Dag 148/149 – 20 en 21 oktober 2016 – van Radicofani via Ponte a Riga naar Acquapendente – 11 + 17 km

Wat een heerlijke droom heb ik in Radicofani! De mooiste droom van mijn leven, na de mooiste dag van mijn leven. 

Met mijn hele familie, goede vrienden en bekenden wonen we in de gefortificeerde, moderne stad Radicodani, verdeeld over de vijf bastions. Iedereen is gelukkig en tevreden, behalve ik. Ik moet nog iets regelen voordat ik echt gelukkig kan zijn.  Ik loop boven in de toren – vanwaar je die waanzinnige mooie uitzichten hebt – voorbij de grote zaal waar alle mensen die ik in mijn hart draag, aanwezig zijn. Ik wil  naar het klein aanpalend zaaltje waar andere mensen zijn. Mensen die ik nog niet ken, doch die voor mij op één of ander manier heel belangrijk zijn omdat die een essentieel deel zijn van mijn leven en die ik eindelijk wil leren kennen. 

Roberto, mijn jongste broer, grijpt mij – net voor ik de grote zaal verlaat – bij mijn arm. ‘Hier moet je zijn, bij ons!’ zegt hij lief-streng, terwijl hij mij op een uiterst comfortabele leunstoel laat plaatsnemen. ‘Kijk naar deze beelden, geniet en vergeet de mensen in het zaaltje hierlangs.’ Hij tovert een scherm tevoorschijn met machtig mooie, driedimensionale, kosmische beelden, de ene prachtiger, kleurrijker en diepgaander dan de andere. 


Ze lijken op de schilderijen van Herman Vanclooster die ik een tijdje geleden zag. (Op de foto hierboven zie je één schilderij van Herman uit de prachtige reeks).  ‘Kijk dan toch wat een prachtig leven je hebt’ gaat Roberto liefdevol verder, terwijl hij zijn arm, broederlijk beschermend om mij heen slaat en ik helemaal happy wakker word. 

 ‘Kom vlug buiten kijken’ zegt mijn fris gewassen en gladgeschoren liefste ‘de zon schijnt weer zoals gij dat zo graag hebt, beetje verscholen in de mist’ terwijl ik mijn ogen terug sluit om het gevoel van mijn fantastisch mooie droom zo lang mogelijk vast houden. ‘Vijf minuten nog’ murmel ik. 

De zon staat inderdaad al mooi te schijnen. Even genieten van het prachtig zicht en dan aankleden, rugzak pakken, ontbijten en verdertrekken.  

Terwijl we afdalen en Radicofani, met haar burcht gehuld in de mist, als een prentkaartje achter ons laten, besef ik plotseling iets. Iets zo fundamenteel voor mij dat ik hartstochtelijk begin te snikken. Het heeft te maken met de mensen in het kleine zaaltje waar ik in mijn droom naar toe wou. 


Hoe verder we van de burcht gaan, hoe groter mijn tranen worden. Eindelijk weet ik waar mijn oud diepliggend verdriet uit voortkomt. 

Wat een besef! Hoe duidelijker het wordt, hoe harder ik moet wenen. Ik krijg amper een woord gezegd en vraag aan André om mij gewoon even te laten zijn en geen vragen te stellen. 

Zelfs de schapen op de glooiende heuvels vragen zich af waarom ik op deze heerlijke, In Ponte a Rigo kom ik emotioneel uitgeput aan. André weet nog steeds niet goed hoe hij hiermee om moet gaan. morgen, de ene onbedaarlijke huilbui na de andere krijg. 
‘Ligt het echt niet aan mij’ vraagt André gekweld voor de zoveelste keer. Ik probeer te praten maar het lukt nog niet. 


Even voordat we aan dit naamloos kapelletje zijn, een paar kilometer voor onze bestemming van de dag, ben ik in staat hem te vertellen waar het over gaat. Ik kan het jullie, lezers, niet vertellen. Te delicaat, te intens, te pijnlijk. 


In de naamloze, sobere en toch kleurrijke kapel, leg ik mijn verdriet neer. Een verdriet die zo’n anderhalf jaar geleden tijdens een training van Ander Leven als een prop uit mijn keel was gekomen zonder dat ik toen wist wat erin zat. Ik was toen gewoon opgelucht dat die prop eruit kwam. 


En nu, in het wondermooie Radicofani, na 136 dagen stappen op de Via Francigena, kom ik – na de mooiste dag en de mooiste droom in mijn leven – te weten wat erin zat. Is dit misschien de ware reden van deze pelgrimstocht? 


In Ponte a Rigo kom ik emotioneel uitgeput aan. André weet nog steeds niet goed hoe hij hiermee om moet gaan.


 ‘s Avonds aan tafel vrolijken deze drie jonge mannen uit Cesena ons op. Ovidio (de Transsylvanier van 27), Antonio (de Albanees van 20) en Miguel (de Dominicaan van 20) hebben een paar dagen vakantie en zijn naar de Thermen  van Saturnia  geweest. Ze laten ons foto’s zien. 


Wauw! Heerlijk en gratis relaxen in de buitenlucht in water van 37 graden!  Dat komt mee op mijn lijstje van todo’s voor onze toekomstige roadtrip door Toscanië!!

De manier waarop deze drie jongelui met interesse en respect naar ons luisterden, heeft ons diep ontroerd. Ze zijn ons de hand komen drukken toen ze hoorden dat we al 2.080 km te voet afgelegd hadden. Bij het afscheid kregen we kussen en lieve omhelzingen. 


Nog een vrolijke noot die avond: de guitige Sofia! Het nichtje van de uitbaatster van de enige bar in Ponte a Rigo én verantwoordelijke voor het beheer ven de Casa del Pelegrino. Sofia vertelt ons op een zeer visuele manier hoe ze met drie generaties onder één dak wonen in het grote huis waar de bar deel van uitmaakt. Haar diadeem heeft ze zelf aaneen geknutseld terwijl wij aan het eten en met de jongens aan het praten waren. En ze heeft al Engels geleerd van pelgrims in de bar. ‘grandpa, grandma en water’ deze drie woorden kent ze al. Ze is er fier op. 


Dit is onze laatste morgen onder de Toscaanse zon en we nemen hem duchtig in ons op. 

Enkele kilometer verder …


… aan de Torrente Alvella …


… komen we op de brug op de grens met regio Lazio, provincie Viterbo. Dezelfde zon, een ander gevoel. 


In dit huis in Centeno – het eerste gehucht in de provincie Lazio – heeft Galileo Galilei in 1638 in quarantaine geleefd omwille van de pest. Hij was op weg naar Rome omdat de Inquisitie hem ertoe dwong. Ik poseer op de bakfiets, het uithangbord van de B&B die er nu gevestigd is. 


Deze biezondere bar lag vandaag gewoon op onze weg. Geen omweg, geen trammelant, niets. Wel een warm welkom en een invitatie om de gisteren geperste olijfolie te proeven. 


Dat slaan we niet af. Lekker! Wijn drinken in bokalletjes ipv glazen? Waarom niet! Francesco is hip en trendy, net als zijn bar. 


Mijn eerste indruk van onze eerste verblijfplaats in de regio Lazio, Acquapendente, is niet denderend. Lawaaierig, druk, aftands, ..

De tweede indruk is al heel wat beter. 

Ik wil naar de kathedraal omdat daar een belangrijke reliqui in de crypte ligt: een steen met bloed van San Sepolcro uit Jeruzalem. We zien de steen… 


… maar zijn 1000 keer meer onder de indruk van de grote tableaus … 

… die gemaakt zijn door kinderen van de gemeente zelf met bloem- en groentenblaadjes. 


Hiermee gedenken ze jaarlijks in mei het mirakel van de Madonna dei Fiori. Die zou als teken dat de boeren in 1166 in opstand moesten komen tegen de tirannieke Barbarossa, een verdorde kerselaar hebben doen bloeien met witte bloesems ipv roze. De boeren hebben de tiran verjaagd!

Deze twee sfeerfoto’s, mét iconische autootjes, geven de avondlijke sfeer in Acquapendente treffend weer. 


In ons lawaaierig hotel La Riba heerst nu eindelijk rust en dat wens ik jou ook!

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

9 reacties op “Dag 148/149 – 20 en 21 oktober 2016 – van Radicofani via Ponte a Riga naar Acquapendente – 11 + 17 km

  1. Weer prachtig weergegeven Concetta. Je moet maar eens een boek uitbrengen. Heel.mooi!

  2. Ons hele wezen , ons hele zijn is opgebouwd uit gevoelens en emoties. Maar goed ook want anders waren we afgestompt of onnoemelijk hard geslagen door het leven.
    Als we terug kijken op hetgeen voorbij is zijn er altijd wel dingen waar we spijt van hebben en heel graag anders zouden gedaan hebben. Vele dingen zijn ook om allerhande redenen niet meer goed te maken. We krijgen maar 1 kans.
    Zo’n camino (zeggen de mensen die het meegemaakt hebben) daar kom je jezelf tegen. Meestal ondervinden ze daar alleen maar positieve effecten van . We kennen 1 uitzondering waar dat niet zo was, maar dat wensen we niemand toe.
    Samen , hand in hand, met je schildjes op je rug, gelijk schildpadjes, naar je volgende bestemming!
    Alleen de leuke dingen bijhouden en bewaren!
    Groetjes en tot de volgende. M&M

  3. Emo…emo. Dat je dit mooie verhaal net post op deze ochtend kan geen toeval zijn Concetta. Ik ga evenmin veel zeggen ….maar je raakte mijn diepste ik met de allereerste “blauwe” foto zonder dat ik kon duiden waar dat aan lag.
    Het vervolgverhaal heeft alleen maar tranen gebracht. En de krop in mijn keel werd met elke regel die ik las alleen maar groter en dikker.
    Zo blij dat jij hem kwijt bent en dat Andre er was voor je .
    X knuffel

    • Lieve Mieke, ontroerd dat je zo getroffen werd door dit verhaal. De eerste blauwe foto is een schilderij van Herman Vanclooster. Weet niet of het zo duidelijk was, tekst nu wat aangepast.
      Dikke knuffel en tot gauw!

  4. Jij hebt werkelijk een patebnt op de meest gevarieerde dromen. Deze is heel mooi en ontroerend. Ken het gevoel: de prop die reëel ergens vor je strot zit tewachten, jarenlang tot ie er plots uit valt. Kan jaren duren en duidt op een mentale ‘zuivering’. Dingen die je ‘verstopt’ hebt, helmaal onderaaan in de rugzak van je onderbewustzijn. “Schol, santé, gezondheid, à la vostra, sloante etc. Dit is een mooi verslag. Maak je geen zorgen om André die er een beetje verward bijstaat. Niemand kan je op zo’n ogeblik helpen, alleen het ‘DASEIN’ is voldoende. Ongelooflijk dat een schilderij it mijn laatste tento je dromen inspireert. Prachtig verhaal weer, deze keer. Het isnet of een mens er bij is. Unieke foto’s ook van dat goddelijke landschap, dat jullie stilaan verlaten. Hoever nog? Heb soms de insruk dat de kosmos gewild heeft dat jullie vorig jar de tocht moestgen onderbreken. Nu voel ik dat jullie er klaar voor zijn. André kent zekr nog de structuur die ik in de lessen Nederlands aan de literatuur en parallel aan het leven van mensen gaf. Lyriek== ebnthousiasme, epiek, vertellen en belven zoals het hoort, dramatiek die ledt naar de katharsis of de zuivering van de ‘helden’. Jullie izjn bijna aan de katharsis. Heerlijke tijd komt er aan.

Reacties zijn gesloten.