Dag 124 en 125 – 26 en 27 september 2016 – van Aulla naar Sarzana – 18 km

Het is 13 u op dinsdag 27 september 2016. 


André en ik zitten vredig, gezellig en rustig langs elkaar op de sofa in de stijlvolle zitkamer van de B&B Palazzo Picedi Benettini in het centrum van Sarzana. Ik schrijf dit verslag, André leest de krant en houdt de social media in de gaten. We hebben spontaan een rustdag ingebouwd enerzijds omdat we zin hadden in een dagje rust, anderzijds omdat de stad Sarzana ontzettend mooi blijkt te zijn

De Palazzo van de Conte Picedi Benettini – een rijk oud adelijk geslacht – is gelegen in de Via Mancini in het historisch centrum, dateert uit 1720 en is het oudste paleis van Sarzana. De huidige graaf woont hier in de ‘Appartemento Nobile’ (het adelijk appartement), tenzij hij weg is voor één van zijn vele zaken naar Milaan. 
We werden gisteren positief overdonderd toen we na een lange, pittige tocht, gevolgd door een nare ervaring in het klooster van de Franciscaners, snel via booking.com een andere zo nabij mogelijk gelegen slaapgelegenheid zochten en hier naartoe vluchtten.   


De buitenkant van de kerk van Sint Franciscus en van het ertegenaan gebouwde klooster zag er nochtans goed uit. Niemand deed open toen we aan de kloosterdeur belden. ‘Dan maar via de kerk’ dachten we. We slopen stilletjes – met onze rugzakken aan, onze stokken in de hand en onze hoeden eerbiedig af –  langs enkele devoot biddende, in zichzelf gekeerde, op hun knieën zittende parochianen richting sacristie.  Daar hoorden we immers stemmen.  Heel voorzichtig gaan we binnen om de sacrale heiligheid niet te schenden. De sacristie is één grote, vieze chaos. Een lijvige man – waarschijnlijk de pastoor –  ligt in een versleten zetel in zijn ondergoed. Hij voelt zich duidelijk niet goed. Een dokterachtig type (het kan ook een verpleger zijn) is bezig een spuit te vullen en discussieert met een oudere, grijze, helemaal in het zwart geklede vrouw over waar hij die spuit juist moet zetten. De man in de zetel kreunt en kijkt met genepen ogen ongelukkig, duidelijk niet gerust in wat ze met hem willen doen. ‘We zijn op zoek naar het klooster’ zeg ik. ‘Je hebt die gevonden, dat is hier’ antwoordt een andere aanwezige man in een gele versleten T-shirt met overvettige pikzwarte haren. De zwartgrijze vrouw, die ondertussen met de dokter/verpleger overeengekomen is dat de spuit in de omwindelde arm van de man in de zetel moet gezet worden, net boven het verband, zegt op autoritaire toon: ‘Eerst moeten ze hun credentials laten zien. Zet daar een stempel op en wijs hen dan de weg.’ Wij doen gedwee onze rugzakken af, halen onze credentials eruit, krijgen er een stempel op … 

… – een heel serene die perfect de mooie, simpele eenvoud van Sint Franciscus symboliseert – en volgen de gele man met overvettige haren, die ook een gekke tred blijkt te hebben, een beetje als een waggelende gans die dringend naar het toilet moet. Die gaat vanuit de sacristie, dwars voorbij het altaar, naar de andere kant van de kerk, voorbij de nog steeds devoot biddend geknielde parochianen. Wij erachter met onze rugzak aan, onze stokken en hoed in de hand, ons afvragend of ze de man in de zetel zullen redden. Hij doet ons wat aan Lazarus denken. 

We komen voorbij heel wat opgestapelde spullen in de gang. ‘Hier buiten kan je de was doen en daar is de wasdraad’ duidt hij ons wijzend naar een vuile marmeren bak en een verroeste ijzerdraad in de onverzorgde binnentuin. We volgen hem verder. ‘Ik zal jullie hier installeren’ murmelt hij, ondertussen wijzend naar de badkamer waar ik van ver het gebruikte wc-papier op de grond zie liggen. We zijn inmiddels aangekomen in een soort leslokaal waar de stoelen en banken opzij geschoven zijn. Hij verdwijnt en komt terug met twee matrassen die hij in de hoek op de grond smijt. Hij wenkt ons om mee te komen naar de kamer waar hij de matrassen gehaald heeft. ‘Willen jullie ook een kussen en een deken’ vraagt hij terwijl hij ons elk een set in de handen duwt. Wij nemen die aan, niet goed wetend wat te doen, en leggen die in de ons toegewezen kamer op de matrassen en zakken beiden moe en ontredderd op de wankele stoelen neer. Voordat de gele, vettige man verdwijnt, wil hij dat we de donatie aan hem betalen. ’10 euro elk voor de donatie’ vraagt hij met uitgestrekte arm en zijn handpalm wijd open gespreidt. Wij – zowel moe van de pittige tocht van Aulla naar Sarzana, als onthutst door wat we aan het beleven zijn, doen dat gedwee. In andere parochiale verblijfplaatsen vragen ze een donatie die je na het verblijf discreet in het daarvoor bestemd busje steekt. Je geeft wat het je waard is geweest, 10 euro is de richtprijs. 

‘Nu moet ik even bekomen’ zucht André nadat de gele, vettige man weg is. Ik heb er buikpijn van gekregen, loop naar de badkamer en keer onverrichter zake terug. Het is nog viezer dan ik gevreesd had. ‘Gaan we hier weg’ stel ik voor en André gaat onmiddellijk akkoord. De simpele eenvoud van Sint Franciscus kan nooit zo vuil en vies zijn geweest. 

En daardoor stappen we nog geen halfuur later de eerder genoemde Palazzo binnen …


… via de enorme inkomhal met statige beelden en oude waardevolle zwart-witte tegels …


… en gaan de trap op. Het zacht doorsleten marmer roept scènes uit lang vervlogen tijden in mij op. Mijn fantasie zou hierdoor op hol kunnen slaan, maar ik heb nog zoveel echt gebeurde feiten te vertellen dat ik die neiging onderdruk. 


We gaan verder door gangen met beelden van voorvaderlijke Romeinen en komen uit op de bovenverdieping waar de B&B gevestigd is. 



Alles deed zo aristocratisch aan. We hadden toen nog geen idee van de grafelijke status van het gebouw. 


Roberto, de man van Barbara heeft het ons gisteren tijdens het onthaal allemaal verteld. Zij zorgde deze morgen voor het zeer verzorgd en rijkelijk ontbijt waarna we op stadsverkenning trokken. 

Het is een heerlijke morgen met een aangename temperatuur van rond de 22 graden en een quasi onbewolkte hemel.  
Sarzana is een middeleeuws stadje met een rijke geschiedenis en cultuur. Aan de vier hoeken van de stad staan uitkijktorens. 


Dit is die van Sint Franciscus. Gelukkig moesten we niet naar binnen. 


Twee citadellen beschermenden de stad, die van Sarzana en die van Sarzanella. Je ziet ze beiden op de foto: de eerste in het groot links, de andere hogerop rechts net onder het kruin van de boom. 


Op de piazza Giacomo Matteotti staan mooie palazzi met in het midden het monument voor de gesneuvelden. Op de foto staat het monument links, in het midden sta ik, tot nog toe geen monument :-)


De smalle, gezellige straten in het historisch centrum worden geanimeerd door locals met dagdagelijkse bezigheden. 


Deze drie jonge moeders zijn samen op wandel met hun babies en wisselen hun moederlijke ervaringen uit netjes op een rij. 


Vandaag zag je ook in de straatjes van Sarzana een winkelende pelgrim die gisteren haar degelijke, high-tech, zwarte fleece tijdens het stappen ergens onderweg verloren heeft en die vervangen heeft door een goedkoop wit jasje met kap:-(


Deze man heeft een hele kist porcini-paddestoelen in zijn armen. Ze zijn zo vers en rieken zo lekker dat we nu al besluiten om vanavond in zijn restaurant te gaan eten. 


Op de Piazza Garibaldi staat een jonge reus wiens arm rust op een schild met de beeltenis van Garibaldi. Het symboliseert het huidig Italië dat steunt op haar meest heroïsche held en is het grootste marmeren beeld ter wereld. Het marmer is van Carrara. 


We drinken een aperitief op die piazza met zicht op de blote reus én op de meest sexy medewerkster van de vuilnisophaaldienst die wij ooit gezien hebben. 

Het is inmiddels 14u30. Ik heb een afspraak met de kapper en laat mijn grijze uitgroei van inmiddels een dikke centimeter bijwerken en een aangepaster kapsel aanmeten. 


Mijn kapsel is nu zo kort en lelijk dat ik een pruik gekocht heb :-((( Ik lijk wel Jeanne d’Arc. 

Terug in de Palazzo realiseer ik mij dat ik nog niets verteld heb over de tocht zelf van gisteren buiten dat het pittig  was. 

We verlieten het op 49 meter gelegen Aulla in de mist … 


… klommen tot op 500 meter – steeds op en af waardoor we effectief 1000 meter geklommen hebben op een moeilijke met stenen bezaaide ondergrond – en zagen de zee over de bergen… 


… werden bij het passeren van het gehucht ‘Vecchietto’ (Oudje) dronken van de geur van de gistende wijn. Gianpiero toonde ons met trots zijn houten vaten waar de geplette druiven als een krans de vaten sierden. 

Het is inmiddels 19u30 en we eten als voorgerecht gebakken porcini en dan een côte-à-l’os met een saus van porcini, een salade en in de oven gebakken aardappelen. 


Ze worden ons met de glimlach geserveerd door de man die we vanmorgen met de porcini zagen rondlopen. 

En nu is het 20u15. André heeft het verhaal gecontroleerd op fouten en  het mag nu online gaan. 

Het was weer heerlijk, zowel de tocht gisteren als onze rustdag vandaag, de Franciscaners vergeten we gewoon. 

Wij drinken nu nog een koffie en gaan dan verder genieten van onze Palazzo waar we de enige gasten zijn. 

Liefs,
Concetta

PS: we zijn heel nieuwsgierig naar hoeveel mensen ons dagelijks verhaal effectief lezen. Zou je daarom een mailtje willen sturen naar concetta1310@gmail.com met gewoon een kort bericht bvb ‘ja ik lees’?  Je zou ons daar een enorm plezier mee doen. (Niet gewoon liken op FB is)

Mijn locatie .

14 reacties op “Dag 124 en 125 – 26 en 27 september 2016 – van Aulla naar Sarzana – 18 km

  1. Hoe is dat nog mogelijk in deze tijd. Ik denk dat die man wel wist dat jullie niet zouden blijven en op voorhand het gels geïncasseerd heeft. Die pruik zou ik wel eens willen zien.

    • Je kunt gelijk hebben, tjevenstreken☺. Concetta heeft geen pruik maar wel heel kort haar

  2. Dag Pelgrims,

    Dat verhaal in de kerk Is een bizar verhaal. Trekt veel op een maffia film met al die rare individuen. Mogelijk waren ze die pastoor een shot aan het geven, en kwamen jullie net op het slechte moment.

    Vele mooie foto’s en mijn algemene kennis voor Italië wordt door Concetta haar kennis en verhalen op peil gehouden.

    Veel reisgenoten

    Jean

    • Ja Jean je hebt gelijk het was een ideaal scenario voor een maffiafilm☺ alleen nog een paar kalachni’s. Algemeen is Italië een heel warm land waar veel mensen je spontaan aanspreken en heel fier zijn dat je de via francigena doet in hun land

  3. Goedemorgen C&A,

    Ik ben halverwege in jullie avontuur terechtgekomen en zeker van plan alles nog eens te lezen. Het is genieten en alvast een inkijkje in wat mij (ons) te wachten staat. Wij willen eind maart 2017 vanuit Oisterwijk, Nederland naar Rome gaan wandelen. Bij ons nog twijfel of het ik of wij wordt. Mijn reisgenoot is mogelijk een 9 jarige Flatcoat Retriever, Smiegel genaamd, waarmee ik de afgelopen 2 jaar zo’n 8.000 km ‘rundum hause’ gewandeld heb.

    Groet uit Oisterwijk,

    Cees van Nispen

    • Dag Cees

      Deze reis is een uitzonderlijke ervaring. Iedere dag is een aparte ervaring waarvan de helft neergeschreven wordt in de blog. Indien gewenst geven wij graag reisadvies als wij terug in België zijn greets

  4. Zo’n mooi en heerlijk verhaal van 2 genietende mensen….en tich is het enige waar ik aan blijf denken de gruwel van Sint Franciscus.

  5. Geuren en kleuren, smaken en voelen, emoties en uitputting…. Al je zintuigen worden tot het uiterste gedreven.
    Heerlijke en onaangename ervaringen…
    Het kruidt je tocht , brengt afwisseling en hardt je. Je mensenkennis wordt aangescherpt en leert relativeren.
    Minder is meer voor jullie ….
    Geniet tot in uw kleinste teen en draag deze sublieme ervaringen voor altijd mee !
    Koester je liefde en houdt mekaar recht.
    Supermooie beelden van de natuur en gebouwen ! Wij lopen ook jouw Francigena door jouw beeldende verhalen.
    Blijf gezond en hou vol tot in Rome.
    Maar het belangrijkste en mooiste is voorzeker jouw tocht zelf !
    M&M

    • Ik hoop dat jullie mijn dagelijkse, verslavnned werkende commentaar deftig ontvangen. Het wordt bijna een verhaal à la Umberto Ecco. En toch zit het geluk weer op jullie schouder met dat heerlijke verblijf in zo’n Palazzo. Unieke ervaringen zijn dat. Mooie foto’s over vergeten en verborgen parels in een ‘zomaarstdje’. Concetta ziet er nochtans appetijtelijk uit zonder de aankoop van die nieuwe outfit. Wordt tijd ook dat Fransicus even terugkeert om orde op zaken te stellen. Tot morgen.

    • Dag Maria en Maurice
      Het is inderdaad een fantastische belevenis. Het wandelen het in je opnemen van de natuur. De contacten…. De zorgeloosheid dat je beleeft. De intensiteit van alles. Wens jullie ook veel wandel en reisgenot.
      Groetjes

Reacties zijn gesloten.