Dag 136 – 8 oktober 2016 – van Gambassi Terme naar San Gimignano – 14 km

Alles ziet er anders uit wanneer het regent. De straten zijn dieper grijs, de stoepen feller rood, de pelgrim André weer oranje. 

Hij trekt van de Ostello Sigerico, gelegen aan het begin van Gambassi Terme, naar het centrum, op zoek naar de eerst mogelijke ontbijtgelegenheid. Ik volg. Mijn benen willen niet zo goed vanmorgen. Deze lichte helling valt mij al zwaar. Terwijl we ontbijten wordt het zelfs nog grijzer door de opkomende mist waardoor de kerk tegenover de pasticceria/bar er mystieker uitziet. Het gaat quasi de ganse dag regenen, mijn keel doet pijn en mijn neus is rood van het snuiten. Het uitzweten onder drie dekens vannacht na de deugddoende thee deed goed, doch er is iets niet pluis met mijn lijf. Een cafe-latte, een cappuccio én een cafe-lungo later gaat het ietsje beter. Toch maar een paracetamol slikken om deze mistige, snotterige dag door te komen. 

Nog 348 km vanaf Gambassi Terme, duidt onze gids. We hebben al 82% van de 2.250 km totale reis afgelegd en 55% van de 750 km van dit jaar. Onze reismap begint er impressionant uit te zien, vind je ook niet? 

Aan dit tempo en zonder verdere tegenslag, is onze ‘blijde intrede’ in Rome op 1 november. 

Opmerking voor diegenen die het systeem nog niet kennen: op de blog, vind je de reismap naast de home-knop, ieder bolletje is de link naar het betreffend verslag. 

Het wordt tijd om aan de tocht te beginnen. Slechts 14 kilometer tot San Gimignano is het. Dat is een goede drie uur stappen door een normaliter prachtig glooiend landschap.  Op de foto het negatief ervan. Ik kan mij echter niet motiveren om door de regen en de mist te gaan stappen. Ik ril, nies en snotter verder. 
 Mocht ik geen koudje onder de leden hebben – te danken aan de steeds wisselende temperatuur van zeer, zeer warm naar soms killetjes met tocht op sommige plaatsen – , ik zou met plezier dit feëriek, mystiek tafereel ingestapt zijn. 

Ik vertel mijn dilemma aan André, die trouwens ook aan het snotteren is maar er altijd beter mee op de been blijft dan ik. Hij gaat volledig akkoord om vandaag te skippen en een extra rustdag in te bouwen.   

En zo zitten wij beiden na een uurtje in de taxi op weg naar San Gimignano … 
… ieder aan één kant foto’s trekkend van de Toscaanse heuvels die we niet bewandelen. 

Al is het met de taxi en niet te voet: onze eerste indruk van de middeleeuwse ommuurde stad met de 14 torens is overweldigend, zelfs op deze mistige, regenachtige dag. Niet voor niets werd dit in 1990 tot werelderfgoed verklaard door Unesco. 

De torens zijn in de 12e en 14e eeuw gebouwd door de rivaliserende rijke families, de Welfen (voorstanders van het pauselijk gezag van Gregorius VII) en de Ghibellijnen ( voorstanders van het keizerlijk gezag van Hendrik IV) die hier hun bloedige vetes uitvochten.  Het huidige hoofd van de Welfen is Ernst August, prins van Hannover en man van prinses Caroline van Monaco. 

Als filmkader heeft San Gimignano al vaak dienst gedaan. De laatste grote film is ‘Tea with Mussolini’ van Franco Zefferelli. Een film die op mijn ‘to see’- lijstje komt te staan. 


We hebben de B&B Locanda del Quecerecchio voor twee nachten geboekt. Het ligt heel centraal, is heel authentiek en ietsje verder in de weinig toeristische straat – alhoewel slechts 100 meter van het historisch centrum verwijderd – is een geweldig Toscaans restaurant. 

Vandaag leren we er een nieuwe soort pasta kennen: i pici. Ik neem die alla gorgonzola, André die al ragù.  Ze zijn beiden lekker en samen met de fluwelige Chianti van 2008 geweldig.  Maar deze pasta ken ik eigenlijk al uit mijn jeugd. Rosina, de geweldige Calabrese mama van mijn beste jeugdvriendin Vittorina, maakte die. Zij maakte nog meer zelf dan mijn mama. Het is een dikke soort vers gemaakte spaghetti. Op de lagere school, ik denk in het tweede leerjaar, moest we vertellen wat we thuis aten. De Vlamingen hadden het over patatten met worst en erwtjes en wortelen, over witloof met hesp en kaas, helemaal lyrisch werden ze wanneer ze vertelden over hun biefstuk-friet met een mayonaise. Toen was ik aan de beurt. ‘Wij eten elke dag pasta’ ‘Elke dag spaghetti’ begon iemand mij uit te lachen ‘jullie zijn spaghetti-vreters, hahaha’. Ik had al helemaal geen zin om verder te vertellen over de verschillende types pasta die ons mama maakte, maar deed nog een poging. ‘Ja, elke dag pasta, maar elke dag anders, soms met groenten, soms met tomatensaus, soms gewoon met aglio en olio’ probeerde ik nog, maar niemand luisterde, grote unanieme hilariteit in de klas. De lieve lerares deed nog een poging. ‘En welke groenten eten jullie?’ ‘Veel groene groenten uit de tuin van papa, en aubergines en courgettes en ik ben dol op de gesmoorde artisjokken die mama maakt’ zei ik met benepen stemmetje. Niemand, ook de lieve juf, wist niet waarover ik het had. ‘En jullie maken ook alles klaar in olijfolie’ zei een gemene jongen, pocherig omdat hij ook eens iets wist. ‘Zo vettig allemaal. En jullie stinken ook allemaal naar look.’ Sinds die dag zeurde ik bij mama om te stoppen met olijfolie te gebruiken die zij steevast zelf uit Sicilië meebracht (De Vlamingen gebruiken boter, mama, dat is veel beter), ik weigerde nog iets met look te eten (ze zeggen op school dat ik stink) en pasta moest ik niet meer hebben (patatten moet je maken. mama, ik wil niet spaghetti-vreter genoemd worden, friet met mayonaise wil ik). Het heeft tot vele heftige taferelen geleidt aan tafel, dat kan ik jullie wel vertellen. ‘Wij zijn Italianen en in dit huis eten wij Italiaans’ zei mijn vader, zijn vuist hevig op de tafel slaand.  Wist ik toen veel dat de Mediterraanse keuken later één van de gezondste keukens zou blijken? Als kind wou ik gewoon zijn zoals de anderen. Eigenlijk wou ik stiekem ook een Vlaamse zijn. Nu hou ik van de goede dingen uit beide keukens, net als ik hou van mijn dubbele nationaliteit. Maar ook mijn ouders zijn later dol geworden op biefstuk-friet en mosselen-friet met mayonaise, en witloof met hesp en kaas, zonder aan hun eigen lekkere Italiaanse keuken te verzaken. Die bleef hun basis. 

Het is 14u30 en heftig tikt de regen op ons vensterraam. Blij dat we de juiste beslissing genomen hebben vandaag, kruipen we dicht tegen elkaar voor een zaterdagse siësta. 

Dan begint het ook nog te donderen en we doen het licht uit. Gezellig even uitrusten want om vijf uur hebben we een heel belangrijke afspraak…


… met Paul en Agnes, onze geliefde huis- en onlinedokter en zijn sympathieke vrouw. Het wordt een gezellige en leerrijke avond. We hebben het over boeddhisme, opvoeding, wijsheden van de vader van Paul, doorspekt met zijn eigen wijsheden, vakantie en nog vele andere aspecten van het leven. 

Samen besluiten we dat meer positivisme, zowel individuele via onze eigen levenshouding als publieke via de media het leven van iedereen kan veraangenamen. 

We nemen hartelijk afscheid van elkaar. Paul en Agnes gaan terug naar Gambassi Terme hun Toscaanse vakantie verder zetten. Zo toffe mensen koesteren wij diep in ons hart.

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

15 reacties op “Dag 136 – 8 oktober 2016 – van Gambassi Terme naar San Gimignano – 14 km

  1. Jullie aan het snotteren en wij weer blij omdat het vanaf vandaag weer zonder regen is, wel ietsje mist, en nog 13 – 14°C. Julie rode neus doet ons denken aan de griepspuit die wij nog moeten nemen maar ze voorspellen de griep eerst in december. Zo’n reisdokter is toch een unicum en jullie kunnen daar ook nog van genieten tijdens een gezellig uitje. Nog veel van dat.
    Groetjes

  2. Twee handen verstrengeld in mekaar : een sterk beeld ! Samen 1 !
    Luisteren naar je lichaam : inspanning en rust horen samen . We wensen jullie spoedig weer hernieuwde krachten.
    Proficiat voor jullie prestaties tot nu toe. Indrukwekkend . De glans is al zo sterk!
    Alleen het doel Rome zal alles doen schitteren.
    Leuke anekdote uit je jeugd, maar inderdaad herkenbaar. In onze jeugd waren er Italianen en Polen. Allemaal brave hardwerkende mensen. Ik had ook een Italiaanse vriendin, ze heette Wilma Coletti.
    Groetjes,
    M&M

  3. Ik wens jullie spoedig betere weersomstandigheden. Verzorg jullie goed!

  4. geniet van het prachtige stadje. En niet vergeten een goed ijsje te eten op het pleintje. Die zijn echt lekker! :) en ze hebben toffe winkeltjes :)

    • Hahaha… is die er nog altijd, de cremerie op het pleintje ? In het hoogseizoen is het daar aanschuiven voor een ijsje !

      • Anja en Christine, gisteren regende het en het was koud. Toch zagen we een enorme rij mensen aanschuiven aan die gelateria, terwijl anderen ijsjes likkend door de straten liepen. OK ga nu direct mijne André van zijn boek halen om samen een ijsje te gaan eten ondanks onze kelen die wat pijn doen en de snot in onze neuzen. X

    • Dag Christine
      Je raad ivm ijsjes hebben wij onmiddellijk gevolgd. Het was heel lekker. Mooie stad maar zoveel toeristen!

  5. luisteren naar je lichaam mag hé :-)
    en met een positieve focus ligt alles snel weer op koers !
    Al een prachtig parcours afgelegd ! Proficiat !

  6. Goed dat jullie een snipper – snotterdag nemen. Ik zou zeggen als premie, om een term uit de kermiskoersliteratuur te gebruiken, verdienen jullie die écht. En San Geminiani, wordt voor mij weer voelbaar als herinnering als ik di strtaat zie. Vertellen maar en schrijven en fotgraferen. Jullie dokter zal wel zorgen voor de nodige antisnottherapie. Lekkere zondag, met veel respect voor alle Italiaanse pasta’s”. Wij kunnen ze nog altijd niet klaar maken zoals jullie…

  7. Oh dat moet een fijne ontmoeting geweest zijn.Ik Kan Me levendig voorstellen hoe jullie daar gezellig hebben zitten keuvelen. Nog veel plezier samen.

Reacties zijn gesloten.