid gemaakt, zal deze familiale olijfolie vele monden verblijden, eens hij geperst is. 

Montefiascone domineert quasi de ganse dag het landschap waar wij door stappen. 
Op de plek waar een rustplaats voor pelgrims is, zouden we wel willen blijven. Wat een uitzicht, wat een ruimtegevoel, wat een licht!

Het huis dat er staat, wordt niet meer gebruikt. Misschien kopen en er een eetcafeetje openen voor passerende pelgrims? Zou nuttig zijn, want er is weer niets te eten noch te drinken tussen Montefiascone en Viterbo. 

Ongelooflijk hoe vlak het ineens is na die laatste heuvel waar we passeerden. 

Viterbo is in zicht! In het dal, daar vlak voor de Monte Jugo, daar ligt het. Toch nog een 8-tal kilometers te marcheren voordat we er zijn.

En daar zijn ze weer: een deel van de groep Canadezen, een viertal kilometers voor Viterbo. Door hun getetter lijken de saaie kilometers door stoffige landweggetjes sneller te gaan. 


De volledig ommuurde stad Viterbo, stappen we binnen door de Porta Fiorentina. 


Niet direct een wauw-gevoel geeft deze stad ons. Vroeger maakte ze deel uit van de kerkelijke staat en er resideerden vele pauzen. In 1271 stelden de bewoners een daad van historisch belang. 


Ze sloten de kardinalen op in dit Pauselijk Paleis en zetten hen op water en brood totdat zij een Paus aanstelden. De vorige was immers al drie jaar dood. Gregorius X vond dit een geweldig idee en nam dit over. Tot op heden wordt dit systeem – het Conclaaf – toegepast wanneer er een nieuwe paus moet gekozen worden. 

In Viterbo zit de schoonheid echt van binnen want de buitenkant zit letterlijk onder een laag vuil. De meeste gebouwen zouden een zandstraalbuurt best kunnen verdragen. Ik heb toch enkele mooie dingen gevonden. 

Een Italiaanse Bella, gracieus gezeten op de stenen bank rechts van de Dom. 

De Verlosser met Heiligen van Gerolamo da Cremona uit de XV eeuw, links van het altaar in de Dom. 


Deze pietà: de ontroerendste die ik ooit zag, helemaal in het donker gevonden achteraan in de Dom. 


Het Pelgrimsplein: zo authentiek en zo alleen achtergelaten net als zoveel andere schatten van gebouwen en pleinen in deze Pausenstad. Ik word er niet goed van. Onbegrijpelijk dat alle aandacht naar bepaalde steden gaat en anderen totaal verwaarloosd worden. 


Dé revelatie van Viterbo voor mij was er eentje van persoonlijk belang. Terwijl ik vooraan bij de wasmachines op mijn smartphone zit te tokkelen, stopt André onze was in de droogkast achteraan. 


Ik hoor hem een gesprek voeren met de Italiaan die zijn donsdeken aan het drogen is. Helemaal in het Italiaans. Geen Franse woorden erdoorheen, geen Engelse of Duitse. Ik blijf op mijn stoel vooraan zitten om hem alle ruimte te geven en hoor dat het goed is. En ja hoor, terwijl we met onze propere was terug naar ons hotel keren, zegt hij mij ‘Ik denk dat ik vanaf nu in Italië alleen mijn plan zou kunnen trekken.’ 

Het is gebeurd! Trots op mijn André die deze klik gemaakt heeft. 


Vandaag, dinsdaf 25 oktober, is onze laatste rustdag. In 7 stapdagen gaan we de resterende 110 kilometers tot Rome afleggen. 

We gaan er nog vollenbak van genieten! Deels samen met Aline en Marjo die morgenavond 26 oktober aankomen en dan drie dagen meestappen. Wij verheugen ons erop!

Liefs,

Concetta 

Mijn locatie .

15 reacties op “Dag 152/153 – 24 en 25 oktober 2016 – van Montefiascone naar Viterbo – 18 km

  1. Inderdaad een indrukwekkende pieta ! Ik kan maar niet vatten hoe het mogelijk is dat elk stadje, elk dorpje, elke boom , elke zonnestraal …altijd nog mooier, nog intenser, nog fijner is dan de vorige.
    Italy is the place to be ….maar zoals je zelf al zegt. Niet alleen daar waar horden toeristen zitten, zeker niet ! Zo blij dat jullie mij dit hebben leren ‘voelen’
    Maar even indrukwekkend vind ik de afgelegde weg. Letterlijk en figuurlijk.
    Ik ben blij dat jullie goede vrienden de laatste dagen meestappen en ik ben een beetje triest omdat ik niet in Rome sta om jullie te verwelkomen. Dikke knuffel

  2. C en a

    Alles ok? Die aardbeving is niet zover van jullie vandaan. Hopelijk geen last van?
    Groetjes
    Marijke

  3. Een glunderend manneke ! Goed dat je blij kunt zijn met kleine dingen !
    Wonderlijk hoe internationaal populair die pelgrimages zijn ! Zelfs de jeugd ! Canadezen, Engelsen en al de anderen die je op je weg vond.
    Jullie hebt je hart verloren aan die pittoreske dorpjes met een mooi pleintje rond een fontein.
    En de piëta’s en kruisbeelden en mooie kapelletjes en kerken. Die horen bij ons werelderfgoed ! Zo’n levendig Kindje Jezus ziet er toch ook meer levensecht uit. Een breuk met die gebruikelijke afbeeldingen hebben we hier ook : een kruisbeeld in de natuur (langs wandel- en fietspad) in Neerpelt: “De verkeerde Lieve Heer” wordt het genoemd. Zijn hoofd ligt op zijn linker schouder i.p.v. op zijn rechter.
    Je wordt daar ook overal bijna bedolven onder de olijven.
    Toevallig was er pas op het één programma “Voor hetzelfde geld” een uitgebreide test van olijfolie. Een Italiaanse kweker gaf uitleg over het verschil in kwaliteit van de olijfolie. Zoals bij de verschillende wijnstokken die hun smaak geven aan de wijn is het voor de lijven ook zo. Er zijn vele soorten olijven. De ene soort al beter of anders van kwaliteit als de andere. Die soorten bepalen de smaak. Dan nog de hand geplukte olijven geven een prima eerste persing omdat er geen gekwetste vruchten zijn die kunnen schimmelen. Het laat je raden waar de prijsverschillen zitten.
    Bewonderenswaardig Concetta hoe jij al die historische achtergronden telkens opzoekt en met ons deelt. Evenzo voor al die profane weetjes ! Het vergt een ruime interesse en de wil en tijd om het toch maar te doen !
    De imponerende natuur : uitgestrektheid, licht, water, zon, dieren, mensen…..
    bundel die mooie herinneringen samen in dat andere kleine rugzakje dat geheugen heet ! Dit vergeet je nooit ! Al die positieve ervaringen zullen blijven bovendrijven .
    Toch al toekomstplannen aan ‘t maken : opleiding filosofie en literatuur ! (pet af voor jou!)
    Vanzelf zal je tijd weer ingevuld raken wanneer weer thuis.
    Wijzelf hebben ook steeds een drukke agenda : kleinkinderen zo nu en dan opvangen of helpen met stage opdrachten (oudste kleindochter).
    Momenteel doende met het onderhoud en bebloeming tegen Allerheiligen van de graven van onze dierbare overledenen. 1 november komen de 2 zonen en 6 kleinzonen (van 0 tot 12 jaar) naar hier. We houden dan ook Halloween feest met spinnen soep en griezelig mooi versierde tafel.
    Weet ge wat hier in de Delhaize te koop is : De nieuwe authentieke trappist TRE FONTANE (8.5 % vol.) uit ROME ! Hij zou naar eucalyptus smaken. Er is ook maar een beperkte produktie van 1000 hl per jaar.
    Tja, misschien daar eens proeven als je aangekomen bent.
    De laatste loodjes moeten voor jullie niet de zwaarste zijn. We wensen jullie nog een leuke , plezierige, stapweek met jullie vrienden !
    Toi,toi. M&M

    • Dank je Maria, de eindmeet komt in zicht enerzijds zullen wij fier zijn anderzijds spijt dat het fijne leven gedaan is

  4. Concetta, Andre

    De laatste dagen komen eraan. Geeft jullie dit een goed Gevoel?
    Jullie hebben op jullie toch wel het een en het ander meegemaakt.
    Prachtige foto’s en een culturele ervaring, mooi uitgeschreven door Concetta.

    Wij zijn blij dat wij van op afstand dit hebben mogen meemaken, zonder rugzak en zere benen. Prachtig is dit om dat allemaal te volgen vanuit mijn zetel.

    Nog veel wandelplezier en vergeet niet:” de laatste loodjes wegen het zwaarst ”
    Ik ben ervan overtuigd dat het jullie zal lukken.

    Vele groetjes

  5. André, Concette

    toch nog Belgen die kunnen overeenkomen met Canadezen, wij Vlamingen kunnen toch goed overeenkomen met andere culturen. Ons Leen haar schoon familie heeft heelwat gemeen met Canada. De tak daar is veel groter dan in België.
    Hier sleept de discussie al weken aan. Niet alleen Brexit wordt een probleem, maar ook deze discussie kan aanleiding geven tot onenigheid.
    Geniet nog van de laatste km en een behouden aankomst in Rome.
    Breng het zonnige weer mee naar België.

    Groeten,
    françois

  6. Nooit gedacht dat we in jullie dagboek zouden mogen figureren. Bedankt

Reacties zijn gesloten.