Dag 145 – 17 oktober 2016 – van Torrenieri naar San Quirico d’Orcia – 8 km

Op de plaats waar gisterenavond de volle maan scheen tussen de cipressen, die we vanuit onze kamer zien, staat vanmorgen de volle zon achter een sluier van mist.

Het was een biezonder koude nacht voor mij, met veel dromen, maar zonder nachtmerries. André had het warm. Zo warm dat ik mij maar eventjes aan hem kon opwarmen, want dan kreeg hij het nog warmer en moest ik enkele tientallen centimeters naar mijn koude plaats terug schuiven. Bibber, bibber. Op den duur heb ik een broek, kousen, een extra pul aangetrokken en mijn sjaal omgedaan. Toen ging het beter en kon ik eindelijk in slaap vallen. Op dit vlak kunnen we soms nogal verschillen. André probeert mij dikwijls te overtuigen dat het niét koud is. ‘Kijk de mensen lopen in T-shirt’ zegt hij dan bvb om zijn gelijk met voorbeelden te stofferen, terwijl ik pull en sjaal aan heb en nog klaag dat ik het koud heb. Zinloze discussie, weten we beiden, want het koud hebben is een gevoel, geen exacte wetenschap. Aanvaarden dat je in gelijke omstandigheden andere gevoelens kan hebben, maakt deel uit van een gezonde relatie. We weten dat heel goed. Soms vergeten we het. Een groeipunt voor ons.


‘s Morgens is gelukkig de chauffage aan zowel in onze slaapkamer, in de badkamer, als in de eetkamer waar we een verzorgd ontbijt gereserveerd krijgen. Stefano is een collega, stellen wij vast. Hij werk in een kleine bank in Bergamo als IT-er. Dat is 450 km van hier enkele reis. ‘Je moet er wat voor over hebben om te kunnen werken’ zegt hij. ‘Heel moeilijk momenteel. En dan met die crisis! De Banca Monte dei Paschi di Siena zijn ze nu met ons geld aan het redden. 25 euro per zichtrekening (niet per persoon , effectief per rekening!), hebben alle banken af moeten houden en aan de regering moeten doorstorten. Pure diefstal is dat.  Gelukkig begint onze B&B goed te draaien.’ gaan Stefano en Anastasia verder.

Wij nemen hartelijk afscheid van deze twee aimabele mensen die zo hun best doen om hun gasten goed te onthalen in hun B&B. Zelfs onze kleren heeft Anastasia met de wasmachine gewassen en uitgehangen.


Met een broek zonder wijnvlekken stapt André door Torrenieri…


… voorbij deze straatwerkers die ik  mee fotografeer omdat ik de straat, die ze aan het aanleggen zijn, zo mooi vind. Ze zijn vereerd! ‘Je fotografeert ons omdat het een uitzondering is dat je werkende Italianen ziet’ grapt de ene. ‘Maar neen’ grapt de andere ‘mevrouw vindt ons gewoon heel knap’. Ik grap mee, bevestig de laatste visie en vraag of ik een mooiere foto van hen twee mag nemen gezien ze er beiden zo verschrikkelijk, verschrikkelijk goed uitzien.

Trots poseren ze voor mijn camera, Luigi en Dimenico, waarna ik hen proficiat wens met het mooie werk dat ze aan het uitvoeren zijn. Vlijtig werken ze verder. 

In deze kerk wordt de Heilige Maria Magdalena aanbeden, de patroonheilige van Torrenieri. Vorig jaar heeft Paus Franciscus haar feestdag op 22 juni  geofficialiseerd als eerherstel van de rol van de vrouw in de evangelisering van de Katholieke Kerk. Één van de redenen waarom de huidige paus mijn respect krijgt.


Speciaal vinden wij de orgel die achter het altaar staat. Dat hebben we nog niet vaak gezien.


Voordat we Torrenieri verlaten, gaan we nog een koffietje drinken bij Franco en Angela bij wie we gisterenavond aten. Daar is het een drukte van jewelste. Alle belangrijke en onbelangrijke nieuwtjes worden besproken. Hierna een kleine greep, uit het ruime aanbod. Er is een referendum vandaag over de fusie van Torrenieri met Sant’Angelo. De meeste aanwezigen zijn voor: meer mogelijkheden creëren door samen te werken zonder kostenverhoging. Lucia wordt op haar 78ste uit haar huis gezet. De dochter van Pietro is haar werk kwijt door toedoen van haar smerige baas die achter haar aanzat. Giacomo moet een nieuwe heup krijgen. Angela luistert geduldig achter haar toog,  alhoewel ze doodmoe is want gisterenavond was het één uur voor ze kon gaan slapen en vanmorgen moest de bar al open om halfvijf.

Gisteren belde mijn vader mij op (uitzonderlijk!) en ik verstond hem!  Hij klonk heel opgewekt en gelukkig. Terwijl we onze tweede koffie bij Angela bestellen, vraag ik via onze familie WhatApp of mijn indruk klopt. ‘Ja’ antwoordt mijn zus Maria die hem een nieuwe bejaarden-gsm gekocht heeft ‘zolang zijn dagproblemen opgelost geraken o.a. noten- en kastanjeboom, relaxstoel, Rai, e-scooter, broeken, onderbroeken en hemdjes, koptelefoon, problemen met verpleegsters ivm standplaats e-scooter, is hij gelukkig.’ Tja, mijn vader is in feite erg verwend: hij vraagt en klaagt, wij kinderen lossen wel alles voor hem op. ‘Jullie hebben immers gestudeerd en spreken Nederlands’. Zo denkt hij en met die mentaliteit zijn wij alle 5 grootgebracht.

André en ik bekijken en bespreken nog enkele familie-issues via social media:

– Charlotte (die we voorzichtig voorbereiden op het feit dat we waarschijnlijk nog veel lange voettochten gaan doen) wil onze jaarlijkse moeder/dochter vakantie uitbreiden naar Amerika of Australië. Ik vind Europa ver genoeg.

–  Elian – onze talentvolle jongste 16-jarig neefje die o.a. drumt, keyboards speelt en acteert (hij was laatst grandioos, grappig én superaantrekkelijk in zijn Romeo-rol!) – zit via een uitwisselingsprogramma van zijn school in Cairo en het valt erg tegen. ‘Ik heb het zeer moeilijk, maar ik geef niet op en zal hierdoor geraken’ schrijft hij heel dapper en stoer. Mijn hart breekt en dat van zijn ouders uiteraard nog meer. Tegelijk vind ik het fantastisch dat hij op zo jonge leeftijd zo’n levensles krijgt. En hoe blij zal hij zijn wanneer hij terug bij zijn fantastische ouders thuis zal zijn!

– André’s dochter Annelies en haar man Matteüs zijn met hun kinderen Simon en Laura in het immer mooie Oostenrijk (waar zij wonen) gaan wandelen en wij genieten van de foto’s met de kleinkinderen die zij ons stuurden.

– Johan zit in Mallorca zijn nieuw leven op te bouwen en van Carl horen we niets. Dat wil zeggen dat alles prima met hem gaat, weten we uit ervaring.

En dan stappen we eindelijk op. We moeten vandaag slechts 8 km doen tot San Quirino d’Orcia en zijn helemaal niet gehaast.


Net voorbij de bar/Osteria ligt het kasteel van Torrenieri. Die werd gebouwd in de 4e en 5e eeuw en werd meermaals in de geschiedenis gebruikt als burcht.  Maar ook door Aartsbisschop Sigeric, die hier met zijn gevolg verbleef toen hij in de 12e eeuw van Canterbury naar Rome trok. Nu is het kasteel verbouwd en verdeeld in verschillende woningen.


En dan zijn we echt weg uit de op het eerste gezicht banale Torrenieri, dat na uitdieping zeer interessant en gezellig blijkt te zijn. Slow-pelgrim zijn bekoort ons steeds meer.

Daar hoog boven in de mist, tussen de twee middelste cipressen, ligt onze B&B l’Incanto oftewel De Betovering. 

Ik ben gewoon dol op die schitterende zon waar we iedere dag naartoe lopen en trek minstens een 20-tal zulke foto’s  per dag. Het verveelt mij niet. Ik hoop jou ook niet, beste lezer? 
Dit is nog zo’n klassieke foto geworden: de stad of het dorp, dat we verlaten achter ons in de verte, al dan niet met wolken, maar steeds met een streep helderblauwe lucht.

Dit panorama doet mij denken aan het boek ‘La Casa sulla Collina’ (Huis op de heuvel) van Cesare Pavese. De eenzaamheid van een intellectueel, het thema van dat boek, zie ik weerspiegelt in dit tafereel.


In de verte links op de heuvel ligt heel pittoresk, boven de wolken, op 567 meter hoogte, Montalcino. Deze gemeente is vooral bekend vanwege de wijn Brunello di Montalcino die samen met de Barolo, de Barbaresco en  de Franciacorta behoort tot de meest gewaardeerde en duurstbetaalde Italiaanse wijnen.

Voordat we San Quirico d’Orcio bereiken …



… kijken we dromerig naar de schoonheid van Val d’Orcia, die in 2004 door Unesco tot werelderfgoed werd uitgeroepen.

San Quirico d’Orcia ligt op 406 meter hoogte. Historische hoogtepunt is het gevecht in 1155 tussen  Frederik I van Hohenstaufen (Barbarossa)  en de afgezanten van de paus Adrianus IV dat hier plaatsvond. Ieder jaar spelen ze ter herdenking deze gebeurtenis na.

Het laatste steile stuk van onze weg gaat via deze trappen.


Rechts boven staat het standbeeld van Tazio Nuvolari, de Italiaanse autocoureur die ‘de Vliegende Mantuaan’ genoemd werd. Tussen zijn talrijke overwinningen staat 2x de Mille Miglia, in 1930 en 1933. De Mille Miglia is een race voor oldtimers uit de periode 1927 en 1957 door de straten van de gemeenten in dit deel van Italië. Zo onder andere hier in San Quirico d’Orcia, maar ook in Buonconvento waar we eergisteren waren.


Links boven begint het historisch centrum van dit middeleeuwse ommuurde stad die – alweer – oorspronkelijk een Etruskische nederzetting was. Dit is de belangrijkste kerk ‘La Collagiata’ en daarlangs de Palazzo Chigi, nu het gemeentehuis.


Via dit gezellig pleintje verderop, raak je via de Porta Nuova in het moderner gedeelte. Net voor die poort links is de ingang tot de Horti Leonini…


… een groen hart in het historisch centrum, aangelegd tegen de oude stadsmuren, waar concerten en andere optredens plaats vinden. Een oase van rust waar momenteel een tentoonstelling van Carmelo Todoverto loopt over ‘instabiel evenwicht’. En dat vind ik nu eens een prachtige combinatie, zowel in terminologie als in uitvoering. 

De kunstwerken staan verspreid over de hele tuin, disreet tussen de perfect geknipte groene hagen.


In dit eenvoudig Romaans Maria-kerkje …


… steken we een kaarsje aan, zetten ons neer in de donkere ruimte en bidden voor ons emmetjes.

‘It was such a perfect day, I’m glad I spend it with you’ zou ik voor André willen zingen. Wegens muzikale beperkingen, zeg ik het maar gewoon en kus hem goede nacht voordat hij in zijn eigen bedstee kruipt in de andere hoek van de zaal.  (Aparte bedden vannacht met een snurkende, steeds tegen zichzelf pratende Française in de Casa dei Pelegríni). 

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

17 reacties op “Dag 145 – 17 oktober 2016 – van Torrenieri naar San Quirico d’Orcia – 8 km

  1. Concetta, André,

    2 knappe slow-pelgrims! Jullie tocht en verhaal blijft boeien en de foto’s bieden een gratis reis door een prachtig stuk Italië.

    Warme groeten,

  2. Concetta, Andre

    Het Is weer volop genieten van deze prachtige foto’s.
    Vooral de panoramische foto’s vind ik grandioos.
    Die cipressen maken het plaatje af.
    Ik zou niet weten waarom dergelijke foto’s ons zouden kunnen vervelen.

    Dat gij het kouder hebt dan Andre is een normaal veel voorkomend feit. Elke mens is anders en uniek. Bij ons is het Nicole die het altijd koud heeft. We hebben daarom een pelletkachel laten zetten. Als ze kon zou ze er zo inruimen.

    Crisis is er overal ter wereld. Sinds de Eurozone heb ik het gevoel dat dit een slechte inpakt heeft. Vroeger volgde Europa altijd Amerika, wel met enige vertraging, maar toch. Ik vrees dat we er een melkkoe bijhebben die de middenklasse en de minder bedeelden treffen. Zomaar de mensen verplichten om geld van hun rekening door te storten is een pure schande.

    Ik wacht al jaren af wanneer de rijkere klasse en grootverdieners nu eens eindelijk ook hun steen(te) gaan bijdragen.

    Nog vele dagen wandelplezier (dat kan men jullie toch niet afpakken) en tot hoors.

    Jean

  3. De dag beginnen met jullie belevenissen en prachtige foto’s is genieten en dan moet onze voettocht nog beginnen.

    Bedankt,

    Cees

  4. Je mooie belevenissen gaan ons zeker niet vervelen.En zo leer ik ook nog wat bij en lees ik tenminste nog wat.Dat doe ik veel te weinig.Dus Concetta blijven schrijven.

  5. Neen, neen, je verveelt ons niet met je talrijke mooie foto’s ! Echt wel mooi die diepe vergezichten met silhouetten van bomen op de horizon! En steeds die typisch oude gebouwen in dezelfde natuursteen kleur. Chique!
    De alomverspreide bankencrisis van 2008 sleept nog steeds meedogenloos aan. Echt wel erg hoe ze die ten koste van gewone mensen proberen op te lossen.
    Heimelijk zijn we al blij dat onze bank het weer goed doet en voor t eerst weer een coupon zal uitbetalen. Hopelijk mogen onze collega’s allemaal nog blijven werken en worden er ook geen duizenden mensen afgedankt zoals bij ING (ook een rendabele bank).
    Je lievelingsneefje zit ook in een studentenuitwisselingsprogramma. (Zie wat een woord!) Mijn kleinzoon ook. Hij zit in Zweden. Hij heeft vorig jaar dat jaar afgewerkt en is dit schooljaar teruggegaan en daar universiteit begonnen. Hij werkt daar ‘s avonds wat bij om het te kunnen betalen. Het bevalt hem daar zo dat hij niet meer terugkomt.
    Hij werkt enorm hard en graag. Zijn 1e examens waren al schitterend. Kinderen ben je al kwijt vanaf hun geboorte ! Ze gaan toch hun eigen weg.
    Maar je mist ze als ze ver weg zijn. Zo ook voor jullie. De komende feestdagen zijn jullie weer allemaal samen en kunnen de banden weer aangehaald worden.

    Geniet nog van elkaar ,de prachtige omgeving en de mooie mensen onderweg!
    M&M

  6. San Quirino, heerlijke stad, ooit bezocht, helaas de dag na de Barbarossafeesten, je zag alleen nog de verschillende vlaggen van de wijken. Bedankt voor de mooie foto’s van de vallei, roept herinneringen op, toen we dagvoettocht deden naar Pienza. Ook op jullie weg?

  7. Concetta, André,
    het warmte verschil gevoel tussen man en vrouw kennen we als geen ander. Hier dikwijls andersom. Paula heeft het dikwijls te warm terwijl ik vooral ‘s avonds kou kreeg.
    De prachtige foto van de kleinkinderen van André, ze worden ook groot. Het gaat allemaal zo vlug.
    Ook in Italië heeft de bankencrisis dus toegeslagen. Onlangs was dit ook hier in het nieuws. België was dus een voorloper alhoewel (ING).
    Hier zitten we volop in de budgetcrisis van de regering, het zal weer wel in orde komen.
    Genieten jullie ondertussen maar van het lekker leven in Italië zodat jullie nog altijd prachtige verhalen en foto’s kunnen doorsturen.
    Groeten,
    françois

Reacties zijn gesloten.