Dag 116 – 18 september 2016 – van Medesano (frazzione Miano) naar Fornovo di Taro – 10 km

Lorella heeft gisterenmiddag voor ons gekookt, onze kleren met de wasmachine gewassen én netjes opgehangen. Giorgio heeft ons ‘s avonds naar een mooi gelegen trattoria gereden en ons een heleboel uitleg en raad gegeven over de te volgen route en mogelijke overnachtingsplaatsen. Frisgewassen met een rugzak vol propere kleren, een hart vol goede  gevoelens en een hoofd gevuld met onvergetelijke gebeurtenissen: zo nemen wij om beurten afscheid van deze heerlijke mensen. Chira, de grote hond, en Black, de kleine hond willen met ons mee. Sinds onze aankomst gisteren draaien ze om André zijn benen. Giorgio roept hen echter terug en gedwee gaan ze terug de koer op.

Nog geen tweehonderd meter zijn we verder of we zien hen beiden terug op ons af komen. Wij zeggen meerdere keren ‘keer terug naar huis’ doch ze luisteren niet en weer kijken automobilisten die voor de honden moeten wijken, boos naar ons. Wanneer de mevrouw in haar grijze Daihatsu naast ons stopt, verwachten we een uitbrander. Doch ze wil ons waarschuwen. Ietsjes verder is er volgens haar een driftig klein hondje die haar al twee keer gebeten heeft. ‘Weer hem af met jullie stokken want hij verdient dat. Deze twee honden die jullie volgen zijn heel braaf en goed opgevoed. Ze zijn van Giorgio van de B&B hierboven. Raar dat die hier zonder hem lopen.’We vertellen haar dat we daar vandaan komen en dat de honden ons gewoon nagekomen zijn. ‘Ze zullen seffens wel teruggaan’ stelt ze ons gerust.

Maar ze gaan niet terug. Integendeel, ze lopen langs ons en achter ons, maar op het moment dat er een weg ingeslagen moet worden, lopen ze voor ons. Net of ze ons de weg willen wijzen en ons willen beschermen.  De kwaaie kleine hond durft zich alleszins niet te laten zien.

We naderen het dorp Sant’Andrea Bagni. Ik wil een foto nemen van André aan deze bron die behoort tot het termencomplex. 

De honden posteren zich prompt langs André, hem beschermend als twee Tempeliers langs een pelgrim, ieder aan één kant.

Wanneer we aankomen in het dorp zijn ze nog steeds bij ons en ik bel naar de B&B. Giorgio, die nog niet in de gaten had dat zijn honden verdwenen waren, belooft hen te komen halen. 

André zet zich in afwachting op een bankje in het park langs de Termen en de honden zetten zich erlangs. Ze zijn niet van hem weg te slaan. Zo aantrekkelijk is André … voor honden! ‘Altijd al geweest’ vertelt hij mij schuchter ‘sinds ik een klein manneke was. Maar ik wil geen honden meer. Teveel verdriet wanneer ze dood gaan.’

En dan is Giorgio daar …

… hij wil eerst een foto van ons nemen aan de fontein omdat de slang die daar bovenop torent het symbool van Sant’Andrea Bagni is …

… en ons daarna persé op een koffietje trakteren in zijn stamcafé. Ook de weg daarnaar toe kennen de honden blindelings. We moeten niet ver vandaag en hebben alle tijd. Daarenboven is het zondag en in Fornovo di Taro is toch alles dicht blijkbaar.


De tocht brengt ons in een natuurgebied langs de Taro, een rivier die ontspringt in de Apenijnen en 126 km lang is. Veel water is er niet in de bedding.  De regen van de afgelopen twee dagen heeft de aarde gulzig opgeslorpt na drie maanden droogte. De vegetatie heeft iets speciaals.

Aan deze spoorwegbrug merken we niet dat we rechts moeten afslaan omdat we gefascineerd raken door een immens grote betonfabriek….

… en dan vooral door het groot aantal silo’s die André professioneel op de foto wil. 

 En zo komt het dat ik mee langs deze krakkemikkige trap door de fabriek André moet volgen. Gelukkig hebben de eigenaars de deur opengelaten zodat we probleemloos terug op de goede weg raken. Langs de voetgangersbrug – die naar het mooi gelegen dorp Fornovo di Taro leidt – krijgen we nogmaals bevestiging dat we richting Rome aan het stappen zijn.

Voor het overige wil over dit dorp niets anders zeggen dan dat er in de kerk een mooi Mariabeeld staat waar we voor onze 4M’tjes gebeden hebben. Of toch misschien een raad voor andere pelgrims: als je niet anders kan dan hier stoppen, logeer dan niet in de Ostello van de Parrocchia Santa Maria Assunta.

Liefs,

Concetta

 

Mijn locatie .

8 reacties op “Dag 116 – 18 september 2016 – van Medesano (frazzione Miano) naar Fornovo di Taro – 10 km

  1. Prachtig ! Mij viel het ook op dat jullie dit keer toch ‘relaxter’ onderweg zijn, geniet ervan maar dat doen jullie :-)

  2. Mooi geschreven en prachtige foto’s.
    Goed bezig, want haast en spoed is zelden goed.
    Geniet van de bergen.
    ik zie uit naar de volgende verslagen.
    Veel sterkte.

  3. C&A ….ik vind het geweldig. De rustige, relaxe manier waarop jullie deze tweede etappe aanvangen , siert jullie. Jullie genieten duidelijk dubbel zo erg als vorig jaar. Onderweg laten jullie je uitdagen en triggeren door dat wat jullie pad kruist. Jullie gaan zelfs op ontdekkingstocht tijdens jullie pelgrimstocht. Dat noem îk genieten. Goed bezig en bedankt weerom voor het fijne verhaal.

  4. Dit is een mirakeltocht. Otmoetingen, unieke plekjes die een normale mens nooit ziet. Prachtig verslag. Unieke foto’s. Alleen die honden!!! Geef André gelijk: je wordt er doodeng van wanneer ze dood gaan. Met poezen heb je exact het zelfde. Met mensen is het soms minder (???!!!). Mijn antihondenpathie heb ik meegekregen bij bezoeken aan Griekenland – vooral Athene: honderden gedumpte honden die je volgen. Voor later!!! . Eigenlijk beseffen jullie niet goed wat jullie ondertussen allemaal aan het beleven bent. Met een laat kriske van Guido Gezelle. Jullie schideten goed op. Niet forcerren….

Reacties zijn gesloten.