Dag 113 – 15 september 2016 – van Chiaravalle della Colomba naar Fidenza – 18,5 km

De vereelte, vuile hand grijpt door de zware tralies heen naar mijn keel. Hij wil mij vermoorden! Ik spring net op tijd ver genoeg van de tralies  weg en net wanneer ik buiten zijn bereik ben…. 

…. schiet ik wakker. De tweede moordpoging in mijn dromen. Dit begint akelig te worden! Dan hoor ik een stoel in de keuken verschuiven. Misschien Damincienne of Rodolfo die hiernaast met hun kinderen slapen en dezelfde keuken mogen gebruiken als wij. Of toch niet? Ik hou mijn adem in, luister of ik nog iets hoor. Ja, veel geraas. Maar dat zijn de auto’s die op de Autostrada del Sole zelfs ‘s nachts in grote getalen doorzoefen.  Ik blijf stil liggen en probeer niet te denken dat er misschien zo dadelijk iemand met kwade bedoeling in onze kamer binnenkomt. Het mles in de hand of zo. Dan wordt gelukkig ook André wakker van een bepaald geluid en vraagt slaapdronken of ik al dat lawaai aan het maken ben.  ‘Hoe ikke?! Ik was bijna weer vermoord in mijn droom en lig doodstil omdat ik van alles hoor.’ ‘Dan zijn het ratten op zoek naar eten’ meent hij. ‘Heb je gisteren de buitendeur op slot gedaan toen je terug binnenkwam van je nachtelijke schrijfsessie buiten?’ Ik had binnen maar heel zwak internet door de dikke abdijmuren en ben buiten gaan bloggen. Maar de deur, die heb ik gewoon dichtgetrokken, niet op slot gedraaid. André gaat gewapend met de sleutel en het licht van zijn petzl op zijn voorhoofd op onderzoek uit. Er is niets te zien. ‘Maar het zijn zeker ratten’ stelt hij mij gerust, doet de deur op slot en kruipt terug zijn bed in. En dan lig ik gerustgesteld maar klaarwakker in mijn hemelsblauw bedje in het pelgrimsverblijfplaats van de Abbazia van Chiaravalle della Colomba, denkend aan mijn tweede moorddroom. Dan maar beter wat lezen en ik verdiep mij met plezier in het derde boek van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Voor de kenners: ik ben aan het stuk waar Elena met haar professor gaat trouwen en hij naar haar ouders in Napoli gaat om haar hand te vragen. Na jaren ziet ze Lila, haar beste vriendin en eigenlijk de hoofdfiguur in het boek, weer. Ik ben reuzebenieuwd of het huwelijk doorgaat want Elena begint te twijfelen. Ondanks de nachtelijke onderbreking zijn we beiden vroeg wakker en besluiten maar direct op te staan. André gaat al naar buiten terwijl ik in de badkamer ben en roept dat ik ook moet komen kijken. Het weer is omgeslagen, zoals voorspeld. We bewonderen en fotograferen de mooie wolken in het ochtendgloren. De fietsen zijn van het Waals gezinnetje. Ik ril wat in mijn nachtkleedje en ga mij binnen verder aankleden in mijn klassiek pelgrimstenu, nu aangevuld met een fleece, die achteraf helemaal niet nodig blijkt te zijn. Enkel de kat van de abdij ziet ons vertrekken en die krijgt dan ook een vriendelijke ‘addio‘ van  ons. De patron van de trattoria – achteraan in beeld – waar we ontbijten met prosciutto cotto e crudo alsook met parmiggiano e pecorino,  heeft een zwaar, slepende tred. Hij schuifelt als het ware door zijn zaak. Gisteren aten we in de enige andere trattoria van dit dorp en die patron, Gianni, liep net zeer snel – ik ben effectief André kwijtgeraakt toen ik Gianni volgde op weg naar het terras die enkel bereikbaar was via allerlei kronkelgangetjes doorheen de trattoria en ben hem daarna toch maar gaan zoeken – maar had een enorme piepstemmetje, alsof hij helium uit een ballon gesnoven had. Daarna zagen we hem zitten op een stoel met een masker op aan de zuurstoffles. En toch werken deze twee mannen ijverig verder in hun zaak. Wat is dat dan, al dat gepraat over ‘die luie Italianen’! Terwijl we Chiaravalle verlaten, kunnen we de Abdij aan de achterzijde bewonderen en vertel ik André nogmaals over de nieuwe poging tot moord op mij want ik denk niet dat het vannacht tot hem doorgedrong toen ik het hem zei. ‘Ik weer?’ vraagt hij onthutst en is blij dat het deze keer iemand anders was. ‘Misschien kan Aline deze moorddromen verklaren, zij is immers psychologe.’   Goed idee vind ik en we laten dit luguber thema liggen om ons op de omgeving te concentreren. Bij het oversteken van de Autostrada del Sole via deze stevige brug zien we beiden voor het eerst in ons leven een wespennest in wording…… vlak onder een reflector die gevestigd is aan de baar op ooghoogte. Toch geweldig hoe die dieren dat doen al is het een terroristisch nest want hoeveel mensen gaan deze wespen pijn doen?San Rocco (deelgemeente van Busseto) is het eerste dorp dat we vandaag tegenkomen. We zijn nu in de provincie Parma, regio Emiglia-Romagna, en meer bepaald op Verdiaans grondgebied. Verdi werd in Roncole di Busseto geboren en zijn naam wordt gebruikt om de samenwerking tussen de omliggende gemeenten te duiden. Jammer genoeg ligt Roncole di Busseto niet op de Via Francigena en kunnen we het geboortehuis van Verdi niet bezoeken. Dat is voor een andere keer. 

Het landschap is nog steeds zeer vlak en we zien … 

… veel mooie, goed onderhouden boerderijen… tomatenvelden met nog veel groene tomaten … maïsvelden die ook nog erg groen zijn. Het lijkt wel of de gewassen dichter bij de Po sneller oogstrijp zijn dan hier. 

Nog maar 641 km tot Rome lezen we op de verkeerswijzers aan dit mooie bebloemd huis. Ondertussen vertelt André mij wat over de actualiteit. Terwijl ik schrijf, leest hij de kranten en vertelt mij daarna de headlines (veel over Trump). Vandaag vertelt hij mij o.a. ook dat de Belg die in Spanje dood op een vuilnisbelt werd gevonden, niet vermoord werd zoals tot nog toe gedacht. Hij werd overreden en de dader(s) zou/zouden hem naar die vuilnisbelt gebracht hebben. De ruzie die hij had met mensen die hij ervan verdacht zijn rugzak gestolen te hebben, zou los staan van de moord. Er begint iets in mij te dagen terwijl André verder vertelt over hoe erg dat wel voor die vriendin moet zijn die hij net ten huwelijk had gevraagd terwijl zij een tijdje met hem meestapte op de Camino naar Santiago di Compostella en ik zeg opgelucht ‘Maar die affaire met die pelgrim zal wel door mijn hoofd spoken en mij over vermoord worden doen dromen. Nu ben ik eruit!’ ‘Dat zou best kunnen’ beaamt André. ‘Het is daarom dat ik momenteel liever geen actualiteiten wil lezen.’ ‘Je kop in het zand steken heeft ook geen zin.’ ‘Dat doe ik toch niet als ik mij nu concentreer op wat ons tijdens deze reis overkomt.’

En dan stoppen we de discussie. Hier zullen we het nooit over eens worden. We richten ons op waar het wel over eens zijn. Pelgrimeren heeft ons verstandiger gemaakt:-)

Halverwege stoppen we even voor een koffie in Castione Marchese en ontmoeten alweer een memorabele patron. Die vertelt honderduit.  Het heeft vier maanden niet geregend. Enkel soms een paar druppels. Nu wordt het echt tijd en hij hoopt dat de voorspelde regen er effectief komt.  Door de warmte in de grond krijgen ze dan veel mist en die is nodig om de beste charcuterie ter wereld te maken, de Culatello. Die wordt gemaakt van de grootste spier van de voorpoten van het varken. De Proschiutto komt hierna en wordt gemaakt vanaf de streek iets verderop. In de Agriturismo Maschediera kregen we die als ontbijt, ter plaatse gesneden zoals het hoort. Hij is subliem maar peperduur. 

Een plaatselijke amateur-kunstenaar maakte dit olijke schilderij van deze praatgrage man die ons waarschuwt dat we het zwaar zullen hebben wanneer we de Passo di Monte Ciso gaan beklimmen. ‘Jullie moeten tot 1070 meter klimmen, het laatste stuk is heel steil.’ Terwijl wij ons gereedmaken om verder te gaan, vertel ik lachend dat we al de Grote Saint Bernard gedaan hebben. Die is ongeveer 2500 meter hoog. ”Och dan is dit ‘piece of cake’ voor jullie” lacht hij mee. Ook de andere aanwezigen lachen en wuiven ons samen uit. Iemand roept ons nog na dat we in het terugkomen nog eens hier langs moeten komen. Dan kunnen we samen champignons gaan plukken. ‘Wie weet’ zwaaien we terug ‘maar we denken toch met het openbaar vervoer de terugtocht te doen.’

Uiteindelijk is er regen gevallen, we hebben ervan genoten. Twee keer na elkaar is er op zo’n vijf km voor Fidenza een auto gestopt met een vriendelijke dame aan het stuur die ons een lift aanbood. We hebben die even vriendelijk geweigerd en zijn uiteindelijk drijfnat maar heel voldaan in Fidenza aangekomen waar we als eerste het fontein op Piazza Garibaldi zien. De zon schijnt inmiddels weer en we lunchen in deze sympathieke Emiliaanse Bistrot, de Pica Pica…. … installeren ons in Hotel Due Spade waar André niet weet of hij de luchter mooi vindt of niet

… bezoeken het dorp met haar mooie gevels, brede lanen en levendige mensen

… vinden de man in de crypte van de Dom met zijn eigen hoofd in zijn handen erg dapper. Het is de martelaar San Donnino, de beschermheilige van Fidenza… raken ingesloten op de koer van de Dom omdat André persé naar een auto moest kijken

… en stellen met spijt vast dat we de voorstelling van Luca Zingarelli, niet kunnen meemaken. We zijn beiden fan van deze acteur die de hoofdrol speelt in Il Commissario Montalbani. Hij toert momenteel rond met een theaterstuk met als titel ‘Het leven is de kunst van ontmoetingen’ en daar zijn wij het volledig mee eens. 

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

3 reacties op “Dag 113 – 15 september 2016 – van Chiaravalle della Colomba naar Fidenza – 18,5 km

  1. Hi Concetta,
    Jouw dromen zijn eerder te omschrijven als nachtmerries; Dat kan duiden op oververmoeidheid, overgevoeligheid en/of onverwerkte situaties uit je verleden. Zonder er te zwaar aan te tillen, doe het zeker rustig aan.
    Dikke kus
    Aline

  2. Jullie maken goed gebruik om tijdens jullie pelgrimstocht veel cultuur op te snuiven. Op die manieren zien wij het mooie van Italië.

    Wat die nare dromen betreft, dromen zijn bedrog. Moest dit fenomeen blijven duren moet ge toch eens met André gaan praten, alhoewel André is zo ne brave mens dat daar geen kwaad inzet. Overweeg eens om inspecteur Poiret in te schakelen.

    Nog vele groetjes

    Jean

  3. Concette, André

    ik geniet van mooie dagelijkse verhalen. Om die geschiedenis rond de dorpen te kennen, zal er wel heelwat voorbereidingen aan vooraf gegaan zijn. Het is niet alleen wandelen om de doelen te bereiken, maar ook prachtige omgevingsverhalen en gesprekken met plaatselijke inwoners.
    Geniet nog met volle teugen van jullie wandelingen, zodat wij kunnen blijven genieten van de prachtige verhalen.

    Groeten,
    françois

Reacties zijn gesloten.