Dag 150 – 22 oktober 2016 – van Acquapendente naar Bolsena – 22 km

Even alleen zijn! Daar hunker ik naar na het ‘Radicofaans besef’ van 21 oktober 2016. Tijd om tot mezelf komen, zonder andere impulsen die onder mijn huid kruipen. 

Terwijl we deze morgen de mistige straten van Acquapendente doorkruisen, groeit dat besef nog meer. Ik voel mij ook niet bijster goed: moe, emotioneel uitgeput en licht koortsig.  Durf het niet tegen André te zeggen. Weet hoe hij zal reageren. 


Wanneer we bijna uit het dorp zijn, net achter de kathedraal, wordt het mij teveel: André trekt voorop , ik volg. Heb er vandaag echt geen zin in. Wil mijn eigen ding doen. ‘Schatteke, ik heb behoefte om alleen te zijn’. ‘Oké’ reageert André zoals verwacht ‘heb je genoeg van mij? Wat doe ik weer verkeerd?’

Al zeven jaar hebben we dit probleem. Het is nochtans ëén van de dingen waar ik hem in het begin van onze relatie voor waarschuwde: ik heb nood periodieke eenzaamheid. 

‘Het gaat niet over jou’ probeer ik voor de zoveelste maal uit te leggen. ‘Het heeft zelfs totaal niets met jou te maken. Het gaat over een behoefte dat ik heb. Probeer dat aub zo te zien.’  Maar hij is geërgerd en dan raak ik niet door zijn harnas. En dan maak ik er korte metten mee, ik kan gewoon niet anders. ‘Gaat gij maar zoals gepland door op de Via Francigena, ik zie wel wat ik doe.’ Ik weet gewoon dat dit het beste is voor ons beiden op dit moment.   


Gekwetst verdwijnt hij aan de ene kant van de mist richting Bolsena en ik aan de andere, terug richting dorp, wanhopig maar opgelucht. Ik kijk niet om, want dan geef ik toe voor de lieve vrede, die op termijn ontaarden zal in oorlog.  Dat is een zekerheid.  


Ik neem de bus tot San Lorenzo Nuovo tot op de centrale piazza gevuld met marktkramers én mist..


… kom daar tot rust in de kerk van San Lorenzo (bid voor de Emmetjes en ook voor mezelf vandaag) ..


… drink een koffietje in de bar op de hoek…


… en stap uit de mist richting Bolsena met de Lago di Bolsena constant als navigator aan mijn rechterzijde. Ik geniet van de rust om mij heen die zich omzet in rust in mijn hoofd en in mijn wezen. 


Het is iets voorbij twaalf uur wanneer ik deze mistige foto’s van André doorkrijg. Het gaat goed met ons beiden: hij geniet van de landschappen in de mist … 


… ik in die overgoten met zonneschijn, waar ik vandaag meer behoefte aan had…


… het zacht golvend water van het meer, waar ik een heel poos blijf rondhangen, vertraagt mijn gedachten. 


We arriveren bijna gelijktijdig in ons hotel in Bolsena. Hij voldaan omdat hij de hele geplande tocht gedaan heeft, ik gelukkig omdat ik een dagje alleen door dit wondermooi gebied heb kunnen wandelen en tot mijn eigen ben kunnen komen.  


Voor het avondeten kiest André voor een sappig in de oven gebraden Senees varkentje en ik voor linguini met kreeft. Beiden vinden we het ‘net dat wat ik nodig had’. 

En zo was ook deze 150ste stapdag op de Via Francigena: voor elk net dat wat we nodig hadden!  

Liefs,

Concetta 

Mijn locatie .

12 reacties op “Dag 150 – 22 oktober 2016 – van Acquapendente naar Bolsena – 22 km

    • Neen, Herman, alles oké! Ben alleen heel moe geweest gisteren en eergisterenavond. Vandaag rustdag in Viterbo. Verslag ergens in de loop van de dag, prioriteit is slapen. Zzzzzz…

      • Dag Herman, ben blij dat onze supercoach zo bezorgd is. Alles ok hier . Vandaag een laatste rustdag en dan de rechte lijn naar Rome. Hebben gisteren reeds op via’s gelopen en deze 2000 jaar oude wegen liggen er bijna beter bij dan onze Belgische wegen :-)

  1. Hoy Concetta & André,
    Prachtig om jullie foto’s te zien, jullie verhaal te volgen en te genieten van tegelijkertijd jullie samenhorigheid en eigenheid.
    In 2011 waren Isabelle, ik en de kinderen zelf in Bolsena en de mooie herinneringen borrelen zo weer op.
    Geniet van de omgeving, de natuur, de rust en de cultuur en vooral van jullie samenzijn alsook van de tijd die ieder van ons zichzelf af en toe moet gunnen.
    Top wat jullie doen!
    Nog veel plezier en avontuur.

      • Dag Ludo, fijn dat je ons volgt op reis. Het is een zo zalige ervaring. Dit is de mooiste tijd van mijn leven: geen stress alleen genieten van :de natuur, de mensen, de cultuur en verder geen beslommeringen zoals files, boodschappen doen, het steeds negatieve nieuws op de media enz . Hopelijk tot binnenkort, zou fijn zijn. Het gaat je goed en deze wonderlijke tijd komt zeker voor jou (jullie) ook

  2. Els en ik zijn onlangs 60 écht ‘getrouwd’. Medicatie daarvoor? Geef elkaar af en toe vrijheid, leef elkaar nooit stuk. Gun elkaar een stuk eenzaam zijn. Heet is net of ik de ouwe pastoor of kapelaan wil uithangen om jullie vanop een preekstoel de Levieten te lezen. Teveel kopels leven elkaar ‘dood’ en dat is een ‘doodzonde. Ju met de geit! Op naar … Rome.

  3. Prachtige foto’s van 2 verschillende mensen heel even in een heel verschillende wereld. En vooral prachtig dat die ‘eigen’ belevingen zich boven een heerlijke bordje verenigen. Vereniging in een wat voor mij lijkt op een eeuwigdurende erkenning en herkenning van de andere levens-en liefdespartner. Merciekes Concetta voor je weet wel wat. En bedankt voor het mooie en intense verslag. M

Reacties zijn gesloten.