Dag 127 en 128 – 29 en 30 september 2016 – van Marina di Massa via Forte dei Marmi naar Pietrasanta – 18 km


Alhoewel ik het uitzicht vanop het balkon van onze kamer in de Ostello Apua grandioos vind, heb ik er deze morgen een beetje de pest in. Één van de beweegredenen om vanaf Avenza de fietsroute te volgen ipv de wandelroute is om aan het strand wat te relaxen. De andere is – op aanraden van onze gids – om de drukke, gevaarlijke, stofrijke weg door Massa te vermijden. Wél willen we elke dag een beetje wandelen, struinen van de ene verblijfplaats naar de andere. En ook gewoon een tweetal daagjes lekker uitslapen. De nacht was heerlijk koel, de zeelucht kwam door de openstaande balkondeuren binnen en het zachte geluid van de golven maakte mijn slaap dieper en intenser. Deze nacht mag voor mij nog een paar uurtjes blijven duren. 

Dat was echter buiten André gerekend. Deze immer vroege vogel kan enkel in bed blijven liggen wanneer ik langs hem slaap. Ook thuis is dat zo.  Die paar keren dat ik in Houthalen slaap en hij in Leuven, heeft hij om halfzes al ontbeten en tegen zeven uur al enkele heel lieve WhatsApp’s naar mij gestuurd. Vannacht hadden we aparte bedden en dus moet hij dat bed uit. Omstreeks zeven uur staat hij al quasi helemaal klaar aan mijn bed, neemt mijn warme been vast met zijn ijskoude handen (voor acht uur is hier geen warm water en hij heeft zich duidelijk met koud water gewassen), ik verschiet van de koude, slaak een schreeuw en ben niet zo blij. ‘Ja maar het is al zeven uur voorbij’ verdedigt hij zich. ‘Ja maar we gingen toch uitslapen’ jammer ik terwijl ik de lakens over mijn hoofd trek, mij op mijn buik leg, het kussen in een bolletjes onder mijn hoofd stoppend, klaar om minstens nog een uurtje in te dommelen. ‘Ja maar ik heb zo honger’ hoor ik André zachtjes zielig murmelen.  Kijk, daar heb ik alle begrip voor. Ik heb mij dan maar uit bed gesleept, mij uitgerekt langs alle kanten, ben al geeuwend en nog moe gaan kijken naar het spektakel van de matinale zee, ben mij gaan wassen en heb mijn rugzak gepakt. Ik sta er wel op dat we de dag zoals afgesproken heel, heel relax doorbrengen. We moeten vandaag slechts 11 km doen tot Forte Dei Marmi. 


En daar gaat André mee akkoord. Tot 11 uur zitten we op het terras van de bar van Virginia en Roberto, te ontbijten en onze correspondentie bij te werken. Virginia vertelt mij dat ze al 57 jaar, sinds ze getrouwd zijn, met Roberto de zaak runt en dat samen nog steeds even graag doen. Ze zijn nog nooit op reis geweest. ‘Het microklimaat is hier geweldig! De minimum temperatuur is nul graden. Het heeft maar één keer gesneeuwd. Dat was in 1998, een echte kerstsfeer in januari. Achter ons hebben we de zee, voor ons de bergen. Wat zouden de elders gaan zoeken.’ 

Wanneer wij vertrekken, houdt André mijn rugzak voor mij omhoog zodat ik hem gemakkelijk om kan doen. Dat doet hij altijd trouwens. Virginia ziet dat en roept naar Roberto ‘Kom eens hier! Kijk hoe Andrea zijn vrouw helpt! Daar kun je nog iets van leren!’ Roberto grinnikt. Wanneer ik een afscheidsfoto  wil nemen, neemt hij Virginia stevig vast en dat vindt ze leuk. 

Wij vertrekken en stappen zo dicht mogelijk tegen het strand. De zee is kalm, de lucht is blauw en het is rustig op het strand, heel rustig. 


Aan de strandbars is het wel erg geanimeerd. Daar zitten ze dus. Ik moet naar het toilet en dus gaan we ook iets drinken. Relaxen is vandaag immers ons motto! Ik ben nog steeds niet goed wakker. 


Dit is het Don Gniocchi-huis. Een immens grote building op het strand.  ‘Zouden ze hier gnocchi maken?’ zeggen we schertsend tegen elkaar terwijl we het verbodssignaal om dit privaat-strand niet te betreden, negeren. 


Ik vraag het aan deze drie keuvelende dames voor het gebouw. Maria-Grazia (met dreadlocks en bikini) vertelt dat het een herstellingsoord is voor zieken, zoals zijzelf en Libera (met grijs kleedje) en Anna (met blauw kleedje). Maria-Grazia blijkt van Sicilië te zijn en wanneer ze hoort dat ik Concetta heet en dus ook van Sicilië ben, is ze niet meer te stoppen. Bijna haar heel levensverhaal in een notendop vertelt ze mij. Haar eerste vriendje was trouwens van Enna, mijn provincie. Maar dat was een driftige, jaloerse kerel die haar al sloeg als ze een zomers kleedje durfde dragen. Ik ken dat soort kerels. De reden waarom ik nooit ofte nooit een Italiaanse man als vriend, laat staan als man, heb gewild, ook al weet ik dat ze niet allemaal zo zijn. En zo ging het nog een tijdje verder en nu zijn we Social Media-friends. 


Even verder doet een meisje op het strand haar kleedje uit en zet zich in bikini op de keitjes. De twee voorbij rijdende politiemannen in de blauwe auto vertragen, houden dan lange tijd stil, doen alsof ze van alles te doen hebben en loeren vanachter hun zwarte zonnebril naar het meisje.  Wij hebben het allemaal gezien en stappen traag verder de politieauto voorbij, achter onze zwarte zonnebril loerend naar de twee politiemannen. 

Soms zien we de zee voluit.. 


…soms door een kijkgat en soms is ze helemaal verscholen achter de talrijke ‘banjo’s’. Aan de andere kant van de straat is er de ene camping na de andere. We drinken nog een colaatje, eten een pasta en om 15u04… 


… hebben we nog maar iets meer dan de helft van de af te leggen kilometers gedaan. Nu zetten we er de pas in. Ik ben nog steeds zo moe. 


Vanaf de piazza met dit marmeren kunstwerk begint het straatbeeld te wijzigen…



… en wordt de ‘strada lungomare’ een mooie laan met mooie planten en palmbomen.  De hotels gaan van drie sterren, via vier sterren over naar vijfsterren en de ‘banjo’s worden luxueuzer. 

Een cruiseschip ligt daar zelfs te dobberen in het water. 

Al van deze morgen razen fietsers ons voorbij. De Apennijnen op de achtergrond geven hen een Giro-achtige uitstraling. 


We komen aan in Forte dei Marmi, het geboortedorp van koningin Paola. Andrea Bocelli woont nu in Villa Giullia, haar ouderlijk huis. Die hebben we niet gezien, op de foto staat een andere villa dat nu dienst doet als cultureel centrum. 


Chique winkels … 


… mooie pleinen, 


… chique stranden. 

Er is zelfs een ‘Forte dei Marmi’-roos … 


… die is even mooi als de ‘Vie en rose’-start van onze dag in het viersterrenhotel Raffaelli Park Hotel. Het is vrijdagmorgen 30 september en ik ben fit en monter opgestaan. 


Vanuit onze kamer is het beeld niet zo spectaculair als gisterenmorgen aan zee. Nu zien we daken met daarachter in de verte de Apennijnen in de wolken.  


Even worden de wolken donkerder, maar de zon is krachtig genoeg om ze te doorbreken en geeft ons een prachtige hemel cadeau. We blijven langs de kust stappen tot in Marina Di Pietrasanta. 

Daar willen we nog een koffie drinken aan het strand voordat we terug het binnenland intrekken. 


Het lukt nog net! Vandaag stopt het seizoen en ze zijn bezig met alles af te breken en weg te bergen. Wij krijgen de laatste twee koffie’s geserveerd. Wel zonder melk, stelt de bardame, want die heeft ze niet meer.

Na Marina Di Pietrasanta gaan we via het mooie, aangename  Versiliana park langs de Viale Apua tot in het centrum van Pietrasanta, bekend van haar vele marmerateliers en kunstgalerieën. 

Ik heb weer ontzettend gedroomd vannacht en ik vertel er André over terwijl we door het park gaan. In één droom ging het over een geheime genootschap die een schat bewaarde op een heel toeristische site, net achter de deur waar niemand naar binnen mocht. Iets Dan Brown-achtig waarbij het mij niet duidelijk was of ik bewaker van die schat was of de ontdekker van het geheim. In een tweede droom hadden André en ik aan onze vrienden, Mieke en Roland. twee krakkemikkige bedden geschonken. Die durfden niet anders dan hun degelijke, grote, comfortabele tweepersoonsbed weg doen om ons ‘cadeau’ te kunnen zetten. En ik sloeg mij om de oren omdat ik niet begreep hoe ik hen zo’n onnozel slecht cadeau kon doen. In een derde droom worden André en ik overreden door een soort tank. We worden heel dun geplet onder de tank, doch geen bloed, geen vocht dat uit onze lichamen kwam, zoals je dat soms ziet in stripverhalen. Ik hoorde een vrouw zeggen dat we toch wel niet meer levend te krijgen waren. Hopeloos, zei ze. 

Ook André heeft gedroomd. Hij heeft in tegenstelling tot mij steeds dezelfde droom: hij is gepensioneerd en moet toch gaan werken en dan krijgt hij nog tegen zijn voeten ook. 


We zijn net uitverteld of ik zie aan de rechterkant van ons pad Siegmund Freud. Een freudiaans geschoolde therapeute kan ons helpen onze dromen te verklaren.  Misschien moet ik dat maar eens doen. Later. 

En dan komen we aan in Pietrasanta. 


Wat een trieste eerste indruk: grijs, druk, vies. Zelfs Michelangelo kan geen glimlach op zijn gezicht toveren. We moeten echt oppassen om niet geplet te worden of één van mijn dromen van vannacht wordt realiteit!

Gelukkig is het centrum zelf mooi en heel kunstig. Echt de moeite. 

De tentoonstelling in het Bertelli museum toont naast hedendaags werk ook gewone marmeren beelden. 

Zoals deze van mijn lievelingscomponist Puccini. Iets zuidelijker in de provincie Lucca ligt trouwens Torre del Lago Puccini waar iedere zomer alle opera’s van Puccini worden opgevoerd. Ik ben er al geweest en wil zeker terug om het festival mee te maken. 

In de Chiesa della Misericordia zijn twee mooie bewaarde fresco’s van de Colombiaan Bartolo. 


Zo ziet het er volgend hem uit in de hemel … 

… en zo in de hel. 

Voordat ik afsluit wil ik toch een bezorgdheid met jullie delen. Al sedert we in Italië zijn, zien we de gele FIAT-panda van Paul en Vera, onze uiterst sympathieke bovenburen in Houthalen, echt overal rond ons toeren. 

Ze hebben zich vermomd met een Italiaanse nummerplaat en volgen ons constant. Wat denken jullie? Zouden ze ons ingeschreven hebben voor ‘Sorry voor alles’ en zijn alle bizarre dingen die we meemaken in scène gezet door hen? Zoals bvb dat ik bel voor een tweesterren pension in de chique Forte dei Marmi en voor dezelfde prijs een viersterrenhotel aangeboden krijg ontbijt inclusief? Waar onze rugzakken door de piccolo naar boven gebracht worden en wij – die duizenden kilometers te voet afleggen – persé de lift moeten nemen tot de eerste verdieping ??


Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

11 reacties op “Dag 127 en 128 – 29 en 30 september 2016 – van Marina di Massa via Forte dei Marmi naar Pietrasanta – 18 km

  1. Wat een fantastische dag….met een mooi einde in een luxe bed.
    Je horrordromen stemmen me tot nadenken….ik kan ze niet rijmen met de schoo heid van jullie reis en belevenissen.
    Maar misschien voel jij niet aardse dingen !
    Alleszins zijn wij superblij met ons comfortabele, grote bed. Ons plekje ‘samen”. We houden van ons bed ….ook al is het bij nader inzicht veel te groot en mag het gerust wat smaller

  2. Concetta, leuke foto met Puccini en je korte kapsel staat je goed!
    De foto’s van zee, zon en palmbomen geven een echt vakantiegevoel. Geniet ervan.
    Grtjes, odette

  3. Je dromen lijken harde stof voor een horrorfilm. Gelukkig kunnen jullie dat allemaal compenseeren met die mooie landschappen en stadjes waar jullie door trekken. Laat PUcccini maar zorgen voor de verdere muzikale begeleiding! Wist niet dat André nog in elke droom ‘naar zijn voeten krijgt’. Zeer mooi oto’s overigens. Heerman.

  4. Hei Concetta en Andre(a),
    Het lijken erg leuke, ontspannende vakantiedagen. Mooie streek met alles erop en eraan. Geniet er maar van , wat nu is komt nooit meer terug.
    Je stapelt nu enorm veel energie op waar je nog lang kunt op teren.
    Hier hebben we nu een herfstig weekend.
    Maar voor volgende week weer zonnige dagen. We doen ook iedere dag een wandel- of fietstocht. We moeten in beweging blijven hè!
    Concetti, uw verslag leest lijk een roman: afwisselend, romantisch, geestig, spannend….. Dikke duim !
    Groetjes,
    M&M

  5. Ik word weer overladen met mooie foto’s en een hoop Italiaanse cultuur.
    Fijn zo, ik ben een huismus(figuurlijk:-) en kan nu uitpakken met een rugzak Italiaanse cultuur.

    Die dromen komen veel terug als een rode draad tijdens jullie pelgrimstocht. Meestal weet ik niet waarover ik heb gedroomd. Allicht verschilt ons slaappatroon grondig.

    Prachtige wandeling en foto’s langs de kuststreek. De moeite waard om eens mee te maken. Jullie zijn dus al rond de helft van jullie pelgrimstocht, wat al een prestatie op zich Is.

    Vele groetjes en een goed weekend. Dit weekend krijgen we herfstweer. Maar niet getreurd, volgende week herpakt het weer zich, en wordt het beter.

    Doei

    Jean

  6. Hallo,
    Wij zitten er voor niets tussen (ivm de auto en de extra’s ) maar gunnen het jullie van harte !!!!! Maar ze zeggen dat de fiat een berggeit is , en aangezien we vd BERGEN zulke mooie foto’s meegestuurd krijgen denk ik dat die de reden zijn dat er zoveel van rond rijden !!!
    Nog veel geniet en plezier van elkaar
    PXV

Reacties zijn gesloten.