Dag 126 – 28 september 2016 – van Sarzana naar Marina di Massa – 22 km

Barbara en Roberto hebben de keuken al volledig aan te kant tegen de tijd dat wij onze rugzakken omgesjord hebben en afscheid gaan nemen. Barbara heeft een winkel van handtassen en accessoires. Ze is echter van plan die te sluiten en zich meer te focussen op de B&B. ‘Het probleem van Sarzana is dat de eigenaars van gebouwen waanzinnig hoge huurprijzen blijven vragen omwille van het zogenaamd historisch belang van deze stad, doch de handelsactiviteiten hebben zich verplaatst naar La Spezia en hier sluit de ene handelaar na de andere zijn deur.’ Een beetje ontmoedigd is zij, doch dankzij de de stijging van het aantal pelgrims op de Via Francigena hebben zij hoop voor hun B&B.

Zuchtend trekt André de zware deur dicht. ‘Wat was dit tof zeg!  Ik heb hier echt van genoten. Ben helemaal bekomen en heb zin om te stappen.’  Ik heb er ook heel veel zin in en we trekken samen door de Via Giuseppe Mazzini, richting Romaanse poort. 

Aan het rond punt, even na de poort, moeten we naar links, de Via Franciscana in. We gruwelen even bij de gedachte aan onze belevenis in het klooster eergisteren. De weg gaat vanaf daar stevig naar omhoog waardoor we snel neerkijken op Sarazana. 

Het meest in onze ogen springend is de gele, grote kerk van Sint-Franciscus. Die zullen we nooit vergeten. Van Wayne en Norma, het Canadees koppel dat we in Santa Cristina leerden kennen en waarmee we enkele dagen optrokken, krijgen we regelmatig tips door van goede verblijfplaatsen. Zij hebben een deel met de trein gedaan omdat ze op 20 oktober of zo, een afspraak met hun dochter in Rome hebben. Voor San Miniato tippen ze … het klooster van Sint Franciscus:-) Ik weet niet of we tegen dan van onze schrik af zullen zijn. 

We klimmen nog steeds steil naar omhoog, …… voorbij het fort van Sarzanello, die in de 14 eeuw de verblijfplaats was van Castruccio Castracani. Deze keizerlijke predikant zou model gestaan hebben voor ‘Il Principe’ van Niccolò Machiavelli. Raadgevingen aan vorsten geeft hij in dat boek: hoe zij ervoor moeten zorgen dat zij hun macht behouden en dat alle middelen daar goed voor zijn, zolang het doel maar bereikt wordt. Machiavelli was op zoek naar een nieuwe vorst die het toenmalig vreemdelingenproblematiek zou oplossen. Euh, verandert er echt niets in de wereld? Leren we echt niets van onze geschiedenis?

Voor deze bruiloft in Canioparolo zijn we wat te vroeg …… dan maar verder stappen door het Toscaans landschap dat een lust voor het oog is met haar heuveltjes en dalen … 

… met haar dorpjes, kerkjes en kastelen zowel hoog op de heuvels als diep in de dalen. 

Wat een bemoedigende kaart vinden wij op onze weg vandaag! Daarop staat de moeilijkheidsgraad op van de etappes tot Rome en na vandaag is er geen echt moeilijke etappe meer. En wat nog beter is, is het feit dat we het moeilijkste van vandaag achter de rug hebben. En dus beginnen we nog meer te genieten van al het moois dat we tegenkomen want over 470 km is het al gedaan!!

De olijfbomen staan heerlijk in de zon. Nadat we de berg na Aullo eergisteren afdaalden naar Sarzana toe, zijn we precies van de herfst terug naar de zomer overgeschakeld. Voor alle zekerheid vraag ik aan André hoe het met zijn herfstgevoel zit en, neen hoor, ook hij heeft dat niet. Integendeel, zijn hiel doet geen pijn en dat betekent volgens hem goed weer. 

De kaki’s (bij ons ook sharonfruit genoemd) verkleuren stilletjes aan van groen naar oranje. 

Met zijn gps steeds in de hand loopt mijn liefste overal de juiste weg te zoeken. 

Eigenlijk controleert hij dikwijls of de met pijlen goed aangegeven weg, wel degelijk goed aangegeven is. Je weet maar nooit en soms staat er ook effectief geen pijl en dan is het maar goed dat dr. Livingstone – want daar heeft hij wat van weg op bovenstaande foto vind ik – een klare kijk op de zaak heeft. 

De cactusvijgen smeken om gegeten te worden, maar ik vrees hun stekels en laat ze maar hangen, ondanks hun rijpheid (en ook omdat er iemand in de tuin aan het werken was).  

Het is quasi middag wanneer we in Castelnuovo zijn en toe zijn aan een hapje. We kijken wat in het rond en vinden een Japans restaurant. De rode loper ligt uit en er hangen ballonnen. Japanners doen veel om hun restaurant te laten opvallen. 

We willen binnen gaan en ze vragen ons nog even te wachten aan de deur. We zien Japannertjes wegschieten. De ene met een trapladder, de andere met een emmer met mortel, nog een ander met een stapel papier… We zijn de eerste klanten en worden met veel egard naar de tafel geleid, onze bestelling wordt opgenomen. … 

… en dan begint er een hele hoop mensen binnen te komen. De Japannertjes – ze zijn met velen – proberen iedereen goed te ontvangen, maar het wordt een chaos. Wij krijgen een deel van ons  eten. De rest volgt zo, zegt de blonde Japanse jongen. Na een half uur zegt het kleine Japans meisje met short ‘de rest komt zo’. Na een kwartier zegt de iets dikkere Japanse jongen – aan wie we koffie willen bestellen – dat ‘eerst de rest zal komen’. Na nog eens tien minuten is ons geduld op. Ik trek naar de kassa en vraag om de rekening maar zonder nummers 95 en 108 omdat we die niet gekregen hebben. ‘Ja maar neen, zet u aub terug neer want die brengen we zo’ zegt de kleine Japanse met de zwarte ballerina’s die ons ontving. Ik maak duidelijk dat we nu echt door moeten. ‘Kom dan morgen terug, dan doen we het opnieuw en krijgt u de maaltijd gratis’ dringt ze aan. ‘Dat lukt ook niet’ leg ik uit ‘we zijn op doortocht’. ‘Ach, dan betaalt u enkel de drank want jullie zijn onze eerste klanten. Het is vandaag onze openingsdag.’ Ik betaal 5 euro, bedank haar en zeg dat dat wat we aten echt lekker was. 

We trekken verder met de Apenijnnen links van ons in de verte als trouwe metgezellen. 

‘Kijk eens allemaal vogels’ zegt André. Dichterbij gekomen zeg ik ‘Neen, schatteke, ze hebben blijkbaar een kunstwerk gemaakt met grote dennenappels op het gras.  Een boer die ons ernaar ziet kijken, komt op ons af. ‘De jagers hebben dit gemaakt om vogels te lokken. Zo kunnen zij die gemakkelijk neerschieten vanuit hun schuilplaats’ vertelt hij ons. ‘Ik doe dat niet’ zegt hij er uitdrukkelijk en afkeurend bij  en dat vinden we tof van hem. 

Ook de granaatappels kleuren stilletjes aan rood, bijna klaar om in een fruitige salade te verdwijnen   

In de verte, achter het Romeins amfitheater ‘ zien we tussen de bergen, de marmergroeve van Carrara. 

Kijk eens, ook de limoenen zijn rijp!

En dit hebben ze uit witte Carrara marmer gebeiteld. 

De marmergroeve wordt steeds zichtbaarder en is echt immens. Het lijkt wel sneeuw zo uit de verte. 


Ik verslik mij in een wolk stof terwijl we door de industriezone voor marmerbewerkende bedrijven stappen. André is weeral in zijn nopjes: vrachtwagens die op en af rijden, kranen overal verspreid, … 

Deze blauwe bloemen bloeien desondanks op die straat, een kleine wonder en ik schenk deze aan onze 4-M’etjes. In Marina di Massa aangekomen hebben wij vanop de balkon van onze kamer in de Ostello della Gioventù (de jeugdherberg), dit vooraanzicht….

… en dit zijaanzicht. 

De Ostello was vroeger van een rijke mijnheer … 

… met volgens mij een bepaalde fixatie want dit Manneke Pis die in de tuin staat, heeft toch wat engs in zijn handen. 

De zon gaat stilletjes onder. 

En dan nog verder onder. 


Wij klinken op de voorbije kleurrijke dag in de strandtent met zicht op de palmen en het licht van de zon die nu helemaal weg is. 


En dan gaan de lichten buiten aan en die bij ons binnen uit, want morgen wacht een nieuwe dag die ons alweer een stapje dichter naar Rome leidt. 

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

16 reacties op “Dag 126 – 28 september 2016 – van Sarzana naar Marina di Massa – 22 km

  1. Lieve schatten….ik loop achter met lezen. Dat heeft zo zijn redenen maar daarover wijd ik hier niet uit.
    Wat geniet ik van de warmte, de liefde , de geborgenheid van jullie verhaal.
    Het verhaal van 2 mensen die zo verschillend zijn maar elkaar in zoveel zaken ‘echt’ gevonden hebben. Samen doen, samen beleven, samen kijken, samen luisteren ….kortom alle zintuigen spreken dezelfde taal.
    Je verhaal van vandaag bewijst nogmaals mijn aanvoelen dat jullie teis dit jaar nog mooier is dan die van vorig jaar.
    Is het omdat er meer tijd is dat er meer genoten wordt ?
    Ik geniet ervan rn zou zo alle vruchten uit de bomen proeven.
    Bedankt C&A. Miss you !!

  2. Eentje voor onderweg, leren we uit onze geschiedenis ? Tja, ‘de mens’ wordt almaar slimmer maar of hij/zij ook wijzer wordt … ?
    En volledig akkoord met Herman, jullie verhaal is nu zo veel meer ontspannen dan vorig jaar, het wordt inderdaad een blijde intrede :-).

  3. Beste c en a,
    Zelf zitten we op dit moment op trektocht in bretagne. 4 dagen gestapt met de rugzak en pompaf.1 dag geen fatsoenlijk eten gevonden. We hebben nog veel te leren. Nu zijn we wel aan het bekomen op een mooi kasteel.
    Deze morgen hier met een vrouw op een bankje bij de kerk gesproken, die al haar zoveelste pelgrimstocht aan het doen was. Telkens alleen. Ze ging telkens bij de pastoor aanbellen om te slapen. Ik zou het begot niet durven. Nu was ze de ronde van bretagne aan het stappen. Blijkbaar is dat ook een pelgrimstocht. Misschien een ideetje?. Verder kwamen we hier ook voorbij een startpunt voor de tocht naar compostella. willen jullie ook een gebedje doen voor onze chronische kwaaltjes, die nu wat in de weg zitten om ook ooit nog zoiets te kunnen doen? We dromen er beide zo van.
    Geniet er ten volle van. Wij genieten alvast van jullie verhalen
    Frank en marijke

    • Dag Marijke en Frank
      Geniet van jullie trektocht. Wij hopen dat jullie binnenkort ook langere tochten kunnen maken Het is zo een deugddoende manier van reizen. Maar belangrijk is dat je het goede ritme hebt . Voor de een is dit 15 km per dag voor de andere 50. Wij behoren meer tot het eerste soort. Wij pikken ook graag nog wat : landschap, cultuur, museum enz. Of gewoon terrassen

  4. Heykes,

    Even ter info….
    :)
    Wij zijn in augustus naar Malta geweest, daar worden de cactusvijgen ook veel geoogst en gegeten. Je moet ze ‘s morgens vroeg oogsten, dan staan de stekels nog niet recht van de vrucht, dan moet je ze een halve dag in water leggen en dan kan je ze gewoon schillen. (stekels zijn dan heel slap)
    Je moet er wel mee oppassen want is heel hevig voor de darmkes :)
    Veel goede moed morgen weer en mercikes voor het prachtige verhaal
    groetjes

    Christine

    • Dag Christine bedankt voor de raad! Wij gaan rustig verder stappen maar ook genieten van de zo mooie natuur, monumenten , de hier zo rijke cultuur. Beste groet van ons beiden

  5. Jullie worden blijklbaa ook rijp, rijk en gekleurd zoals alle vruchten van de herfst in dar magisrale Toscane. De verhalen hebben ook veel meer kleur en schakering dan vorig jaar. Eigenlijk ishet goed dat jullie de tocht in twee keer doen. In plaats van een calvarietocht is dit nu een Blijde Intrede aan het worden en de honden zijn er niet meer. En ik vermoed dat Fransiscus ondetussen reeds afgedaald o en orde op zaken te stellen in in dat verloederde Patershol. De steengroeven van Carrara blijven toch altijd één van de wereldwonderen, vooral als je denkt aan die perachtige beelden die er uit groeiden.

    • Dag Herman, je slaat nagels met koppen met wat je schrijft . Ik zou het niet beter kunnen verwoorden

  6. Heb de indruk dat het allemaal nog mooier is dan verleden jaar. Ook prachtig verwoord door Concetta. Genieten maar zou ik zeggen en wis dat klooster uit jullie geheugen.
    Groetjes
    Maria

    • Ja Maria het is nog beter dan vorig jaar. Wij laten de dingen meer gewoon op ons afkomen. Ook kom je meer pelgrims tegen. De Italian

      • Italianen zijn ook heel vriendelijk en behulpzaam. Ze zijn fier dat je de francigena doet in hun land.

  7. Ik ben begonnen met het lezen vanaf 1 mei en pak er dan het recentste verslag bij. Gisteren was weer en mooie dag. Langzaam maar zeker stijgt ook bij mij de Rome koorts na alle inspirerende verhalen en leuke foto’s.
    Ik wens jullie vandaag weer een ‘gezegende’ dag.

    Cees

  8. Concette, André

    de mooie verhalen en landschappen blijven me boeien. Als je te voet door het landschap gaat zie je toch veel meer en kan je hierrond mooie verhalen maken als je hiervoor talenten heb.
    Geniet nog verder van de laatste 470km zodat wij ook kunnen genieten van de mooie verhalen.
    Hier genieten we nog van de mooie nazomer.
    François

    • Dag François ja,wandelen is de beste manier om 100% te genieten. En het is een fantastische tijd die we beleven.
      Ik vind de verhalen van Concetta ook heel leuk. Ze schrijft heel mooi en heeft veel moed om dit vol te houden want het is dagelijks een grote inspanning

Reacties zijn gesloten.