Dag 141/142 – 13 en 14 oktober 2016 – van Siena tot Cuna – 16 km

13 oktober 

Ik verjaar en Bob Dylan, krijgt de Nobelprijs voor de Literatuur.

Verdiend heeft hij dat. Zoals hij de Amerikaanse liedtraditie heeft uitgebreid met nieuwe dichterlijke expressiemogelijkheden. Dat doet niemand hem na.
Ik verjaar en de Thaise koning Bhumibol (de langst regerende  monarch) overlijdt op 88-jarige leeftijd. 

Tienduizenden in het zwart geklede mensen wachten huilend in stilte op het plein voor het koninklijk paleis in Thailand tot zijn dode lichaam aangereden komt. Ze vrezen oorlog en chaos nu hun geliefde monarch overleden is.

Ik verjaar in de romantische stad Siena en krijg honderden felicitaties. Via e-mail, via Messenger, via WhatsApp, via Facebook en live.

De live-kussen van André heb ik niet op beeld, wel deze van mijn dochter die ik kreeg via WhatsApp.

Mijn Zia Maria van Milaan belt: de baby is er nog niet. Vittoria ligt nu in het ziekenhuis, krijgt weeënopwekkende middelen. Maar het kan nog heel lang duren. Maar de baby moet eruit. Hij zou al vier kilo wegen.

Vittorina belt om mij te feliciteren… en haar moeder Rosina wil mij spreken. Ze is al de hele morgen aan het zeggen ‘Cettina verjaart vandaag’. Ik weet niet wat ik hoor! ‘Echt waar Vittorina? Ze praat terug??’ ‘Ja’ zegt ze ‘de dokter heeft gezegd dat mijn mama er miraculeus genoeg opnieuw door is gekomen. Ze kan wat minder dan tevoren, maar ze herleeft.’  En dat waar ik niet meer op gerekend had, gebeurt: ik sla nog een babbeltje met Rosina!!  Zo blij. Geen enkel jaar is ze mijn verjaardag vergeten. Ofwel kwam ze langs ofwel belde ze. Zelfs dit jaar.

Mijn vader bel ik zelf.  Hij hoort mij weer heel slecht en ik probeer hem duidelijk te maken dat ik verjaar. Wanneer hij mij eindelijk verstaat is hij heel blij. ‘Ach ja, ik had er in de week al aan gedacht, maar vandaag vergeten. Veel plezier daar en vier maar op mijn kosten.’ Ik bedank hem voor de prachtige prestatie 59 jaar geleden, maar denk niet dat hij mijn grapje verstaan heeft want hij zegt ‘Ik zal je het geld daarna wel geven.’

De inzet van mijn laatste jaar met een 5, zal ik nooit vergeten. Dank aan iedereen die hieraan meegewerkt heeft!
Ik verjaar en ik mag kiezen hoe we ons verblijf in Siena invullen. (Eerlijkheidshalve erbij zeggen dat ik dat meestal mag doen, maar nu nog een beetje meer.)

Ik kies de avond voor mijn verjaardag voor Siena by Night.


Starten wil ik met een pizza in Il Tomatino, een gerenommeerde pizzeria in Siena, waar wij romantisch tussen de jonge Italiaanse vrienden, vriendinnen en liefdeskoppeltjes, heel, heel lang op de weliswaar uitstekende pizza moeten wachten. Uitgehongerd vallen we aan.

Daarna wil ik langs enkele plaatsjes lopen die ik tot nog toe enkel in daglicht gezien had, zoals …


… de Battistero …


…. Piazza del Campo…


… en gewoon door de nachtelijke, rustige straten lopen.


Het meest romantisch moment is die op het balkon van onze B&B: in het maanlicht kijken over de daken naar beroemde torens en koepels.

De dag van mijn verjaardag zelf, gaan we beiden met heel proper gewassen kleren op stap.

In de B&B mochten we de wasmachine gebruiken en onze was in de living uithangen. Dat is een feest op zich!


Het regent veel en het is heel koud. Maximum 14 graden wordt het. Ik moet in het kerkportaal gaan staan om een foto van de Dom te kunnen nemen. Heel veel toeristen zijn gehuld in de doorzichtige, plastieken regenjassen die je in toeristische steden kan kopen. Dapper volgen ze hun gids van belangrijk monument naar belangrijk monument.

Ik wil naar de hoofdzetel van de Banca Monte dei Paschi di Siena. Dit doet mijn bankiershart jubelen!  De oudste bank ter wereld bewonderen, die in Siena opgericht werd in 1472 en gevestigd is in het Palazzo Salimbeni op het gelijknamig plein.


Bezoeken kan alleen op 2 juli en 16 augustus ter gelegenheid van de paardenkoers Il Palio, vertelt de stijlvolle onthaalmijnheer mij. Il Palio wordt op de schelpvormige Piazza del Campo gehouden. Heel speciaal blijkbaar. ‘Belangrijkste is dat je wint, niet hoe je wint’ is het motto. Het corruptietalent is een belangrijk onderdeel van het spel. Duidelijk geen fair Play.

Zeker iets dat ik ooit zal komen doen!


Ik wil ook een Toscaanse kookles volgen bij Lella. Daarvoor dalen we af naar een lagergelegen pleintje met dit prachtig zicht onderweg. 


Lella leert ons koekjes van amandeldeeg maken, ravioli met ricotta en spinazie met een sausje van salieboter en parmezaan én varkenshaasje met witte druivensaus. ‘Alle gebruikte ingrediënten zijn lokaal’ stelt ze duidelijk. ‘Vergeet dat een gerecht altijd hetzelfde moet smaken. Dat kan niet. De invloed van het weer, van de ouderdom van de bloem, van de luimen van de kok, enz. geeft ieder keer een ander gerecht.’


Wij gaan aan de slag samen met 6 Amerikanen en 6 Canadezen. Allen reizen ze alle Toscaanse steden af in een hoog tempo. Er is ook een pasgetrouwd stelletje uit Boston bij. Die spant de kroon: ze doen er ook Brugge en Parijs bij. En dat alles op 14 dagen. ‘We zijn na een week al stikkapot’ zeggen ze ‘het leek ons een goed idee maar we zouden het nooit meer doen.’

Aan tafel – waar we van ons zelfgemaakte diner smullen (vooral de ravioli zijn erg artisanaal : heel verschillend van vorm!) – wordt er honderduit vertelt. Op een onbewaakt moment krijgt André een fles wijn over zich heen gekapt door het pasgetrouwd vrouwtje. En dus ga ik, op mijn verjaardag, met een heel erg naar wijn ruikende man naar huis. Hij is er niet blij mee. ‘We zullen hem zondag opnieuw wassen’ beloof ik hem ‘dan is het weer zonnig en kan hij snel drogen.’

Het wordt een heel bijzondere nacht in onze B&B want ik krijg gratis vuurwerk! Diverse keren wordt mijn zoveelste droom (de nachtmerries zijn voorbij, nu droom ik mijn gebruikelijke dromen waar ik boeken over zou kunnen schrijven mocht ik alles onmiddellijk noteren) onderbroken door inslaande bliksemschichten rond de nabije hoge torens.

14 oktober 

Mijn zoveelste droom wordt onderbroken door de toiletzak van André die hij  langs mij op bed gooit. Het is halfacht en mijn leukerd vindt het welletjes : opstaan, ontbijten en vertrekken!.


We verlaten Siena via de Romaanse poort …


… eerst wandelen we door de ons inmiddels vertrouwde bomen…


… heel lang zien we Siena in de hoogte achter ons liggen. …


… en dan wordt het landschap heel anders…


… platter …


… vlakker ‘Zoals thuis’ zegt André.


In de bar waar we lunchen is het een zot allegaartje van pelgrims, arbeiders en Italiaanse families. Heel diffuus en net daarom heel aangenaam. We lunchen weerom voor 13 euro per persoon, alles in.


Deze 6 Canadese pelgrims verblijven in Siena  en gaan elke dag met de trein terug. Ze hopen op 2 november in Rome aan te komen, één dag na ons. Misschien zien we elkaar onderweg daar terug.


In Cuna, een heel kleun gehuchtje,  staat Beatrice van Roberto (niet van Dante) ons achter de poort op te wachten.


We verblijven in het huis van haar twee jaar geleden overleden schoonmoeder. Heel gezellig, heel warm binnen.


Buiten is het, nadat wij aangekomen, echt beginnen gieten. Wij hopen dat het morgen  net als vandaag is: ‘s nachts regen en bliksem, overdag heerlijk zonnig. Vandaag was het dik 10 graden warmer dan gisteren.

Omstreeks 8u45 heb ik een voicemail van Zia Maria gekregen. Baby Alexander is geboren! Ze heeft hem zelf nog niet gezien omdat het te laat was. Morgen krijgen we waarschijnlijk een eerste fotootje door!

Liefs,

Concetta




Mijn locatie .

10 reacties op “Dag 141/142 – 13 en 14 oktober 2016 – van Siena tot Cuna – 16 km

  1. Queen for one day….princess for the rest of the year. Ik heb weer genoten.
    BTW….hoe graag ik jullie ook zou opwachten in Rome. Het lukt ons niet

  2. Ja Concetta, zo gaat dat als je verjaart. Dan zijt gij die dag feestvarken en mag je alles doen. Hopelijk moest ge de afwas niet doen.

    Zo te horen hebben jullie je kookkunst aangescherpt. Dat beloofd als jullie na jullie pelgrimstocht terug mee gaan wandelen.

    In Rome op 1november, ben er zeker van dat dit jullie gaat lukken.
    Jullie kunnen al beginnen af te tellen.

    Groetjes

    Jean

  3. Leuk die baksessie voor jullie twee ! Een plezant en nuttig verjaardagscadeau ! Knap uitgerust met dezelfde rood-witte voorschoot.
    In ieder geval een verjaardag om nooit te vergeten : Rosina, Alexander, Koken, Sienna…. en natuurlijk André dicht bij je.
    André gedoopt met een ganse fles wijn! Waar doen ze dat nog?
    Nu met een extra geurtje op naar je volgend doel!
    Nog veel stap genot !
    Hoe zit het met de schoenen?
    Zijn ze versleten na een paar maanden stappen? Geen pech met loslatende zolen?
    Groetjes, M&M

  4. Naast die vevelende aggressieve honden en die schreeuwende madam, beleven jullie toch onvergetelijke mensen en toestandenn en … zo’n verjaardagsfeest!!! (nog eens oma geworden ook???) De toon is ook helemaal anders dan vorig jaar. Een mens moet ook fysisch OK zijn voor hij ten volle kan ge’nieten. Zo is het. Leve de platte wegen nu. Voor hoe lang?

Reacties zijn gesloten.