Dag 132 en 133 – 4 en 5 oktober 2016 – van Lucca via Altopascio naar Le Vedute  – 33 km

Mijn liefste, mijn vriend, mijn partner, mijn reisgenoot,
Dat alles ben je voor mij en toch ben ik erg boos op jou geweest gisteren en jij op mij.  En ook vandaag zijn we nog wat boos op elkaar, al hebben we het gisterenavond proberen uit te praten. 


Op het moment dat ik je deze brief begin te schrijven, is het drie uur op woensdagnamiddag, 5 oktober 2016. We liggen loom langs elkaar in een ligstoel aan het zwembad van de B&B La Stregatta in Le Vedute, een deelgemeente van Fucecchio in de provincie Firenze. 

Dankzij onze wederzijdse koppigheid hebben we daarnet een dik halfuur onze levens geriskeerd. Toch hebben we de 3,5 km langs de drukke, gevaarlijke SS62 samen overleefd door samen ons gezond verstand te gebruiken. Hoe heerlijk heeft onze lunch daarna wel niet gesmaakt in het uiterst sober clublokaal Circolo Le Vedute van de gepensioneerden en arbeiders? De lasagna ai funghi con sugo a la boscaiola was al biezonder lekker. Maar de Trippa alla Fiorentina – pens met worstenvlees in tomatensaus – met zucchini en pisellini als contorno overtrof haar ruimschoots.  We hebben, jij met vino Rosso ik met vino Bianco, op ons geklonken en we zijn een beetje terug dikke vriendjes. 


Voor mij begon de al wat bestaande ergernis toe te nemen eergisteren in Lucca op ons favoriete terras van Café Gaby op de Piazza del Salvatore, waar ook onze verblijfplaats was. Ik was volop aan het schrijven voordat we  naar het 2e concert van Puccini gingen. Jij wou dat ik eerst belde om overnachting voor de komende dagen te reserveren. Ik stelde dat ik het druk had en dat jij ook wel kon bellen. ‘Ja maar, ik krijg het zo niet uitgelegd als gij in het Italiaans’ ‘In Frankrijk heb ik toch ook gebeld ondanks dat gij beter Frans dan ik spreekt’ werp ik tegen. ‘Ja maar, gij spreekt beter Frans dan ik Italiaans’ argumenteerde je verder. Ik ben dan maar gestopt met schrijven – alhoewel ik in een erg inspirerende flow zat – en heb rondgebeld. Ik beken dat ik mopperend dacht ‘Als je zo verder doet, schatteke, zult gij nooit even goed Italiaans spreken als ik Frans.’ En dan heb je opgemerkt dat ik maar niet meer moest schrijven.  En dat deed pijn! Ik kon het trouwens niet rijmen met het feit dat je al nieuwsgierig zit te popelen naar het verhaal van de dag, dikwijls nog voordat ik aan het schrijven ben. En ook niet met hoe blij en trots je altijd bent met de toffe reacties die we krijgen van de lezers. Om de lieve vrede heb ik gezwegen en hebben we nog een fantastisch mooie avond in Lucca gehad. Achteraf heb ik begrepen dat je bedoelde dat ik die avond moest stoppen met schrijven. 


Gisterenmorgen zijn we nog even in de Chiesa op onze piazza samen gaan bidden voor onze 4-emmetjes. Ik heb er stilzwijgend een 5e emmetke aan toegevoegd, de M van een vriendin die het eventjes moeilijk heeft volgens mij. 

En dan hebben we deze wondermooie stad – daar waren we het roerend over eens – via de Porta Elisa verlaten. 


Wist je trouwens dat de stadsmuren van Lucca nooit gebruikt zijn voor militaire doeleinden én dat het de enige stadsmuren ter wereld zijn die volledig intact zijn gebleven? Slechts één keer hebben ze de stad beschermd tegen een overstroming.  Dat was in het begin van de 19e eeuw toen Elisa, de zus van Napoleon, hier prinses was. Die bevond zich toen net buiten de muren en ze hebben haar naar binnen moeten hijsen. Ik vind het beeld hilarisch! Stel dat ze haar hadden laten vallen?! Prinses in het water, oeps ! 


Na de stadsmuren lopen we al direct op de zeer drukke baan die buiten Lucca leidt. De vriendelijke apotheker, waar we onze voorraad magnesium (voor onze spieren) en kurkuma (tegen ontstekingen en voor soepele gewrichten) aanvullen, waarschuwt ons dat de weg tot Altopascio ‘molto brutta’ is. Jij laat hem de weg in de gids zien die grotendeels omheen de drukke baan loopt en hij zegt dat het dan wel zal meevallen, zelf kent hij die weg niet. 

Maar hij valt niet mee! Achteraf gezien zouden we het stuk van Lucca tot Altopascio beter met de bus of de trein gedaan hebben. Het grootste deel van de weg loopt door immense industriegebieden waar ettelijke kolossen van vrachtwagens op en af rijden. 


Anderhalve kilometer voor de stad Capannori, las ik al dat je een pelgrimsstempel kon krijgen, dat er een WiFi-point was en een rustplaats. Leek mij leuk: iets moois op de lelijke weg. Ik kon het je niet zeggen, want je liep ver voor mij, de gps in de hand of je leven ervan af hing. Dat ding heeft ons al meermaals goed geholpen, dat klopt, doch soms begint zijn dictatuur mij echt de keel uit te hangen. Weet je nog toen we van Orio Litta naar de Po toeliepen samen met Norma en Wayne? Wel, Norma en ik hebben een tiental minuten naar een paal met aanwijzingen staan wijzen terwijl jij en Wayne op jullie beider gps naar de juiste weg aan het zoeken waren.  Later op de dag kwam de gps van de Amerikaan Kurt erbij en stonden we al met drie vrouwen tevergeefs aan de paal met aanwijzingen te wachten – en naar jullie te wenken – tot jullie drie het eens waren over de te volgen weg die wij al lang gevonden hadden. 

In Capannori wil ik dus stoppen om te zien wat voor leuks er op deze triestige tocht van vandaag te beleven valt, maar jij wil door, je gps volgen. Je gromt en trekt een vies gezicht. Mijn zin is al voorbij wanneer ik dat merk en ik wil verder gaan. Soms lijkt het wel of je gps stopt met wijzen indien je ergens zou stoppen en dat er niets anders telt dan die gps. Terwijl de weg, zeker hier in Toscanië, heel goed aangeduid is. ‘Doe gewoon je ogen open en kijk’ raad ik je aan. 

Doch dan wil je wel stoppen en gelukkig maar.  We krijgen van de mevrouw een allervriendelijkst onthaal. Ze wijst ons de toiletten, geeft ons een stempel, wijst ons de fontein met fris, drinkbaar water én wil ons daarenboven gratis een rondleiding door het driedelig museum geven. Zeker het deel van de ontdekkingsreiziger uit Capannori interesseeert mij, maar ik wil je geduld niet op de proef stellen en zeg tegen de erg toegewijde mevrouw dat we dat een andere keer wel zullen doen. 

 

Jouw idee om die rode en oranje Vespa in dit gebouw te gaan huren, was grandioos. Spijtig dat we het niet gedaan hebben, want hierna werd de weg nog drukker en lelijker. 
En dan blijkt ook ons hotel ‘Albergo Paola’ op die drukke baan te liggen. We worden er beiden niet vrolijker van. 

Na een aperitief in het niet al te aantrekkelijk centrum van Altopascio, staan we even aan de gesloten overweg, voordat we terug naar ons hotel kunnen.  De mensen lopen gewoon onder de slagbomen door! Zeker vier zien we zo oversteken. Levensgevaarlijk is dat. 


Vanmorgen zijn we uit ons hotel vertrokken met een zuivere lei, dacht ik toch.  We hebben gisteren alles uitgepraat, nog meer dan ik hier beschreven heb. Het besluit is o.a. dat de gps enkel gebruikt zal worden wanneer we geen aanduidingen meer zien, enkel wanneer het echt nodig is, zodat de zenuwachtigheid en druk om persé die bepaalde weg te volgen, wegvalt. Alles op ons af laten komen en genieten!


Na het plein in het centrum zien we niet dadelijk de Francigena-aanduidingen. ‘Ik weet niets’ zeg jij en je gaat achter mij staan. ‘Zoek het maar uit. Ik mag mijn gps niet gebruiken, dus ik weet van niets’. En zo maak je mij opnieuw boos! ‘Doe je ogen open en kijk’ grom ik en loop verder in de richting dat ik denk dat de weg loopt. Onderweg vraag ik aan een man die ik tegenkom of dat de juiste weg is en die knikt bevestigend. Ik wacht even op jou. Je volgt als een kind wiens speelgoed ik afgepakt heb. ‘Dit is de weg’ zeg ik. ‘Niet moeilijk als je aan jan en alleman de weg vraagt’ antwoordt jij nukkig. Kijk, lieve schat, dit vind ik echt niet mooi. Hoeveel leuke ontmoetingen hebben wij al niet gehad dankzij mijn onbevangen gevraag aan mensen die we tegenkomen naar van alles en nog wat? 


Ik loop verder, Altopascio uit. Hier iets verder moeten we links. Jij blijft achter. Ik loop rechts van de weg, jij links. Dit is niet leuk. 

Ik loop het kerkhof in. Even wat afkoelen bij de rustige overledenen. Wanneer ik buitenkom, zit jij op een bankje op mij te wachten. Je bent boos, ik ook. Ik ben boos omdat ik je moet volgen wanneer jij de weg kent en dat ik het zelf maar moet uitzoeken wanneer jij het niet meer weet. 

Ik stel voor dat jij verder loopt je gps achterna, terwijl ik achterna kom op mijn eigen manier. Dat wil je ook niet. Ik moet eerst lopen,  zodat je mij kunt terugroepen als ik verkeerd loop. 


En zo, mijn liefste, dwing je mij ofwel (soms letterlijk) in je schaduw te lopen ofwel voor jou te lopen, de weg banend maar dan figuurlijk aan de leiband. 


Je weet hoeveel behoefte ik heb om mijn eigen gang te gaan. 


Gelukkig hebben we door de bomen onze zon vandaag in Le Vedute teruggevonden. La Stregatta, de naam van onze B&B, verwijst naar de heksenkat die Alice in Wonderland tegenkwam. 

Hier hebben we een hele nest  lieve poesjes die rond onze benen zwermen en die om liefde komen smeken. En die hebben wij tweeën in overvloed te geven, aan hen en aan elkaar. Laat ons dat doen. 

En ik voeg hier eerlijkheidshalve en heel gedwee aan toe dat, indien jij je gps gebruikt had vanmorgen, we onze levens op de drukke SS61 niet hadden moeten riskeren. Maar dan had je de mooie, lange, bruine benen van de prostitué die op een stoeltje gewoon langs de SS61 haar diensten aanbood ook niet gezien:-)

Je liefste,

Concetta

Mijn locatie .

25 reacties op “Dag 132 en 133 – 4 en 5 oktober 2016 – van Lucca via Altopascio naar Le Vedute  – 33 km

  1. Beste loopvoeters,
    Zo leert een ouwe mens nog iets : kurkuma is goed voor de gewrichten. Wij hebben wel kurkumapoeder voor gerechten : gebruiken jullie deze of zijn het pilletjes ? Hoeveel nemen per dag ? Bijwerkingen ( niet bedoeld zijn geelzucht of spleetogen) ?
    Jullie maken toch fantastische ervaringen mee en dan mogen wij daar ook nog dagelijks van genieten en een beetje italiaans leren (of hebben jullie ook een remedie tegen een zeefgeheugen ?)
    Wat een GPS soms al iets veroorzaakt ! Die geeft ook niet altijd de beste oplossing. Nog ondervonden vorige week : wij reden naar dezelfde bestemming maar de GPS van Martijn en de onze wezen wel deels een andere route aan.
    Gelukkig werkt jullie levensgps wel de juiste weg! Volhouden en genieten.
    Natte groetjes

  2. Aaah… Luca… vele jaren geleden dat ik er geweest ben, maar inderdaad : een kleine parel in Toscane. Dankjewel dat er dankzij jullie vele herinneringen terug naar boven komen !
    Enne Concetta… héél herkenbaar, die onderlinge wrijvingen van jullie… Ben je zeker dat wij geen zussen zijn ?! ;-) :-D

  3. Deel 2.
    In de abdij van Val Dieu heb ik vorige week zaterdag opnieuw enkele kaarsjes gebrand. Alle eMMetjes die je vermeld indachtig, maar ook jullie.
    Prachtige abdij die de Mtjes echt eert. Het is een cisterciënzerabdij en deze orde eert Maria in alle glorie.
    Dus hier kon ik echt niet buiten. Foto op camera ipv smartphone dus kan hem niet direct posten

  4. Lieve schatten……liefde tussen 2 mensen bloeit en bloedt. Soms iets meer van het ene soms iets meer van het andere.
    Liefde overwint vanaf het ogenblik dat je elke avond kan zeggen dat je meer tijd “oprecht en vol aandacht ” aan je geliefde hebt besteed dan aan gps, tablet….. Aandacht van welke aard dan ook.
    Zo lang electronica een hulpmiddel blijft en geen communicatiemiddel dat meer tijd van je krijgt dan de persoon die je liefhebt, zit dat goed.
    Niets is fijner dan samen in het grote bed op zoek te gaan naar dat kleine, intieme wereldje waarin alleen 2 personen belangrijk zijn. Alleen die 2 personen die elkaar liefhebben en die zich op dat plekje ‘geliefd voelen’.
    Sterk en mooi verhaal C&A. Ontroerend en oprecht.
    You touched my haert and soul. Again!
    ENJOY .

  5. Concetta, André

    ook wij hebben tijdens het reis discussie gehad rond het gebruik van de GPS. Dit kan aanleiding zijn tot frustratie. Maar het beste huishouden zijn er al eens woorden, dit bij ons niet anders.
    Goed dat het bijgelegd is, want de toch naar Rome duur nog eventjes.
    De verhalen en beelden blijven boeien. Ik wist eigenlijk niet dat Italië zou mooi is, ken het enkel van de Giro.
    Groeten en nog veel wandel-reisgenot,

    françois

    • Dag François ja alles is terug ok Inderdaad Italië is heel mooi.Te voet is mi de beste manier van reizen, je geniet met al je zintuigen . En wij vorderen Rome komt in zicht zij het nog ver☺

  6. Bon. Ik snap de reacties niet. Lijkt mij een vrij normale dag zoals zo vele anderen. Toch? :-)
    Groetjes
    Roberto

  7. Heel tof reisverslag en een dikke pluim dat je over jullie onenigheid zo open en eerlijk schrijft. Het is ontwapenend en vertederend tegelijkertijd en voor mij blijkt hier duidelijk uit hoeveel jullie van mekaar houden….
    Keep up the good work :-) en tot morgen !
    Ronny

    • Dank je Ronny! Niet evident om zoiets te schrijven. Maar het is gewoon de waarheid en die mag altijd verteld worden.
      Dikke knuffel!
      Concetta

    • Hier zou ik een ‘like’ moeten kunnen aanvinken ! Net wat ik dacht, Ronny en Concetta ! :-)

  8. Beste Concetta en Andre,

    Af en toe moet er wat wrijving komen. Bij iedereen zijn er goede en slechte momenten. Dit maakt de band binnen een relatie alleen maar sterker.

    Wat is het beste, een GPS of de intuïtie van de mens, wel ik weet het niet.
    Wij zijn eens in Nederland met GPS bijna aan een station, waar werken bezig waren, bijna op een baan 40 cm naar beneden beneden gestort. Ik moet wel toegeven dat mijn GPS niet up-to-date was.

    Ondertussen stappen jullie als volwaardige pelgrims door, richting Rome.
    Ik denk wel dat een blog up to date houden heel veel tijd en moeite kost.
    Wij zijn jullie daar dankbaar voor. Het is de enige manier voor ons om het mooie Italië met haar geschiedenis en mooie natuur beter te leren kennen.
    Vandaag gaat onze wandeling naar Haasrode, aan het radiomuseum door.

    Veel wandelgenot,

    Groetjes

    Jean

  9. Na het lezen van dit verslag, scrol ik naar boven en zie onder de titel “c & a te voet naar Rome” dag 132 en 133 staan. Het is vooral de foto die me opvalt: de schaduw van twee pelgrims, hand in hand.
    Ik denk dat dag 134 er één kan zijn van bezinning en dat jullie, zoals op de foto, hand in hand zullen verder stappen richting Rome.

    Johan Anthierens heeft ooit geschreven: “Ik denk dat je van liefde kunt spreken als je door bergen en dalen bent gegaan; elkaar schrammen en builen hebt toegebracht en dan toch ervaart dat je samen een span vormt.”

    Ik zie uit naar het verslag van morgen.

    Vriendelijke groet,

    Bernard

  10. Tja, leuke gedetailleerde beschrijving van huis, tuin, en keuken onenigheden. Een beetje wrijving en daarna is de liefde weer dubbel zo groot.
    Omstandigheden en toevalligheden kunnen tegenvallen maar ook meevallen.
    We wensen jullie nog supermooie en aangename wegen om jullie doel te bereiken.
    Je komt er wel, beiden met zoveel enthousiasme en gewapend met zoveel culturele interesses dat dit een unieke reis wordt enig in zijn soort.
    Beide warme harten kort bij mekaar en de nodige technische ondersteuning, Rome , ze komen eraan!
    Van twee andere lovebirds,
    M&M

  11. Het is te stil waar het nooit waait … maar als er te veel wind is verlang je terug naar de stilte !

  12. Ik zat er niet op te wachten, maar ik wist dat dit gebeuren zou. Niet makkelijk en vooral niet ‘vanzelfsprekend dat twee lekkerfe mensen toch met hun eigen sterk EGOOTJE, dagen, nachten elkaar moeten ‘oplossen’. Het gaat voorbij. Denk gewoon aan die lange, steile trap. André zit bovenaan, Concetta onderaan: bokkend alletwee. Jullie kunnen allebei blijven zitten, dagenlang, maar het toillet is beneden en de slaapkamer boven. Je p,ntmoet elkaar toch op de overloop. Eigenlijk is het duidelijk dat jullie elkaar nodig hebben.Els en ik zijn 60 jaar getrouwd en wij ontmoeten elkaar nog geregeld op de overloop. Geniet van jullie tocht en dat heb ik gemist in je verslag! Lepeltje, lepeltje, deze nacht?

    • Ja, het was nu eenmaal minder leuk Herman. Vorig jaar hadden we onze grootste strijd, na het bereiken van de Saint Bernard, de zwaarste tocht. Dit jaar tijdens de lelijkste tocht. Toch simbolisch vind ik.

      • André en Concetta,
        Wat een openhartig verhaal. Heel herkenbaar, al die kleine irritaties die als ze niet uitgesproken worden kunnen uitgroeien naar grote, maar dat is jullie wel toevertrouwd. Het is een absolute pré als je de lokale taal beheerst, maar ook een uitdaging je doel te bereiken met andere middelen (André). Eind maart wil ik vertrekken vanuit Oisterwijk, Nederland, het lijkt me, na het lezen van jullie verhaal, toch raadzaam me nu alvast in het Italiaans te gaan verdiepen, toch Concetta ?

        Ik wens jullie nog veel gezellige wandelkilometers… samen,

        Cees

Reacties zijn gesloten.