Dag 138, 139 en 140 – 10, 11 en 12 oktober 2016 – van San Gimignano via Col Di Val d’Elsa en Monteriggioni naar Siena – 14 + 16 + 16 = 46 km

Ik heb mij de afgelopen dagen niet zo goed gevoeld. De beslissing om de tocht van Gambassi Terme naar San Gimignano over te slaan, was zeer verstandig. Geluisterd naar mij lichaam zonder dat die moest beginnen schreeuwen: een serieuze vooruitgang!

We hebben elke dag de geplande tocht te voet gedaan. Van San Gimignano tot Colle di Val d’Elsa, dan naar Monteriggioni en vandaag tot Siena.

Na aankomst was ik echter te moe en slaperig om drie/vier uur een verslag te tokkelen op mijn smartphone. Nu gaat het wat beter. Keel kriebelt nog wat en mijn door het vele snotteren beschadigde neusvleugels zijn wat beter dankzij het regelmatig ingesmeren met mijn Gehwol Extra voetencrème (‘In der Beschränkung zeicht sich der Meister’ zei Goethe).

De drie voorbije dagen zijn we van de ene middeleeuws, ommuurde stadje naar de ander gestapt.


In San Gimignano waren de straten nog leeg toen wij maandagochtend vertrokken…

… net voor de eerste bus Chinezen gelost werd.

Het weer ziet er wat somber uit na de regen van gisteren en het is redelijk koud, doch het uitzicht is weerom geweldig.


Nog een laatste blik op de stad met haar 14 woontorens: kijk hoe mooi hij daar pronkt op zijn heuvel!


Aan dit Mariakapel sla ik even een kruisteken en bid voor ons Emmetjes (de 4-M’s zijn inmiddels uitgebreid) en slaan we rechtsaf, de rust en het steeds variërend groen van de Toscaanse heuvels in.

Ik bel naar Rosina. Haar man Ambrogio neemt op. ‘Ze heeft vannacht goed doorgeslapen’ vertelt hij mij ‘Maar, Cettina (ook hij noemt mij zo) het kan elk moment gedaan zijn. Of het kan nog enkele weken duren. Ze weten het niet.’  Dat ze wat goed geslapen heeft, doet mij deugd. ‘Hoe mooi konden die twee mensen La Tarantella Calabresa samen dansen!’ schiet er door mijn hoofd. Telkens we bij mijn ouders thuis of bij hen een feestje hadden, deed iedereen zijn best om Rosina en Ambroggio op de dansvloer te halen. Terwijl de meesten gewoon huppelden en zwierden met hun benen en zo wild mogelijk zwaaiden met hun armen op de vrolijke muziek, hadden zij een echte choreografie. Zij danste de verleidingsdans van het verlegen boerinnetje, zowel lonkend als weigerend naar haar aanbidder. Hij danste om haar heen, steeds proberend haar blik te vangen om haar te imponeren met zijn stoere dans waarbij zijn benen op de juiste maat van de muziek tikten en zijn armen netjes op zijn zij bleven. Echt een dans voor twee mensen die op zeer jonge leeftijd (zij was dertien, hij zeventien ) verliefd op elkaar werden, vond ik altijd. Mijn ouders dansten alleen de mazurka samen  – een dans in driekwartsmaat met nadruk op de tweede tel – omdat mijn vader alleen die dans kon. Echt een dans voor een Siciliaans stel met een door ‘de wijzen van het dorp’ gearrangeerd huwelijk, vond ik. Mijn moeder, die alles kon dansen, vond het beperkt dansrepertoire van mijn vader jammer.

André en ik, wij dansen van alles: boogie, rock and roll, wals, slow, … Eerlijk zeggen dat ik het soms niet kan laten om de leiding over te nemen, gewoon omdat ik sommige dansen nu eenmaal beter kan. Mijn ultieme droom is om samen met André de Argentijnse tango te dansen. Niets dat mijn ziel zo kan raken, buiten de aria’s uit de opera’s van Puccini, als de klanken van de bandoleon. Misschien lukt het ons ooit om van André de Al Pacino te maken, die in de film ‘Scent of a Woman’ blind maar hevig gepassioneerd de tango danst. En van mij de volgzame Grabrielle Anwar, die hem perfect aanvoelt. Erg onwaarschijnlijk, maar laat me even dromen. Hierbij de link naar die heerlijke scène.


Colle di Val d’Elsa – eerst een Etruskische nederzetting en daarna strijdtoneel van dezelfde Welfen en Ghibellijnen als die van San Gimignano – verrast ons door haar schoonheid. Dit hadden we echt niet verwacht! We gaan binnen langs ‘La Porta Nuova’ en vallen van de ene verbazing in de andere. 



Zeker zo mooi als San Gimignano vinden wij beiden, maar dan zonder de horden toeristen.


‘s Morgens genieten we van dit feeërieke schijnsel over Colle di Val d’Elsa …

… vanuit het Franciscaans klooster waar wij de enige bewoners waren vannacht.


Terwijl wij van het hoog gelegen historisch centrum van het dorp naar het lager gelegen gedeelte dalen, zien we diverse schoolgaande kinderen mét moeder de tegenovergestelde richting op zwoegen. ‘De lift doet het niet’ zeggen ze hijgend.


Ook de mensen op de piazza van Colle di Van d’Elsa Bassa, horen we over de lift discussiëren. ‘Schande’ vinden ze. En dat vinden wij ook, want de afdaling was al heel scherp. Wat moet det niet als beklimming geven?


Nadat we de rivier Elsa via de brug overgestoken zijn, bel ik. Eerst naar Rosina.  Ik heb zo zin om haar nog eens even te horen, al is het maar heel kort. Ambrogio stelt dat het niet gaat. Ik begrijp het maar vind het zo jammer!

Dan bel ik naar mijn Zia Maria. ‘Hoe ver staat het met de nakende geboorte’ wil ik van haar weten. Ze giert van het lachen. ‘Het gaat lukken’ zegt ze, terwijl ik de lachtranen uit haar ogen hoor vallen. ‘Vittoria is gisteren nogmaals naar de dokter geweest, maar haar weeën zijn nog te zwak. Als het morgen niet spontaan gebeurt dan laten ze de baby donderdag zeker komen. Op je verjaardag zoals jij en ik stiekem gehoopt hadden.’ En dan bulderen we beiden vertederd van het lachen.


Daarboven op de heuvel ligt Monteriggione. Dat wordt weer klimmen. Het regent inmiddels al enkele uren, doch het deert ons niet. Het is een zachte regen en er is veel zuurstof in de lucht.

Net voor we moeten beginnen stijgen, is er een rustplaats voor pelgrims. Ze wensen ons een behouden reis en delen mee dat het nog maar 300 meter is tot Rome. Wij hebben inmiddels uitgerekend dat we aan dit tempo – dat ons zeer goed ligt – op 1/11/2016 omstreeks 13 uur op het Sint Pietersplein aankomen. Drie mensen gaan ons daar al zeker staan opwachten: onze verbindingsofficier Charlotte en onze vrienden Aline en Marjo, die vanaf  26/10 drie dagen met ons mee gaan stappen.


Een heel, heel steile klim later – de regen is inmiddels feller geworden en hij begint ons wél te deren – lopen we door de natte straten van deze middeleeuwse vestiging. In 1213 werd hij speciaal voor het beheer van de toenmalige Via Francigena gebouwd.

Deze morgen was de lucht boven het plein volledig blauw. Het roze van de opkomende zon zorgde dat we uit ons vensterraam een lieflijk beeld kregen van het plein van Monteriggione waar we gisteren tweemaal snel doorheen spurtten om de regen en de kou te ontlopen.


We lopen de zon tegemoet …


… door het betoverend mistig landschap …


… nog even omkijkend naar Monteriggione onder de wolkenloze blauwe hemel.


We horen veel schoten op weg naar Siena. Ik hoor honden blaffen. Het zijn jagers op hazenjacht. We maken een praatje. Zo weten ze dat we er ook zijn en vermijden we dat iemand vanavond ‘C&A met pruimen’ geserveerd krijgt.


‘Daarboven ligt Siena’ zegt André, mij voorbereidend op de weerom steile klim die ons te wachten staat.


Wanneer we door de poort het historisch gedeelte van Siena binnengaan, na een drietal kilometer door de voorstad gestapt te hebben – waarbij ik echt per ongeluk een oude dametje heb doen vallen omdat ik te geconcentreerd de gps op mijn smartphone aan het volgen was richting onze verblijfplaats – vergeten we de inspanning van die klim. Zo mooi! Ik heb het dametje rechtgeholpen hoor en mijn verontschuldigen duizendmaal aangeboden.  Ze bloedde helaas een beetje aan haar hand. Maar het was niet erg stelde ze mij gerust.


We logeren knal in het midden van de stad, tussen piazza di Campo en de Dom.

Dat wordt genieten morgen!

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

19 reacties op “Dag 138, 139 en 140 – 10, 11 en 12 oktober 2016 – van San Gimignano via Col Di Val d’Elsa en Monteriggioni naar Siena – 14 + 16 + 16 = 46 km

  1. Wat een wonderlijk verslag. Zo mooi en intens…al lezend val ik van de ene verbazing in de andere. Niet alleen beroerd door de schoonheid van je woorden maar vooral ook door de schoonheid van je foto’s.
    Zo mooi….ik wil alleen maar” vertrekken” maar de pijn in mijn knie wijst me erop om geen illusies te koesteren.
    Toch droom ik ervan om jullie op mijn pensioenleeftijd te volgen….op de fiets.
    Wat zou het fijn zijn C&A als jullie verhaal met foto’s in boekvorm zou verschijnen.
    Mooi dat je tweede moedertje zo in je hart ligt en zo verweven is met de herinneringen aan je mama. X

  2. Zooo leuk om al die plekken terug te zien, waar ik zelf ook ooit ben geweest… Enne… dankjewel ! (je weet wel voor wat :-) )

  3. Van harte gefeliciteerd, Concetta! Wat een ‘verjaardag-dag’ toch dit jaar, onderweg naar Rome met André…En al die fantastische ontmoetingen en impressies onderweg…. Dankjewel voor je heerlijke verslagen, we wensen jullie een prachtige avond in Sienna & cheers! Jonathan & Ann

  4. André en Concetta,
    Een mooi verslag met emotie, humor, prachtige foto’s en…….Roma bijna onder handbereik. Ik kom net terug van een wandeling van 20 km met de hond en vraag me telkens af of het wel verantwoord is samen met de hond naar Rome te wandelen. Zijn jullie onderweg wandelaars met honden tegengekomen en wat waren hum ervaringen ?

    Groet,
    Cees

    • Wij zijn mensen met hond tegengekomen die een deel van de francigena doen. Natuurlijk moet de hond het fysisch aankunnen en moet hij/zij het willen en het aantal slaapplaatsen is beperkter , niet overal is een hond welkom. Maar wij hebben een beperkte kennis op dit vlak. Voorstel :neem contact vb “pelgrims wegen naar Rome” die kunnen u met andere pelgrims in contact brengen die dit deden

  5. Dag Concetta en André ,

    Concetta, wij willen je van harte feliciteren met je verjaardag. Hopelijk hebben jullie vandaag de tijd en de mogelijkheid om dat goed te vieren.
    Wij genieten nog steeds van uw reisverslagen . Onze zoon vertelde zondag dat hij plannen heeft om volgende zomer de GR 20 in Corsica te doen.
    Ik denk dat ik als jullie terug zijn wat advies nodig heb over het materiaal dat je nodig hebt voor zo’n tocht. Dan heb ik wat ideetjes voor een kerstcadeau voor hem.
    Geniet van jullie trip en verzorg uw verkoudheid.

    Magda en Jan

  6. Een gelukkige verjaardag Concetta!
    Nog vele mooie, actieve en liefdevolle jaren samen met André !
    Genieten van alle mooie kleine dingen rondom je is je op t lijf geschreven.
    Erg mooie beelden die je maakt op je tocht! Een pluim voor alle achtergrondinformatie waarmee je je teksten kruidt! Super !
    Wij kennen heel weinig van Italië. Nu al een stukje meer.
    Met die 300 dagen voor ogen hebben jullie misschien een ander gevoel : “Neen het mag nog niet gedaan zijn !”
    Maar eindigen in schoonheid en direct omringd door mensen die je liefhebt , dat geeft een boost om terug te beginnen aan het dagdagelijkse leven.
    Geniet eerst nog van je verjaardag :

  7. Was effen schrikken met die snotvalling, die wat op een griepie begon te lijken. Hier hebben duizenden families snot- en andere vallingen. Weer kleven ontelbare herinneringen aan je foto’s: Etrusken, Siena… Ach, het is zo fijn dat jullie al een haalbaar getal in het hoofd kunnen hebben: 300 km. Ongelooflijk als jullie terugblikken. De voeten van André zijn blijkbaar nog OK en dat is ook goed nieuws. Geniet van Siena maar jullie blijven er waarschiijnlijk niet lang. Ga maar eens rustig zitten op dat vreemde plein waar de Palio plaats heeft Tot morgen….

  8. Mooie verhalen Concette. Het gaat je daar goed samen met je André in het mooie Italië. En weet je van die tango: doen. Het is de mooiste dans op de mooiste muziek die er bestaat. Ik zelf heb ook een paar jaar met mijn man les gevolgd en we hebben daar heel erg van genoten. Als je wil kan ik je een goede school aanbevelen. Maar eerst nog wat stappen
    Lieve groet, Monique

Reacties zijn gesloten.