Dag 115 – 17 september 2016 – van Costamezzana naar Medesano (frazzione Miano) – 12 km

Biagio Pelacani, de beroemde filosoof, astroloog, fysicus én mathematicus, werd in het midden van de XIV eeuw in Costamezzana geboren. Zijn geboortehuis, dat gisterenavond werd schoongewassen door de felle regen, wordt deze morgen beschenen door een lieflijke ochtendzon. Met 10 pelgrims, verspreid over 3 kamers, hebben we geslapen in de Ostello del Commune di Costamezzana. Op de foto hierboven, zie je het gebouw rechts in beeld. Wij delen onze kamer met Marisa en Beppe uit Trente. Beppe is daar skileraar. Terwijl wij ons klaarmaken horen we de stem van de strenge onthaaldame op de gang…

… al druk in de weer om alles schoon te maken voor de volgende lading pelgrims. Ze doet dit allemaal vrijwillig en is naar onze inschatting minstens 70 jaar. Ik verander, na een gesprek met haar op de gang, mijn mening over haar van ‘streng’ naar ‘perfectionistisch gedienstig met veel verantwoordelijkheidsgevoel en een goed hart’. Want anders doe je zo’n werk niet vrijwillig op die leeftijd.  Terwijl Marisa en Beppe hun ontbijt op z’n Italiaans staande aan de bar bij Oliviero verorberen en snel vertrekken richting Fornovo di Taro  … 

… installeren wij, die slechts tot Medesano gaan vandaag, ons aan een tafeltje met een cappuccino en zoetigheden (er is niets anders te krijgen)…

… bestuderen het boek waar Oliviero aan alle Pelgrims die in zijn trattoria langskomen vraagt om hun naam en woonplaats in te vullen en zien dat wij pelgrims nr. 872 en 873 zijn.. 

… en bestook ik Oliviero  met allerlei vragen over zijn Tempelierschap. Zo wil ik bvb. weten uit welke stof zijn mantel gemaakt is omdat die mij van ver heel mooi en rijkelijk, bijna zelfs adelijk leek, toen ik Oliviero samen met  zijn broeders in de Abdij van Chiaravalle zag. Hij laat me de mantel zien, legt de betekenis van het kruis op de mantel uit (een novice krijgt een witte mantel zonder kruis, na de eerste aanvaarding enkel de T, daarna het volledig kruis en tenslotte de grijze zwaarden diagonaal over het kruis) en laat mij tenslotte ook zijn Lorreinse Kruis bewonderen.

En dan maak ik een domme fout. Ik orakel dat volgens mij uiteindelijk de ‘aanbedene’ in alle religies dezelfde is en dat het niet uitmaakt wat je geloof is, zolang je er een beter mens van wordt met respect voor andersdenkenden. 

Oliviero zet zich kalm en vriendelijk bij ons aan tafel. De klanten aan zijn toog laat hij even wachten. Ik vertaal even niet meer voor André (ik zal hem straks tijdens het stappen alles wel vertellen) want nu wil ik even met gespitste oren luisteren. ‘Dat hangt ervan af tot welke God je je went. Die van ons is een God van liefde, van compassie, een God met wie je een verbintenis kan aangaan, tot wie je kan reiken via het gebed. Die van de Islam bvb, is een God van onderwerping bij wie je nooit zal geraken. Weet je dat het geloof dat de profeet Mohamed ingang heeft doen vinden, 600 jaar na die van ons, bedoeld was om de Katholieken uit het Oosten te verdrijven?  Ze zijn erin geslaagd en nu willen ze onze gebieden vol met hun moskees zetten terwijl ze die van ons bij hen allemaal weggevaagd hebben.’ 

Tja, ik had eraan moeten denken dat de Tempeliers de pelgrims naar het Heilig Land begeleidden indertijd en dat dit een gevoelig punt zou zijn. Hij vertelt mij nog van alles, teveel om hier allemaal weer te geven. Bij het afscheid krijg ik drie kussen en hij bedankt mij voor de interesse en de kans  om uit te leggen waar hij mee bezig is en waarom. Dat gebeurt niet dikwijls, zegt hij emotioneel. 

Ik maak mij met moeite los van deze zachtaardige, interessante man en trek met mijn eigen liefste op pad. 

De zachte heuveltjes van gisteren worden groter, het klimmen wordt ietsje zwaarder, het landschap steeds prachtiger. 

Net buiten Costamezzana kruist Witte Hond ons pad. Hij springt vriendelijk en lief tegen mij aan en geeft mij een goed gevoel. Een uitzondering want ik heb schrik van honden. We verwachten zijn baasje achter hem, doch die is er niet. Hij blijft ons volgen en bakent ondertussen constant zijn terrein af. Volgens een Maya wijsheid is de Witte Hond energie die van trouw en loyaliteit aan jezelf en aan je idealen. Een lieve, speelse energie zoals die van een puppy, net zoals ik mij momenteel voel. 

In Cello, het eerstvolgend dorpje, aangekomen, ontwaakt echter de Don Juan in hem: hij begint met elke hond die hij tegenkomt te flirten. Tussendoor loopt hij roekeloos over de straat van links naar rechts en terug. Automobilisten, die voor hem moeten wijken, kijken boos en geïrriteerd naar ons. Een Berner-Sennen begint tijdens de zoveelste versierpoging van Witte Hond zo hard te blaffen dat zijn baas vanachter in de tuin komt kijken. Ook die kijkt kwaad naar ons, zo met een blik van ‘hou uw hond aan de leiband’ en dat vinden wij niet leuk want het is onze hond niet. We vragen of hij misschien weet van wie de witte hond is die ons al een hele tijd volgt. Zijn blik verandert naar mild. En ja, hij kent iemand en zal die bellen. Inmiddels komen zijn vrouw en twee dochters ook naar buiten. Die vallen als een blok voor Witte Hond, noemen de rasnazm die ik niet versta. Hun eigen Berner-Sennen gaat even het hok in en de papa legt Witte Hond met engelengeduld aan de leiband.  Mocht hij niet van de man zijn aan wie hij denkt dan zal hij de gemeente bellen. Het heel gezinnetje wuift ons uit terwijl wij verder trekken richting Medesano. Witte Hond was duidelijk blijer met zijn vrijheid maar nu is hij tenminste veilig. Misschien is hij nu boos op ons. Zijn speelse energie aan de leiband gelegd. Ik moet een beetje slikken terwijl ik dit schrijf, maar wat moesten we anders doen?

Na een korte pauze, even buiten Cello, is er even verwarring over de weg. Er is hier een alternatieve route aangelegd die niet in onze gids staat. De originele weg loopt links, de alternatieve rechts. We besluiten toch de alternatieve te nemen omdat onze B&B blijkbaar daar ligt. Uitbaters proberen de Francigena vaak om te leggen om zo meer volk over de vloer te krijgen. 

We zijn niet ver meer van onze bestemming wanneer een man, die bezig is zijn eigen wijn te maken, ons iets fris te drinken wil aanbieden. Zoveel vriendelijkheid kunnen we onmogelijk weigeren alhoewel we zelf nog water genoeg hebben. Hij heet Primo en is 94 jaar. Ik zeg schertsend ‘Dan had u evengoed Secondo kunnen heten’. ‘Zo heet mijn tweelingsbroer’ lacht hij ‘Ik kwam er als  eerste uit, hij daarna. Maar hij is al twintig jaar dood.’ 


De B&B San Nicolò hebben wij geboekt omdat hij zeer rustig gelegen is op de Via Francigena volgens de informatie op booking.com.  De katten liggen alvast zeer rustig te slapen aan de ingang wanneer wij aankomen. Er zijn geen andere huizen in de buurt, enkel een klein kerkje.  Echt heel rustig. 

En dan kom er een stoet auto’s voorbij waar feestelijk geklede luidruchtige mensen uitstappen. 

In een rode Ford Belair komt de bruidegom aan.De bruidverschijnt een tijdje later in een Audi R8. Een deel van de zeer uitbundige genodigden blijven buiten plezier maken en drinken omdat er te weinig plaats is in het kerkje. Terwijl bruid en bruidegom binnen het Sacrament van het huwelijk toegediend krijgen, worden de auto’s vervangen door een ander voertuig 


En zo mogen de jonggehuwden onder luid applaus op eigen kracht naar de feestzaal trekken. Hij al zwoegend op de trappers van de fiets, zij als een mooie prinses achter op de bak erachter. 


‘Een huwelijk is hier uitzonderlijk’  vertellen Lorella en Giorgio, onze gastvrouw en – heer ons.  ‘Meestal zijn het hier begrafenissen. De jonge mensen zijn weggetrokken.’

Heel sympathiek en zeer gedienstig zijn deze twee mensen die hun B&B pas in augustus geopend hebben. Hij lijkt op Luk Wijns en is fier op het feit dat gefigureerd heeft in een serie dat zich  afspeelt in 1800. Hij was de man van wie de regisseur niet wou dat hij geschminkt werd. Toffe man meteen enorme kennis over zijn streek én de Via Francigena. Toffe vrouw die alles doet om het haar gasten zo aangenaam mogelijk te maken. Een aanrader voor wie een authentiek verblijf in deze streek zoekt. 

Liefs ,

Concetta

Mijn locatie .

5 reacties op “Dag 115 – 17 september 2016 – van Costamezzana naar Medesano (frazzione Miano) – 12 km

  1. Heel mooi verhaal onder het mooie gesternte van de mooie witte hond. Jullie geluk kan niet op tijdens deze nieuwe tocht. Zoveel is duidelijk.
    Wel even schrikken….ik dacht al : ze heeft toch haar high heels and red dress in haar rugzak gesmokkeld.

  2. Weer een dag overladen met mooie uitzichten en frisse verhalen.
    Ik ben ook van mening dat het niet uitmaakt welke God deel uitmaakt van het geloof.
    Geloof Is iets dat de mensen aanspreken in slechte tijden en moeilijke perioden.
    Voor de rest stopt het voor mij daar.
    Het is tijdens ons aards bestaan dat wij moeten gaan voor een vredelievende wereld, ongeacht welk ras of geloof.
    Die hond die jullie een tijdje heeft gevolgd is toch die hond niet die ons tijdens de laatste wandeling ook lang heeft Gevolgd?
    Ik ga nu een verkwikkend bad nemen alvorens de kleinkinderen ons huisje in beslag nemen.

    Groetjes en nog een goede reis

    Jean

  3. “De Dag van de Hond” Uit een Chinese horoscoop? Zo lijkt het. Misschien heb je voor elke dag zo’n titel. Dag van de rode limousine, van de Ridder, de laffe Po… Mooi verslag is het. Eigenlijk om jaloers te zijn op alles wat jullie heel gevarieerd meemaken. Een ‘gesprek’ met de Riders moet je aandurven maar het draait sinds eeuwen uit op verdedigen aanvallen van een god, die uiteindelijk door iedereen die naar macht zocht en zoekt, misbruikt werd en nog… Concetta is zeker een ervaring rijker. André heeft zoals ikzelf trouwens, midden in die college-opvoeding de Verlichting leren kennen…. en toch met respect voor allen die iets anders zoeken. Vind ook dat jullie tocht veel rustiger, bedaarder, niet zo geobsedeerd verloopt als vorig jaar. Er is veel meer GENIETEN . Zo hoort het ook en herinneringen worden allen maar rijker wanneer je hééééél oud bent. Het blijft me een raadsel hoe Concetta – nu met een ransel zonder de make-upinstallatie – dat ding maar met alle gemak blijft verder meesleuren… met de glimlach. Wens jullie een nieuwe DAG VAN…

    • Dag Herman.

      Weer een heel mooie reactie!
      Je schrijft zoals het is. Die ridders inderdaad heb er ook mijn gedacht over. Islam RK ….what ever als ze maar niet op mekaar beginnen te ‘kloppen’ denken ze wat ze willen

  4. Ik geniet elke dag van jullie mooie avontuur. Vooral dat er ook foto’s bij staan maakt het zo leuk om steeds weer te lezen.

    Ik wens jullie nog een mooie reis.
    Lindoana

Reacties zijn gesloten.