Dag 111 en 112 – 13 en 14 september 2016 – van Piacenza tot Chiarevalle della Colomba – 18 km

André heeft mij bijna vermoord! Net op tijd overwon zijn liefde voor mij, de waanzinnige woede die in hem was ontstaan en die hem naar de vlijmscherpe bijl deed grijpen om die richting mijn schedel te zwaaien

Badend in het zweet word ik wakker. André ligt heel vredelievend, lichtjes en regelmatig puffend zoals hij dikwijls doet, gewoon langs mij.  Wat mij tot die droom geïnspireerd heeft, weet ik niet. Ons onderkomen in Piacenza ligt in een residentiële zone met mooie villa’s die helaas soms in hun achtertuin een heel appartementsgebouw als uitzicht hebben.  Op straat ontmoeten wij goed geklede mensen die vriendelijk groeten. Niets uit mijn huidige directe omgeving kan de aanleiding zijn. Deze droom moet Freudiaans verklaard worden. Dit is voor later.

Vanmorgen willen we Piacenza verkennen en om 13u46 met de trein een stukje uit de stad rijden waar we de Francigena terug willen oppikken.  In deze hitte ettelijke kilometers langs een drukke baan stappen willen we niet doen. De laatste km’s gisteren waren van dat en daar is niets leuks aan. Daarna willen we stappen tot aan Fiorenzuola-d’Arda.  Onze rugzakken willen we, voordat we de stadstoer gaan doen, in bewaring geven in het station. Dit is ons plan voor de 111 dag van onze voetreis. Het is 13 september 2016. 

We lopen, na het ontbijt die we  van  I Tigli aangeboden krijgen in de trendy zaak ‘Seasons’ op de via  Genova –  waar we gisterenavond een fris slaatje met drie vruchten uit een eetbare kom aten – zo’n dik 2 km naar het station.

‘Neen dat gaat jammer genoeg niet. Sinds 9/11 kan je hier in Italië enkel in heel grote stations je bagage in bewaring geven.’ De vriendelijke loketbeambte kijkt zelf bedrukt wanneer hij mij dit antwoord geeft. ‘Spijtig dat het leven van brave mensen zoals jullie gecompliceerd wordt door enkele idioten, maar ik heb geen oplossing.’

Begripvol teleurgesteld zoeken we in het stationscafé tijdens het drinken van een espresso naar een oplossing en besluiten dat we ieder  om beurt een toer gaan maken terwijl de ander in het park aan de overkant van het station onder een boom met de rugzakken gaat zitten. We sjorren onze rugzakken om en gaan richting park. Nog geen vijf stappen hebben we gedaan of we horen een bekende stem roepen ‘Look who’s there!’  Norma en Wayne! Die willen met de trein naar Fidenza. Ze moeten enkele etappes overslaan omdat ze ergens eind oktober in Rome een afspraak met hun dochter en haar man hebben. Alhoewel zij een trein eerder naar Fidenza kunnen nemen, bieden zij aan om te babysitten op onze rugzakken en ook de trein te nemen van 13u46.

‘We zijn niet gehaast en willen graag dat jullie het centrum van Piacenza zien. Het is echt de moeite. Wij deden dat gisteren omdat we heel vroeg in de stad waren – we namen op een bepaald punt de bus omdat het stappen vreselijk werd door de hitte langs de drukke weg – en ons verblijf lag dicht bij het centrum’ stellen zij.

Wat een leuke wending! En zo weten we ook hoe het komt dat we hen gisteren uit het oog verloren op een bepaald punt. Dankbaar gaan we op stap.

De stad Piacenza ademt zowel haar aristocratisch verleden als haar militair belangrijke strategische ligging ui. Getuigen daarvan zijn de vele palazzi en de 4 kazernes.

Hannibal heeft zich hier op 18 december 218 voor Christus tijdens de slag bij de Trebbia (een zijrivier van de Po) een toegangspoort tot de rest van Italië verschaft.  Dat was een veldslag in de Tweede Punische Oorlog. Carthaagse troepen onder leiding van Hannibal stonden tegenover Romeinse troepen onder leiding van Tiberius Sempronius Longus senior, die toen consul was. De strategische ligging maakt dat nu nog steeds veel militaire macht hier bijeengebracht wordt. Mochten de Russen komen of zo. Dit is geen grap.

Op de Piazza dei Cavalli wordt de Palazzo Gotico, bewaakt door I Farnese, hertogen van Parma en Piacenza. De rechtse ruiter is Ranuccio, de linker Alessandro. Ze zitten hier al jaren op hun bronzen paarden die met hun voeten vastzitten in kostbaar wit Carrara-marmer.  Alessandro is in Italië beroemd, maar in België berucht, om zijn oorlogsvoering in onze streken.  In de 16 eeuw ontpopte hij zich onder Filips II behalve als relatief tolerant tegen de Nederlandse calvinisten ook als een bekwaam militair leider en slaagde er met een combinatie van toegeeflijkheid jegens protestanten en krijgskunst in om verscheidene opstandige steden zoals Brugge, Brussel, Gent, Oudenaarde en Antwerpen te veroveren om ze niet meer los te laten.Op weg richting de romaanse  Basiliek van St.-Antonius (één van de ettelijke kerken maar gezien hij hier de patroonheilige is, kiezen we deze) eten we superverse tortellini gevuld met ricotta en spinazie op het terrasje die je op de foto links ziet.

Naast kerken, palazzi en kazernes zijn er ook andere mooie dingen. Ik geef hieronder een voorbeeld …. … zonder commentaar.

Heerlijk is het om op de trein verder te kletsen met Norma en Wayne. Ze wonen in het Noorden van Canada in de mijnstreek rond Ontario. Ik denk aan steenkool maar het zijn ertsen die zij delven  Hij was daar geoloog, zij verpleegster. We nemen geëmotioneerd afscheid en zwaaien naar elkaar wanneer wij uitstappen. Wij op het perron, zij nog in de trein. Terwijl de trein wegrijdt, duwt Norma iets dat ik had laten liggen door het openstaande venster.

We zijn nog steeds in de Po-vlakte die ons na de eeuwige rijstvelden laat zien dat zij ook andere gewassen in haar schoot laat groeien.   Vandaag worden we omringd door  pomodori-velden. Die groeien gewoon op de grond. De geur van zongerijpte tomaten dringt aangenaam in onze neuzen. Voor de rest stikken we weer van de hitte. Geen greintje schaduw die voor verkoeling kan zorgen. Ik voel mij een kippetje-aan-het-spit. Vanaf morgen zou het afkoelen. Het geeft moed. De derde keer dat we deze fietser zien, ga ik op hem af en vraag of hij problemen heeft. ‘Ja’ zucht Paul uit Manchester ‘mijn GPS is plat en ik kom al drie keer op dit punt uit.’ André helpt hem op weg, dankbaar fietst Paul door naar Fidenza. ‘Ons kan dit niet overkomen. Wij hebben én papieren gids bij én reservebatterijen voor de GPS.’ stelt André. Ik ben blij met zo een stapcompagnon!De Agriturismo Maschediera ligt aan het uiteinde van grondgebied Fiorenzuola-d’Arda, heel dicht bij de Abdij van Chiaravalle della Colomba, stellen wij onderweg vast. Dat maakt dat we vandaag meer moeten stappen dan gepland, maar morgen minder. Dapper stappen we verhit verder tot de Maschiedera. De eigenaar (knap, jong, vriendelijk, vrijgezel, slim, landbouwer én Agriturismo-uitbater) staat ons op de oprit op te wachten. Na het onthaal brengt hij ons met zijn stoffige Landrover naar het dorp en geeft ons tips over waar we kunnen eten.  De Osteria Garibaldi waar ze regionale specialiteiten maken aan redelijke prijzen, klinkt ons het best in de oren. We moeten ons wel een weg banen tussen de wegwerkzaamheden, maar dat hebben we ervoor over. De weg is opgebroken en stoffig, maar we zijn meer gewend. Helaas voor ons is de Osteria gesloten. Op het Molinari-plein (voor de kenners: die van de Sambuca Molinari)  komen we voorbij een cafeetje waar er een aperitiefbuffet is. Je koopt een drankje en neemt zoveel hapjes als je wil. De hapjes zijn zo lekker dat we er teveel van eten zodat we geen zin meer hebben om echt te gaan eten. We bellen Enrico en 10 minuten later pikt hij ons op. Echt een luxe.  Hij teelt tomaten, zoete maïs en erwten en maakt er conserven van. ‘De tomatenoogst is volop bezig ‘ vertelt hij ons ‘donderdag wordt er regen verwacht en we zijn ons allemaal aan het haasten om onze oogst daarvoor binnen te krijgen.’ De tomatenoogst verloopt volledig automatisch: de machine plukt de tomaten, binnen in de machine worden ze gescheiden van grond en onkruid, de sensors detecteren de groene tomaten, pikken ze eruit en dan worden ze samen met de grond en het onkruid terug op het veld gegooid. Daarna gebeurt de conservering. We hebben gisteren zo een machine in werking gezien, doch enkel de buitenkant. Nu weten we wat er binnenin gebeurt. Aan het ontbijt ‘s anderendaags maken we kennis met één van de drie zussen van Enrico. Virginia woont in Turijn en is op bezoek bij haar broer met haar twee kinderen. Daarom zijn de kinderen van de andere twee zussen ook hier. Ze slapen hier samen, eten samen  en spelen samen.  Het lijkt wel een zomerklasje gevuld met lieve, welopgevoede kinderen. De familiale warmte is voelbaar. Virginia is geïnteresseerd in onze tocht en vraagt of het niet te zwaar is.

‘Neen hoor’ stel ik ‘we moeten fit jaar immers maar 750 km doen’.

‘Hoe bedoel je, nog maar 750 km? Te voet 750!’

Ze vindt deze uitspraak zowel verbluffend als hilarisch en lacht zich een breuk. Even later stelt ze mij aan haar vriendin Irena voor als volgt: ‘Dit is Concetta. Deze dame gaat samen met haar man te voet naar Rome en weet je wat ze zei? Ze moeten ‘nog maar 750 km’ doen.’ Nu lachen ze vol ongeloof met twee, maar vinden het geweldig.

Op weg van de Agriturismo Maschediera naar Chiaravalle della Colomba komen we deze oogstklare zonnebloemen tegen. Hun gele krans zijn ze kwijt maar het heeft toch iets vind ik. Het lijken mensjes met allemaal zwarte kopjes.
Vanavond slapen we in een Cistercienzer-abdij. Ik ben voor de deur aan deze blog aan het werken wanneer mensen mij naderen omdat ze denken dat ik de conciërge ben. Het is het rondfietsend Waals gezinnetje dat we in Spessa ontmoetten. Het wordt een leuk weerzien. De jongens hebben ondertussen ook een geloofsbrief gekregen en gaan die samen met ons laten afstempelen. Kijk eens hoe lief ze ermee pronken.

‘Zie je wat er aan ons is veranderd?’ vragen ze mij in een trotse houding.

‘Jullie beide haren zijn geknipt! De jouw krulletjes zijn weg.’

‘Dat vind ik net heel fijn’ zegt de ex-krullebol fier.

‘Heel mooi’ onderstreep ik met klem, hoe jammer ik het ook vind van die krulletjes die mij vertederd hadden.  Om zeven uur gaan we naar de mis in de Abdij en we hebben geluk. Het is vandaag de dag van het Heilig kruis en de door een professional gezongen mis wordt opgeluisterd door zeven Tempeliers in prachtige mantels.

André en ik bidden mee waar we kunnen en bidden daarboven onze 4M’s dankgebed. De boodschap van de dag voor de Katholieken is ‘Iedereen heeft in zijn leven dingen die niet lopen zoals je zou willen. Omarm die, loop er niet van weg. Ze uit de weg proberen te gaan is verspilde moeite. Leer ermee leven en je zal zien dat het leven je veel te bieden heeft ondanks je kruis.’

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

8 reacties op “Dag 111 en 112 – 13 en 14 september 2016 – van Piacenza tot Chiarevalle della Colomba – 18 km

  1. Amaai, z’on mooie reis heel avontuurlijk ook. Super, ben heel blij voor jullie.
    Hoop dat ik dat ook nog een keer kan doen. Maar ben nu bezig om wat te sparen voor mijn appartement. Ne mens moet in zijn leven ook prioriteiten stellen hé.
    Knuffels en groetjes.

    Lena

  2. Hoe leuk dat jullie terug op stap zijn! Geniet er maar van. Dat doe ik ook via de excellente verslaggeving.

  3. Het is fijn om jullie site te blijven volgen. Eens in Rome heb ik er dus ook 750 km op zitten.

    Nog veel wandelgenot

    Jean

  4. Het steeds leuk om jullie reisverslag te lezen. Nog veel plezier met jullie wandelingen

  5. Dag Concetta en Andre, Hoe zalig is het om zo van dag tot dag te stappen en al die leuke plaatsjes en ontmoetingen met verschillende mensen te kunnen doen… Ik geniet er echt mee van ! Vele groeten, Ronny.

  6. Zalig, wat voor twee leuke dagen hebben jullie achter de rug en wat
    een rijkdom om zulke mooie mensen te mogen ontmoeten op jullie weg.
    Liefs
    Anita

    • Gisteren geraakt ik onmogelijk op jullie blog. Dat van die droommoord heeftg een Freudiaanse verklaring maarik begin er niet aan. Jullie hebben elkaar nog voor een eeuwigheid nodig. Eingelijk zijn mensen zupervriendelijk, wanneer ze weten dat jullie pelgrims zijn. Eigenlijk zouden meer mensen pelgrim moeten worden, gewoon in de straat, de stad, op de trein, in de wachtkamer van de dokter. Heb nog steeds de indruk dat de Po een lafferivier is die loert om het zelfs godsvruchtige pelgrims lastig te maken. ‘Goe bezig’… zorg voor elkaar en gooi dat hakbijl in de Po,vanop een brug, als je er nog over moet!

Reacties zijn gesloten.