Dag 147- 19 oktober 2016 – van Gallina naar Radicofani – 17 km

De ochtendzon, nog een klein  beetje in de mist en lichtjes verscholen achter de bomen, maakt mij vanmorgen nog blijer dan anders. 


Het ontbijt in de plaatselijke bar, doorspekt met lokale wist-je-datjes, smaakt mij, na de sobere maaltijd van gisteren, nog beter dan anders. ‘Dit ga ik echt missen wanneer we terug thuis zijn’ zegt André voor de zoveelste maal. ‘Ik ook’ beaam ik voor de zoveelste keer. 


Het landschap ziet er op de eerste heuvel die we beklimmen, nog mooier uit dan anders. Aan onze linkerkant zien we de zon… 

… aan onze rechterkant de maan, die momenteel 14% groter is dan anders, 30% helderder en daardoor zichtbaarder. Tot bijna elf uur heeft hij gepronkt aan de helderblauwe hemel. 


Zijn we ooit zo gelukkig geweest? Misschien wel, maar nu is het toch de max. 


André moet zelfs even gaan zitten om al dit moois in zich op te nemen voordat we verder trekken richting Radicofani. 


Ik spreid mijn armen in de zon… 

… en in de schaduw om al het mooie dat mij overkomt in mij op te nemen. Wat een fantastisch gevoel!


Nog maar 8 km naar Radicofani volgens deze aanwijzing! Hebben we al zo flink gestapt?! Op een goede anderhalf uur tijd 9 km?! 


Nog een meevaller! We moeten niet over de drukke nationale weg. Neen, het FAS (Fonds voor de aanleg van weinig gebruikte wegen) heeft een parallelweg aangelegd onder de autostrade, speciaal voor de Via Francigena. 


En er blijkt onderweg een bar te zijn, op maar 200 meter van onze weg! De dag kan niet meer stuk, juich ik.  


Waarom ik deze goednieuwsplaat dan probeer af te breken? Mijn goede daad van de dag! De bar bleek al jaren gesloten te zijn en ik wil verhinderen dat andere pelgrims, net als wij verlekkerd naar een tas koffie of andere versnapering, deze onnodige uitstap moeten doen. 

De rustplaats voor pelgrims, met banken en fris water,  is 100 meter verder staat op het bord aan de Agriturismo San Giorgio. Fijn! Het is inmiddels halféén, tijd voor de lunch.


Aan de mevrouw die de stoelen aan het binnenzetten is, wil ik informatie vragen over deze heerlijke verblijfplaats voor later: zwembad, prachtig uitzicht, rustig, …  .  Ze kijkt afwerend en loopt naar binnen. Pelgrims zijn duidelijk niet gewenst. Ze zullen mij hier ook niet zien wanneer ik mijn pelgrimspetje afzet. 


Er is helemaal geen pelgrimsrustplaats verder op! We eten ons lekker broodje met mortadella dan maar op langs de weg, gezeten op ons zitmatje van Ikea…


… met zicht op deze magnifieke, levendige, stilleven van moeder natuur. 


André lokaliseert ondertussen. onze positie via zijn GPS … we zitten op 8 km van Radicofani (hoogste punt op de foto met de toren)?!  Het is dat het wat te ver is om die duidelijk verkeerd gelegde steen van 5 km geleden te gaan weghalen voor toekomstige pelgrims,  zoniet hadden we het gedaan. Maar de aanwijzingsplaat naar de onvriendelijke pelgrimshatende Agriturismo, die we verder op de weg tegenkwamen, hebben we wel gesaboteerd zodat ze ook geen ‘gewone mensen’ over de vloer krijgen. 

‘Gewoon heerlijk genieten,, aandacht schenken aan de mooie dingen, dan verdwijnen de ergernissen vanzelf’.  Met deze ingesteldheid trekken we verder. 

Omringd door deze feeërieke beelden waar onze ogen op kunnen rusten …

… en met het mysterieuze, hoger doel dat steeds klaarder en dominanter op onze weg te zien is …


…. laten wij tweetjes, net als deze zachtwollen schaapjes die zich door hun herdershond laten leiden, ons leiden door de borden van de Via Francigena naar Radicofani toe. 

Opnieuw belanden we in een middeleeuwse gemeente die oorspronkelijk een Etruskische nederzetting was. 

Het dorp zelf ligt op 780 meter, de burcht van Radicofani op 896. 

Het pelgrimsverblijf is nog niet open wanneer wij aankomen omstreeks 15u30. Een horde pelgrims wacht ontevreden in het cafeetje op het plein, druk pratend met elkaar. Sommigen zijn al enkele uren hier. Je kan hier niet reserveren en de eersten krijgen plaats. Waar komen al die pelgrims vandaan? Onderweg zijn we er vandaag geen enkele tegengekomen. Vreemd.  

Wij hebben geen zin in die drukte en sluiten ons aan bij Hans, een goudsmid uit Berlijn, die rustig op het terras blijft zitten een biertje drinken en daarna op zoek wil gaan naar een B&B. Terwijl André en Hans lustig keuvelen, boek ik telefonisch een hotelletje iets verderop …


… en ga het Romaans kerkje van San Pietro binnen dat op hetzelfde pleintje staat. 


De Madonna del Castello (gemaakt door Francesco di Valambrino begin 15e eeuw) luistert vriendelijk naar mijn emmetjes-gebed. Wat een rust! Helemaal alleen ben ik met haar! De emmetjes zullen nu zeker tot haar doorgedrongen zijn.  


Zonder rugzak klimmen we de enorm steile trappen op naar de Fortezza di Radicofani, een 120 meter hogerop. Een laatste effort op deze sowieso niet al te lichte stapdag, die ons leidt naar waanzinnig mooie uitzichten. 

We zijn verrukt en raken niet uitgekeken…

…  op de 1.700 meter hoge Monte Amadia, die tegenover ligt en het dal domineert ..

… op de middeleeuwse daken van de huizen van het dorpje zelf…

… op het landschap in de wijde omgeving tout court. 

Ons hotelletje La Torre ligt onder in het dorp. We hebben een ruime, zeer propere kamer en een enorm balkon met prachtig uitzicht. Én, heel belangrijk, een ligbad. 


Terwijl ik onder een enorme berg schuim in dat bad lig te weken (ipv snel te douchen in een overvolle pelgrimsverblijf!) mijmer ik over de Robin Hood van Val d’Orcia, wiens verhaal ik las boven in de burcht. Ghino di Tacco, de plaatselijke heer en dief van eind 13e eeuw. Zowel Boccaccio als Dante gebruikten deze heldhaftige figuur in hun wereldberoemde geschriften. Recenter gebruikte Bettino Craxi (Italiaanse Socialistische politicus) zijn naam als pseudoniem voor de artikelen die hij schreef voor de Socialistische krant l’Avanti. 

Wat een interessant en inspirerend figuur, die Ghino. Hier moet ik mij verder in verdiepen, net als in die fameuze strijd tussen de Ghibillijnen en Welfen waar de strijd hier blijkbaar ook om draaide indertijd. Maar dat is voor later. 

Nu ben ik heerlijk loom en dankbaar voor alle heerlijke momenten die mijn dag gevuld hebben en mijn ogen gaan probleemloos dicht, klaar voor een deugddoende slaap en mooie dromen. 

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

22 reacties op “Dag 147- 19 oktober 2016 – van Gallina naar Radicofani – 17 km

  1. Ontroerend mooi! Echt, prachtig verslag. Het doet me watertanden om ook zoiets te doen

  2. Oh…..jullie genieten. Jullie stralen. De foto’s spreken boekdelen. Elk lijntje in jullie gelaat straalt rust uit. Meer nog : Rust en vrede.
    Vrede met de natuur en met elke stap dichter naar Rome en dichter naar elkaar.
    Hoe simpel kan het zijn ? Een eenvoudige lekkere boterham met de blauwe lucht boven je en een oneindig indrukwekkend landschap als decor.
    X

  3. Wauw wat een mooie ochtend. Als men zo kan opstaan in de vroege uurtjes kan de dag niet meer stuk.

    Adembenemende foto’s, prachtige omgeving. De foto’s genomen op het hoogste punt van het kasteel zij geweldig. Mooi uitzicht van het dorpje in het dal.
    Die wegwijzer voor de pelgrims vind ik raar, daar de plaatselijke mevrouw blijkbaar geen pelgrims moet hebben.

    Nog veel wandelplezier in la bella Italië.

    Groetjes

    Jean

  4. Dag Concetta en Andre, wat een mooie fotos en mooi geschreven tekst. Jullie hebben the time of your life, geniet er maar van. Groetjes Philip.

  5. Amaai, amaai wat een weidse golvende schoonheid ! Je voelt jezelf langzaam oplossen in het glooiende landschap en vloeibaar worden om traag tussen de heuvel door te kabbelen ! Je ademt de stilte in en wordt één met de omliggende natuur waar je heerlijk alleen kunt zijn ! Alleen met twee onder één hoedje ! Zaaaalig ! Het tintelt tot in je tenen ! Prent die schoonheid in je hoofd en in je hart !
    Super !
    Die supermaan kunnen we nogmaals bekijken op 14.11 en 14.12. Komt blijkbaar zelden voor . Om de 40 jaar ? Jij hebt ze zelfs in beeld gebracht !
    Al goed dat je ook eens jezelf kunt verwennen in een degelijke rustplaats. Lijf en leden hebben dat nodig. En de rust…… het nagenieten …….
    De horde pelgrims kwamen voorzeker met de fiets of doen zo’n mini pelgrimage
    van een weekje of zo …. Laat ze maar begaan, zij kunnen nog niet aan jullie tenen tippen…. Al zullen ze misschien, als ze de kans zouden hebben overdadig opscheppen over hun prestatie.
    Erg mooie authentieke dorpjes met oude kerkjes tref je aan op je route. Gelukkig blijft de tijd daar een beetje stilstaan ondanks hier en daar de hebberige uitbaters van logementshuizen.
    Wij houden hier ook ons hart vast als we zien hoe veel authenticiteit verloren gaat in onpersoonlijke hoogbouw en snelle wegen daar naartoe.
    De open ruimten verdwijnen zienderogen onder ‘t een of ‘t ander excuus .
    Wij genieten dubbel van onze wandelingen in de nog bestaande natuurgebieden en bossen. Voor hoelang nog ?
    Ik begrijp hoe jij Concetta die weidsheid , die warmte, die gloed, die schoonheid wilt omarmen en in je opnemen. Als je zelf even kon vliegen had het nog een andere dimensie. Maar daarboven op de burcht was het precies gelijkaardig….
    Doe je voeten alle eer aan en schuif er weer een paar tientjes kilometers onder!
    Toi, toi en tot schrijfs !
    M&M

  6. Het is werkelijk adembenemend, wat een zicht, wat een zon, echt super, geniet, geniet, geniet.
    Het weer is precies ok, hier wat frisser, jullievstappen flink door.
    Lieve groeten tortelduuifjes xxxx

  7. Wat is de natuur toch mooi, het zijn weer zeer mooie foto’s . Zo zie je ook weeral dat overal norse en onvriendelijke mensen zijn. Genieten jullie maar van de mooie dagen die er nog volgen.

  8. Een mens wordt er zelf gelukkig van wanneer ik deze ‘Ode an die Freude’ vind in je teksten, de foto’s, een volledig ontbolsterde André die in mijn collegetijd met hem, niet zo makkelijke in zijn kaartgen liet kijken. en de reacties van een verliefd kopel, dat nog vlinders in de buik krijgt. We leven allemaal veel te vlug… Er is geen aandacht meer voor alles wat we gratuit krijgen. Een formidabele les voorhet levenhebben jullei in de rugzak. Om jaloers te zijn – maar dat mag niet. Ik gun het jullie allemaal. Dik… dik… dik verdiend. Herman.

  9. Magnifieke, prachtige landschapsfoto’s !!!!
    Ik voel me bij het lezen van je verhalen telkens een kwartiertje in la bella italia….
    Heerlijk…Onze geplande reis dit jaar naar Italie 2x moeten annuleren wegens achillespeesruptuur van Jos, de foto’s zijn dus meer dan welkom !
    SUCCES !!

Reacties zijn gesloten.