Dag 146 – 18 oktober 2016 – van San Quirico d’Orcia naar Gallina – 17 km

‘Oef, ZE blijft nog even binnen’ denk ik opgelucht terwijl ik de deur van de Casa dei Pelegrini, die in het straatje links van het mooi verlichte gemeentehuis ligt, stevig achter mij dichttrek. De ‘ZE’ slaat op Marie-France, de Française die vannacht ook in de gemeenschappelijke zaal geslapen heeft.  André en ik kwamen gisterenavond met een goed gevoel terug van een toffe wandeling door San Quirico d’Orcia. André zou een 20-tal minuten het chemisch ijs, dat we bij de apotheek gehaald hadden, op zijn voet leggen en daarna zouden we gaan eten ter afsluiting van een weerom fantastische dag. ZE begon onmiddellijk te preken, want ZE doet de Francigena in de tegenovergestelde richting en ZE weet dus alles.  ZE kwam vandaag van Radicofani. ZE had van acht uur ‘s morgens tot 18 uur ‘s avonds gestapt. ZE was heel moe en pufte en zuchtte zonder ophouden. Ik ging naar de badkamer en André ging op zijn bed liggen met het ijs op zijn been, om aan  de tsunami aan woorden te ontsnappen. ZE praatte dan maar verder tegen haarzelf ondertussen luidruchtig puffend en zuchtend. ZE kwam terug naar ons toe. HAAR voeten en schoenen waren natgeworden omdat er veel water in de Fiume d’Arcio stond ‘Jullie moeten daar morgen ook doorwaden want er is geen andere weg. En morgen gaat het ook nog zwaar regenen. Olala! Dat gaat moeilijk zijn!!’ ZE gaat terug naar haar bed aan de andere kant van de kamer. André wordt ongerust en vraagt of ZE op zijn kaart kan duiden waar dat exact was zodat hij al over een mogelijk alternatief kan nadenken. Dat wil ZE zeker en ze duidt en praat en ze puft en ze zucht onophoudelijk. ZE doet mij huiveren en ook ben ik er wat vies van. Dan vraagt ZE of we al gegeten hebben en mijn hart staat even stil. Ik zie haar al smakkend met open mond eten, haar mes aflikken en luidruchtig boeren. Wie mij goed kent, weet dat ik daar absoluut niet tegen kan. En dan bedenkt ze zich ‘Mais non, ik heb gisteren al gegeten. Ik ga nu slapen. Ben heel moe.’ Heel opgelucht hebben we toen ons jassen aangedaan. Voordat we naar buiten gingen, zei ze tussen heel wat puffen en zuchten in ‘Ik hoop dat jullie oordoppen bijhebben want ik snurk.’ En gesnurkt heeft ze, dwars door de oorstoppen heen. Vanmorgen ging ik mijn Camelbag vullen in de keuken. ZE was aan het ontbijten en vroeg al smakkend of ik koffie wou. Ik heb bedankt, vlug mijn rugzak gevuld en heb dus nu net de deur stevig dichtgetrokken. Vlug weg van het wezen dat een deken van onheil legde op een dag die nog moest komen. 


Wat smaakt de cappuccino die de Poolse Bora ons in Café Italia maakt! ‘Wij hebben hier de beste koffie’ zegt ze trots ‘beter dan die van de bar verder op het pleintje’.  Al 17 jaar werkt ze hier maar haar hart hunkert naar Polen. ‘Mocht ik dit werk ginder vinden, ik zou er geen twee keer over moeten nadenken’ zegt ze melancholisch. ‘Gelukkig is het hier heel mooi, maar mijn stad in Polen is dat ook.’


Met heel veel plezier stappen we opnieuw de Via Francigena op, die ook vandaag door de wondermooie Val d’Orcia gaat. 


Deze man plukt zijn olijven met de hand. ‘Ik heb te weinig bomen om een machine ervoor te kopen en ik heb tijd genoeg’ vertelt hij, terwijl hij de geplukte olijven op het net onder de bomen laat vallen. 


We stappen door de met cipressen omringde laan en komen uit op een plaats waar we een tijdje blijven stilstaan om haar schoonheid volledig tot ons door te laten dringen. 


Links van ons San Quirico d’Orcia, die nu onder ons ligt want we hebben al een stevige klim achter de rug. 


Rechts van ons donkere heuvels volledig in het groen, een rookpluim komt tussen twee heuvels uit. 


We zijn nog niet bekomen van het vorige, of we krijgen Vignoni Alto met zijn Castello uit de 11e eeuw in beeld. 


Gigi mountainbiked elektrisch door de steile straten. We kwamen hem boven al tegen. ‘De straat is onderbroken en ik vind de omweg niet.’  Wij komen via de omweg en duiden hem die. 


Terwijl wij afdalen, komt hij ons opnieuw voorbijgezoefd ‘Ik raak er niet door. Ga van de andere kant proberen.’ zegt hij al wuivend. 


De Rocca di Vignone heeft een dominante positie in het landschap van de vallei. We zien haar deze voormiddag constant en van alle invalshoeken. 


Deze prachtige cipressen zijn te dun om tegen te stretchen. 


We gebruiken dan maar het hek van het wijn- en oliehuis Tenuta Sanoner, iets verderop. Henk haalt ons in en komt een praatje maken. 


Deze fiere Amsterdammer is tweeënhalf  maand geleden vertrokken in Reims en stapt het liefst alleen. ‘Ik heb maar twee vrienden die met mij mogen meestappen omdat ze mijn tempo aankunnen.’ 


Ondanks het verschil in tempo, stapt hij een tijdje met ons mee. Hij stapt vandaag tot in Radicofani, wij stoppen in de helft, in het gehucht Gallina. Henk wil vanaf daar liften tot Radicofani. Wij slow-pelgrims doen dat stuk morgen te voet. Soms ontgaat ons de zin van de zogenaamde snelheid die pelgrims halen, gepaard met hele stukken die zij overslaan of met het (openbaar)vervoer doen. Daarna pochen zij met ‘ik ben van daar tot daar gegaan in zoveel dagen’. Daar gaat het toch niet om?

Zijn vrouw wil niet meer met hem meestappen, vertelt Henk na een tijdje. Tijdens hun pelgrimstocht naar Compostella heeft ze iets naars aan de hand gehad. Ik peuter tot ik weet wat dat ‘naars’ is. Het volgende gebeurde in 2010. 

Henk zwaaide zijn zware rugzak over zijn schouder. Wat te hevig blijkbaar want zijn schouder ging uit de kom. Zijn vrouw zag dat, viel flauw op de grond en kwam met haar hoofd hard op een uitstekende steen terecht. Het was erg. Ambulance is moeten komen, gehospitaliseerd, enz. Nu nog heeft ze last van haar hersenschudding. 


Iets voor we aankomen in de wereldberoemde thermenplaats Bango Vignoni, nemen we afscheid van Henk. Hier kwamen in de middeleeuwen beroemdheden  zoals Catherina van Siena (later heilig geworden) en Lorenzo dei Medici, kuren. 


Ik voorspel nu dat de niet beroemde Concetta P weldra in dit Hotel Le Terme zal verblijven. 


Als onderdeel van haar kuur zal zij, naast baden in het thermale water  en allerlei massages, iedere morgen op dit middeleeuws pleintje Thai Chi beoefenen onder deskundige begeleiding. Amen!


De aandachtige lezer en bekijker van de foto’s zal gemerkt hebben dat het überhaupt niet regent. ZE was daarin verkeerd. En, nog beter, er is een brug …


… over de rivier Orcia aangelegd met de steun van de Foundation van de noodlijdende Banca Monti dei Paschi di Siena. ZE heeft de verkeerde weg gevolgd en is zo in de rivier terechtgekomen ipv erboven. Ik hoop toch ondanks alles dat ZE heelhuids in Dijon aankomt. En dat ZE haar negatieve deken daar mee naartoe neemt of van zich afschudt. 

Heel de dag dwalen we verder richting Gallina, klimmend en dalend, bewonderend genietend. 

Één minpuntje: we vinden nergens iets te eten …  


… en stillen onze honger met een zakje studentenhaver. In Gallina is een restaurant waar we kunnen eten. Dat hebben ze ons aan de telefoon bij reservering gezegd. 


Het is niet ver meer. Nog een heuveltje. 

Of twee…


… en daar ligt Gallina, helemaal onder ons! Lang geleden dat we naar ons verblijfplaats afgedaald zijn. 


Het eerste huisje dat we tegenkomen is ons verblijfplaats ‘Affittacamere Albafiorita’. Heel vriendelijk worden we onthaald door de vele tandenmissende eigenaar en de met gebroken pols rondlopende eigenaresse. ‘ Waar is het restaurant?’ vraag ik onmiddellijk. ‘Hier iets verder, maar die is gesloten vandaag. Jullie hebben wel een keuken ter beschikking.’ Ze laten ons de keuken zien. Heel ruim met alles erop en eraan. André en ik knikken. ‘Dan zullen we maar zelf koken vanavond. Waar kunnen we boodschappen doen?’ ‘Dat kan hier niet’ Oei, dan hebben we een probleem. ‘Maar we hebben twee bars waar jullie misschien iets te eten kunnen krijgen’ zegt de man met weinig tanden. Dat geeft ons hoop! ‘Neen’ weerlegt de vrouw met gebroken pols’eentje is vandaag gesloten.’ 


Hopend dat die ene bar weldegelijk open is, trekken we heel, heel hongerig in de richting dat ze ons gewezen hebben. 


‘Alleen broodjes’ zegt de bardame. ‘Dan maar broodjes’ zeggen wij. 


Een Toscaans broodje met porchetta, een half litertje wijn en een liter water wordt ons een waar eetfestijn. Alles smaakt eens zo goed na een stevige wandeling en zeker wanneer je grote honger hebt. 


In ons appartementje lig ik met mijn benen naar omhoog op de sofa in de keuken zalig te schrijven. Er is hier toch totaal niets te doen of te zien. 

André ligt in bed. Hij had daarnet wat maagzuur. Ik hoop dat het morgenvroeg voorbij is. Morgen toch wel zorgen dat we groenten en fruit te eten krijgen. Die ontbraken vandaag totaal. Misschien daarom dat de arme jongen nu moet lijden. 

Liefs,

Concetta 

Mijn locatie .

6 reacties op “Dag 146 – 18 oktober 2016 – van San Quirico d’Orcia naar Gallina – 17 km

  1. Prachtig verhaal en nog mooier is de manier waarop jullie DE pletwals jullie prachtige tocht niet hebben laten bederven. Ik zie ZE als het ware voor me staan en ik hoop eerlijkheidshalve dat het beeld op mijn netvlies heel ver verwijderd is van de realiteit. Ik zou NIET blijven slapen hebben in de gemeenschappelijke ruimte. Zo veel is zeker.
    Prachtige impressie in woord en beeld !
    Knuffel

  2. Dag Herman
    Het verhaal gaat oa over zuren. De verzuurde maag en – mensen. Die maag is onderhand ok. Niet de wijn

  3. Weer andere ervaringen! Die kwam je regelmatig in de berghutten ook tegen. We zijn ooit ook weg van een Duitse (!) snurker uit de grote slaapzaal gevlucht naar een privé kamer van 4 die niet verhuurd was. In t midden van de nacht kwam daar toch niemand meer. Of vlug vlug een hoekbed geclaimd om niet op de hoogslaper te moeten liggen of langs die of die persoon…. (altijd gemengd!). Een goede nachtrust is zo belangrijk, zeker als je s anderendaags weer de nodige inspanningen moet leveren en uitdagingen aangaan.
    Het eten onderweg is blijkbaar soms een probleem. Gelukkig voor jullie niet iedere dag.
    Erg , erg mooie panorama’s krijgen jullie voor je. Fijn dat je er zo’ n goed oog op hebt en ons laat meegenieten.

    • Dag Maria en Maurice , het zijn allemaal heel fijne belevenissen!
      En de natuur is hier heel mooi. Ons leven is op het ogenblik paradijselijk. Het is zo zalig iedere dag wat verder te gaan met als enige ballast een rugzak . Besluit : je hebt niet veel nodig om gelukkig te zijn. Natuurlijk een goede gezondheid is wel super belangrijk.

  4. Ach, een mens onmoet overal “ze’s” en die blijken dan nog te snurken ook. Ze verpesten uren… dagen en ik vraag me altijkd af of ze getrouwd geraakt zijn. Kunnen ook mannen zijn. Gelukkig is het aquarellandschap er daarna om te ontluchten. Mooieschrijving van de oude man met he fschraal beplante gebit. Toch om hopeloos te worden wanneer je zo ergens in ‘het hol van Plutol’ aankomt en er is niks, maar dan ook niks te bikken. Heeft André niet te veel zure wijn gedronken? Tot morgen. Herman.

Reacties zijn gesloten.