Dag 134 en 135 – 6 en 7 oktober 2016 – van Le Vedute via San Miniato naar Gambassi Terme – 19 + 24 = 43 km

Wat een lieverdjes! We zijn beiden dol op de 5 poesjes van La Stregatta. Ze zijn 3 maanden oud. De drie witjes zijn heel speels, de grijs-witte is rustig, het zwartje is een echt deugnietje dat meer durft dan de anderen. Toen wij woensdagavond de B & B verlieten om te gaan dineren, kwam hij ons achterna. We brachten hem terug, gooiden hem over het hek terug op de koer, doch hij brak telkens weer uit omdat de tralies van het hek te wijd zijn om hem tegen te houden. We hebben het moeten opgeven, het deugnietje kreeg zijn zin en hij bleef buiten. Wat zou ik graag een eigen nest poesjes hebben! Daar droom ik al mijn heel leven van. Maar, ook lieve, kleine poesjes worden groot en wat moet ik – die schrik heeft van zowat alle dieren – er dan mee? 

Het is 8 uur ‘s morgens, donderdag 7 oktober. Vannacht heeft het geregend en het is heerlijk koel vanmorgen buiten. Vanaf vandaag zou het maximum rond de 21 graden zijn. Gedaan met het te warme weer die ons doet zweten en afzien. 


Wij zelf zijn ook afgekoeld en hebben heerlijk geslapen in een groot bed lepeltjesgewijs, alle plooien gladge… streken. 

Het selfservice ontbijt is niet zo lekker en de koffie uit de machine vinden wij beiden alles behalve. We zijn inmiddels verslaafd aan het ontbijt in een typisch Italiaanse bar bestaande uit cappuccino’s (cappuccio zeggen ze hier) een belegd broodje en een gevulde ovenverse croissant. Maar er is geen bar in de buurt. 


Eerst moeten we nog een heel stuk op de drukke SS61 stappen. André zet zijn Gps aan om de aansluiting met de Francigena te vinden en zet  hem dan uit. Hoe heerlijk om alles wat ons terneerdrukte in de betoverde omgeving van Le Vedute, hoog op de heuvel, in de B & B met de naam La Stregatta – in het Nederlands de Heksenkat – achter te laten! 


Lekker licht stappen we nu door een zalig landschap richting Ponte a Cappiano, daar waar onze eigenlijke stopplaats was.

De Ostello, die rechts onder dit tunneltje ligt, heeft echter slechte recensies waardoor we op zoek gingen naar een onderkomen en de Via Francigena zo een stuk verlieten. Het nadeel was de drukke SS61. 

Hier is wél een bar waar we onze geliefde cappuccio drinken op het pleintje links. 


Wat een mooi beeld achter ons bij het verlaten van Ponte a Cappiano! 

Terwijl de reiger naar vis tuurt op de Arno, lopen wij speels op de sappige oever van de rivier.


De zichten zijn wijds, de landschappen prachtig. 

Om het centrum van het dorp Fucecchio te bereiken, moeten we vele trappen doen. Het uitzicht is van daarboven grandioos: de dakwerker op onze hoogte, daarachter de daken van de onderliggende huizen en daarachter de velden. 
In het centrum gele huizen met was die te drogen hangt. Heel gewoon, heel gemoedelijk. 

Daarna loopt de weg aan de andere kant van de Arno… 


… en ook daar is het al ‘kijk hoe mooi dit’ ‘kijk hoe mooi dat’ wat we tegen elkaar zeggen. 


Een kilometer of zo voor San Miniato, staat er een standje voor pelgrims met fris water, fruit en diverse koekjes, twee stoelen en een parasol. De sympathisanten vragen om daar een foto te nemen en het hen te posten op Facebook. Natuurlijk doen wij dat!


Dit is de Ostello in San Miniato Basso. Daar hebben wij niet geboekt. 

Neen, wij kozen – op aanraden van Norma en Wayne – voor het Sint Franciscusklooster en die ligt in San Miniato Alto, daar boven op de berg. ‘Allez, kom schatteke, nog maar een 3-tal kilometer en 250 meter stijgen’ motiveert André mij. 
En dat is veel wanneer je al moe bent! Uiteraard is het laatste stukje dan nog het steilst, hoe kan het anders. 


Sint Franciscus wacht ons op in de hal. ‘Danken, dienen en dragen, dat zijn de 3 basiswaarden van Sint Franciscus die wij in onze werking meedragen’ vertelt Adam ons. Hij is één van de verantwoordelijken van de gemeenschap die sedert 5 maanden het klooster uitbaat. Het zijn leken die naast de opvang voor pelgrims, mensen ‘recupereert’. Mensen die om één of andere reden het moeilijk gekregen hebben (drugs, gokken, …) een nieuwe toekomst geven, dat is het doel. Het middel is het gebed, meditatie en dankbaarheid. 


Wij krijgen een mooie, zeer propere kamer met een geweldig uitzicht. 


Na de mis – die doorgaat in de kapel, niet verplicht is voor bezoekers, maar wel intens door de permanente leden van de leefgemeenschap beleefd wordt- krijgen we een smakelijke, simpele maaltijd. De eetzaal is groots, met lange tafels en aan de muur het Laatste Avondmaal. Aan tafel zitten een 10-tal mensen van de leefgemeenschap, zes pelgrims (Marco, Giacomo, Joëlle, Pascal en wij) en een 4-tal gasten die in het hotel verblijven. 

De rustruimtes zijn ruim, proper en inspirerend. Kortom dit is een fantastisch verblijfplaats, niet enkel voor pelgrims. Je kan het ook als gewoon hotel boeken en we ontmoetten enkele mensen die in de buurt werkten en hier verbleven. Je wordt gewoon in de gemeenschap opgenomen, om het even wie of wat je bent. Ik vind het subliem !


De dag dat we van San Miniato naar Gambassi Terme stappen, is het ‘s morgens grijs en frisjes. Het is 24 km stappen zonder mogelijkheid om onderweg iets te eten of te drinken. 

Aan de laatste bar drinken we een koffie met Marco, kopen zen broodje voor onderweg en slaan een babbeltje met de sympathieke uitbaatster. Die vertelt dat de inwoners wat schrik hebben van de gemeenschap die nu in het klooster woont. Het gaat toch om ‘gerecupereerde’ mensen en dat kan toch niet goed zijn?  Ze hadden een petitie ingediend opdat de Franciscaanse paters hier mochten blijven, doch ze waren maar met twee meer, waarvan eentje zeer oud. De orde heeft dan toch beslist hen elders onder te brengen. Nu zien de inwoners dat de tuin van het klooster er weer netjes bijligt en dat de gebouwen onder handen worden genomen. Dat stemt hen toch enigszins tot gerustheid. Alsook de positieve verhalen die ze horen van mensen als wij. 

De tocht zelf vandaag is nog mooier dan die van gisteren. Het weer klaart ook helemaal op en ik heb nu echt problemen om een foto te kiezen die de schoonheid van dit deel van Toscanië weergeeft. Eigenlijk kan geen enkele foto dat weergeven. Ik doe toch een poging, maar weet dus dat het in realiteit duizend maal mooier is. 

Omstreeks halfvier zijn we in Borgoforte, een deelgemeente van Gambassi Terme. We zijn doodmoe en uitgehongerd. Het broodje dat we vanmorgen kochten, was niet genoeg. 

De eerste bar die we tegenkomen blijkt ook een restaurant te zijn. Het is te laat voor warm eten, maar een ‘taglieri del pellegrino’ kunnen we wel nog krijgen. 

Bruschetta met tomaten, kaas met honing en proschiutto en salami. Man, man, man, wat smaakt dit! 

Op de achtergrond staat redelijk luid Album 1 van de Beatles op. Wij neurien en zingen lekker mee, we zijn toch de enige gasten. 

Uitgehongerd als we waren, na 24 km stappen, verdienen we ook een dolce. Ze hebben tiramisu!  Mijn favoriete desert!!


In neem verlekkerd een hap …. en spuw hem terug uit. Hij is zuur! André zit al in de helft. ‘Ik denk dat de tiramisu in Italië zo smaakt’ antwoord hij op mijn vraag of de zijne ook zo vies smaakt. Ik roep de dienster, die stelt dat de tiramisu hier altijd lekker is. En ik stel dat ik heel, heel goed weet hoe een lekkere tiramisu moet smaken en dat deze er niet bij hoort. Ze roept de bazin. Die laat mij een andere proeven. ‘Deze is wel goed’ knik ik tevreden en zij verontschuldigt zich. Ook André krijgt een andere portie en proeft weldegelijk het verschil. We krijgen door het voorval de koffie gratis. 

Op de tonen van ‘Let it be’ trekken we – volledig gereanimeerd en volmaakt gelukkig – onze rugzak terug aan.  André speelt rechtstaande enkele akkoorden op zijn luchtgitaar, buigt en ik geef hem een staande ovatie:-)


De Ostello Sigeric is weerom een prachtige verblijfplaats … 


… met een warm onthaal door de guitige, vriendelijke Laura en een prachtige kamer. 

Terwijl ik rust (ben heel moe en ook wat verkouden, André is mij beneden een lekker warm theetje gaan halen), moet ik terugdenken aan het laatste liedje van de Beatles dat we in het restaurant hoorden ‘Let it be’. Hadden zij ook een Nonna Maria waar ze een spirituele band mee hadden? Moet wel want volgens mij zingen ze : 

When I find myself in trouble, Nonna Mary comes to me, speaking words of wisdom, let it be. 

And in my hour of darkness, she is standing right in front of me,  speaking words of wisdom, let it be. 

Vandaag geen emmetjes-gebed, wel draag ik dit liedje aan hen op. Zeker evenwaardig en zo mooi in haar eenvoud. Ik hoop dat zij dat ook vinden. 

Liefs, 

Concetta

Mijn locatie .

14 reacties op “Dag 134 en 135 – 6 en 7 oktober 2016 – van Le Vedute via San Miniato naar Gambassi Terme – 19 + 24 = 43 km

  1. Lieve Concetta en André, jullie hebben mij aan het huilen gekregen… Toscane is – naast Oostenrijk – mijn favoriete vakantieplek. Je zei dat de foto’s onmogelijk een correct beeld kunnen geven van hoe mooi het daar is ; da’s waar… De foto’s, gekoppeld aan mijn herinneringen wel. :-) En dan komen er traantjes… Omdat het veel te lang geleden is dat ik er nog eens was, en omdat dat er ook nog niet direct zal van komen… Maar ik ben wel dankbaar dat ik het in mijn hoofd, samen met jullie terug kan beleven. Misschien moet je de volgende keer, naast een gebedje voor de 5 emmetjes, er ook eens een A’tje aan toevoegen…? Je weet dat ik niet gelovig ben, dus ik denk dat het – als ik het doe – geen effect zal hebben. En als jullie dan toch al bezig zijn… ;-)

    • Lieve Anja,

      Ik doop je – enkel voor dit doel – om tot Mamja en bid vanaf nu voor de 6 emmetjes.
      Bedankt voor je oprechte reactie. X

      Concetta
      PS: je moet niet gelovig zijn te bidden. Sterker nog, je hoeft zelfs niet tor God te bidden. Bid gewoon tot de godin in jezelf

  2. Zulke mooie woorden, zulke mooie foto’s…..nog zo veel moois te zien in deze wereld op de weg naar “wie weet waar” …..
    Let it be !
    Tegelijk vanmorgen wakker geworden met het idee dat ik jullie moet vragen hoe het nu zit met de dagen. Ik kan er niet aan iit want volgens mij zijn jullie al langer weg dan die honderd en zo veel dertig dagen. Hoe tel je die ?

  3. Concetta en André,
    Kleine katjes zijn even mooi als kleine varkentjes, kleine slangetjes, kleine olifantjes….. maar als ze groot worden…Je houdt het beiden goed vol! Proficiat! Maar de vermoeidheid slaat soms toe. Een opeenstapeling van stapdagen, ‘t kan niet anders. ‘t Gaat je nog steeds goed. Je kunt nog zo genieten van kleine dingen en de mooie natuur. En laat ons tegelijk meegenieten. Fijn!
    Wij stappen momenteel voor een lang WE tussen de wijngaarden langs de Rijn in de buurt van de Lorely, in Oberwesel , onder Koblenz, Duitsland.
    Intensief met veel hoogteverschillen. En lekkere wijn.
    ‘t Is wel al herfstig weer. Een klein buitje zo nu en dat valt wel mee.
    Geniet nog van je mooie dagen en van mekaar en we duimen dat alles goed blijft gaan!
    M&M

  4. Concetta, ik denk dat ik straks eens extra naar “let it be” ga luisteren. Nonna Mary ga ik vervangen door nonna Flora (Florentine). Vandaar de f die in mijn mailadres staat

  5. Zie je wel wat lepeltjes in tas hete kofie kunnen doen? En… dat levert bovendien nog pracfhtige foto’s op. Je weet nooit of je mag zeggen; jullie lopen door het mooiste stuk Toscane want elke dag is het anders, mooier en San Miniato in een gereformeerd klooster van Franciscnen???. Misschien ligt daar de toekomst om het stuk spiritualitiet, wat elke mens toch heeft, te restaureren. Stap rustig verder want het doel komt dichter dichter bij.
    Herman.

  6. Concetta en André, Wij genieten van uw fantastisch reisverslag, van uw lyrische beschrijvingen van het prachtige Toscaanse landschap, we bewonderen uw moed en doorzettingsvermogen en we zien vooral uit naar ….. onze ontmoeting vandaag! Ik schrijf dit in Gambassi Terme, waar we al een weekje zijn, zo’n 7 km vanwaar jullie vannacht sliepen. Maar straks zien we jullie in het prachtige SAN Gimignano, en gaan we eens met jullie genieten van een lekkere Italiaanse pizza, een perfecte tortellini of tagliatelle, een lekke glas wijn, en we trakteren met een – zoete – tiramisu, if possible! You are speaking words of wisdom: LET IT BE!! Tot straks!

    • Wij kijken ook uit naar 17 uur op de piazza Duomo in San Giminiano. Onze geëerde én geliefde online dokter Paul met zijn sympathieke vrouw Agnes, life zien! Het is niet veel pelgrims gegeven. Tot straks!!

Reacties zijn gesloten.