Dag 117 – 19 september 2016 – van Fornovo Di Tara naar Sivizzano – 8 km

Fornovo di Taro is vanmorgen levendiger dan gisteren. Het is maandag, de werkweek begint en ik heb enkele positieve dingen ontdekt over dit dorp die ik wel wil vertellen.

Het uitzicht uit ons pover verblijf in de Parrocchia di Maria Assunta is prachtig. 

Onze cappuccino’s zijn kunstig versierd en smaken lekker. We eten er een focaccina bij en de onvermijdelijke cornetto (gevulde croissant). 

Vandaag begint onze doortocht door de Apennijnen via de Monte di Cisa. 

De fietser die samen met ons overnacht heeft in het parochieappartement  vertrok vanmorgen bijna in tranen. Het is vandaag zijn derde fietsdag. Hij heeft overal pijn en ziet op tegen de steile beklimming en scherpe afdaling van de Monte de Cisa die hij in één dag wil doen. Dat zijn 65 kilometers. Normaal is dat voor hem niet veel maar hij heeft dit jaar weinig getraind. ‘Waarom doe je het dan niet in twee keer?’ vraag ik. ‘Dat is onnozel, ik moet dat kunnen’ zegt hij met een stoere glimlach waar de pijn vanaf spat.  Achteraf blijkt dat hij tegen André bekend heeft dat hij zich moet haasten want zijn vrouw blijft niet graag lang alleen. 

Het Franse koppel dat ook in de parochie sliep, wil de 21 km tot Cassio in één keer stappen. Met een verbeten trek op hun gezicht en een shot adrenaline die  door hun aderen suist, zullen ze het zeker halen. Het is een stijging van 800 meter met drie scherpe stijgingen en afdalingen tussenin. 

Zowel de fietser als het stappend koppel gaan de berg overwinnen. 

Wij willen vriendschap sluiten met de berg, niet ertegen vechten. Ons laten dragen door de berg, in plaats van haar te bedwingen. Genieten van wat haar flanken te bieden hebben en ‘en passant’ zorgen dat André zijn hiel niet overbelast raakt. Tot nog toe gaat het er trouwens heel goed mee. De verzorging blijkt optimaal te werken, we slagen erin iedere avond ijs te vinden (behalve gisteren) en we gaan dat zo proberen te houden. 

Daarom hebben we overal waar een overnachting mogelijk is, een stop voorzien tot Pontremoli, aan de voet van de andere kant van de berg. Verder willen we momenteel niet denken.   Misschien gaat het achteraf belachelijk lijken, misschien net slim. 

Onze eerste stop op de berg is in Sivizzano, amper 8 kilometer verder. Belachelijk weinig vinden we, maar we houden ons aan de rationele planning.  Terwijl ik na een paar kilometer gelopen te hebben, mijn stretch-oefeningen doe, heb ik achter mij – tussen mijn benen – zicht op een ook stretchende André en op Fornovo di Toro voor mij, het dorp dat schoon van ver is, maar waar onze logies ver van schoon waren. 

De tocht naar Sivizzano loopt constant over asfalt dat zijn beste tijd gehad heeft… 

… doch de uitzichten zijn prachtig alsook de blauwe lucht die behangen is met witte wolkjes. 

De verwachte temperatuur is 26 graden in de schaduw.  Hier op het asfalt lijkt het veel meer. Na de eerste zeer hete dagen en de paar regendagen is het weer nu gematigder overdag. ‘s Avonds moet je al iets over je bloesje trekken en ‘s nachts wordt het zelfs erg koud. 

We hebben in Sivizzano gezocht naar een gewone logies, maar vonden er geen. Toch blijkt er, even voordat we in Sivizzano aankomen een pittoresk gelegen, van buiten schattig uitziende B & B te zijn met als naam Sulla Strada. De schattige 2PK is van een Française  die logies zoekt voor vannacht terwijl haar man de Francigena stapt. ‘Misschien moeten we ook hier proberen te overnachten?’ stel ik, de vieze logies van gisteren in gedachte. Maar er is niemand. De Française zet zich neer en besluit te wachten tot er iemand opdaagt. Wij besluiten eerst te gaan kijken hoe de door ons geboekte Ostello eruit ziet.

Op het pleintje in het centrum van  Sivizzano is op maandag de enige eetgelegenheid annex bar dicht. We waren verwittigd en hebben proviand ingeslagen in de supermarkt in Fornovo di Taro. Het winkeltje is wel open tot één uur. We kopen ons daar een koel biertje en eten bulgur met groenten en gebraden kippenvleugeltjes en -billetjes vers uit onze rugzak onder de lindeboom aan een rode tafeltje. Het smaakt ons  voortreffelijk.

Inmiddels is de Ostello open. Een mooi Benedictijns klooster uit de XIe eeuw met een mooie binnenkoer, gebouwd tegen de kerk van Santa Margherita. 

De enthousiaste Erica ontvang ons zeer warm en legt ons op een vriendelijke manier de leefregels uit. Alles is zeer proper en goed onderhouden. We zijn weer gelukkig met soms weinig en soms veel, gewoon zoals het uitkomt. 

Wat een verschil met vorig jaar! Toen waren we blauwtjes op het vlak van pelgrimeren en hadden nog vele strijden te leveren, zowel individueel als als koppel. Nu staan we opener voor alles wat er op de Via Francigena op ons af komt, ergeren ons veel minder over van alles en nog wat en zijn heel wat milder tegenover onszelf als tegenover mekaar. Zo staan we nu ook in het gewone leven. Zo anders en toch zijn onze schaduwen dezelfde gebleven. Terwijl ik dit verslag schrijf aan de grote tafel onder de bogen op de koer (links op de foto) roept Erica van boven dat het bij haar in de zon 48 graden is. Niet verwonderlijk dat ik mijn poging van daarnet om mijn benen even te laten bruinen in de zon heb moeten staken. 

Onze was hangt frisgewassen op het droogrek op de koer en kan even rusten voordat het morgen terug mee op pad mag. Hogerop, verder de Apennijnen in.  

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

6 reacties op “Dag 117 – 19 september 2016 – van Fornovo Di Tara naar Sivizzano – 8 km

  1. We worden weeral overrompeld door mooie foto’s en een brok cultuur.
    Het dorpje Fornova Di Tara ziet er prachtig uit.

    Nu nog de Apenijnen overwinnen. Jullie hebben groot gelijk dat jullie dat rustig aanpakken.

    Komen jullie in de buurt van de recente Aardbeving?

    Nog vele groetjes

    Jean

    • Nee wij komen niet in het aardbevingsgebied. Maar genieten van de apennijnen
      Groetjes

  2. Een pure verademing. Ook Roland heeft me deze vakantie kunnen overtuigen om de vakantie een beetje op ons af te laten komen….en inderdaad : ik herken jullie gevoel.
    Het lijkt soms allemaal misschien wat weinig maar who cares. Als wat je beleeft intens en integer is, is dat alleen maar een wijze beslissing. Geniet maar verder en blijf ons verassen met verhalen die steeds mooier worden. Thanks.

Reacties zijn gesloten.