Dag 110 – 12 september 2016 – van Orio Litta naar Piacenza – 26 km

Iedereen in de Ostello in Orio Litta slaapt slecht. Het is te warm, we hebben te laat gegeten, …  Iedereen heeft zo zijn of haar eigen redenen. 

Ikzelf kon moeilijk de slaap vatten omdat ik met twee dingen in mijn hoofd zat: mijn rugzak en Enrico. 

Mijn rugzak besloot ik uiteindelijk  lichter te maken. Het alternatief, zoveel eten tot ik 100 kilo weeg en dus 10 kilo op mijn rug zou kunnen dragen, heb ik resoluut verworpen. In een zak heb ik vanmorgen vier kleedjes (heel lichte, ze wogen bijna niets, maar ik heb er afstand van gedaan), een zacht wollen cardigan (voor koele zomeravonden), een grote fles shampoo (de enige die mijn haar kan temmen, vanaf morgen ben ik ‘die met de ongetemde haren’, de lange oorbellen (eigenlijk belachelijk want ook die wogen bijna niets), en ook de grote ronde oorbellen, een zestal flesjes parfum (heel kleintjes), een poederdoos met kwast (bruikbaar als gezichtspoeder, blush, oogschaduw, zo multifunctioneel en toch ook afstand van gedaan), twee make-up borstels, mascara en een tube nagelriemverwijderaar. ‘Ze’ hadden ook opmerkingen gisteren over de parels in mijn oren en mijn rode lipstick. Maar dat vond ik echt erover. De (valse) parels steken in mijn oren, niet in mijn rugzak, en de lipstick, no way dat ik daar afstand van doe, over mijn lijk! Trouwens ‘ze’ gebruiken lipbalsem en niemand zal mij kunnen overtuigen dat die minder weegt omdat hij onzichtbaar is en de mijne heel zichtbaar. 

Het pakketje (enfin om eerlijk te zijn, een ferm pakket) ligt nu op het bureau van Pierluigi met een briefje waarin ik hem vraag om het voor mij te bewaren tot ik het kom oppikken. Hij was er niet vanmorgen. En nu maar duimen dat ik mijn dierbaar spulletjes ooit terugzie:-(

Enrico spookte door mijn hoofd omdat het verhaal, dat hij gisterenavond aan tafel vertelde, mij diep getroffen heeft. Hij loopt de Francigena om zijn lichaam te testen nadat zijn linkerlong verwijderd werd omwille van een kwaadaardig kankergezwel. Hij is zijn werk verloren doordat zijn genezing lang duurde. Als ex-paracommando, die gewend was aan een topconditie, heeft hij moeite om zijn huidige lichamelijke beperkingen te aanvaarden. Daarnaast is het grootste doel in zijn leven, zijn drie kinderen een goede opleiding te laten genieten zodat zij een mooie toekomst hebben want geld kan hij hen niet achterlaten. De oudste zit al in het vierde jaar medicijnen en doet het goed. Foei! Ik had hem al geëtiketteerd als stoere macho die eens wou laten zien hoe flink hij kon stappen. 

Er staat weer een mooie ochtendzon wanneer we aan de tocht van de dag beginnen.  Ik stap ontzettend licht dankzij de gereduceerde inhoud van mijn rugzak. Het voelt stukken beter!‘Nog 666 km tot Rome’ lezen we op dit bord terwijl we naar de Po lopen. Daar hebben we om negen uur afspraak met Danilo Parisi, de ferryman. Danilo houdt zich niet strikt aan uren. Dat heb ik in diverse pelgrimsgidsen gelezen. Je mag al blij zijn dat hij komt, zoniet moet je de alternatieve route nemen en dat betekent 12 extra kilometers. Bovendien loopt de originele weg die de Engelse aartsbisschop Siegeric in het jaar 990 beschreef door de Po, net zoals wij gaan  doen. 

We zijn daarom heel blij dat we al om 10 na negen in de verte het geluid van de motor van Danilo’s boot horen. Galant helpt hij ons één voor één aan boord. Vier mensen positioneert hij achteraan… … de andere vier vooraan (je ziet ze niet allemaal op de foto), hij aan het stuur … 

… en daar gaan we voor een ritje van een twintigtal minuutjes. André en ik leunen zalig achterover en laten de frisse bries ons strelen, de haren in de wind. Amper drie minuten later zien we Danilo naar achter spurten. Hij haalt een soort pomp boven en begint iets te doen. ‘Het water loopt niet weg’ hoor ik hem zeggen. Hij pompt, zet de motor terug aan, die 30 seconden later terug uitvalt. Hij pompt opnieuw en ik, die het dichtst aan het stuur zit, mag proberen de motor te starten door aan het sleuteltje te draaien. We herhalen de procedure meermaals. De motor blijft koppig zwijgen. ‘Dan moet er geroeid worden’ zegt hij. Wij lachen … tor hij zijn pull begint uit te trekken en we merken dat hij het meent. 
Geen probleem echter voor Enrico. Die neemt onmiddellijk een roeispaan vast en samen proberen ze een roeikadans te krijgen. Oei, de boot draait in het rond. Terug rechts proberen te krijgen. We draaien zo enkele rondjes totdat ze  de juiste richting te pakken krijgen. ‘Tja’ zegt Danilo ‘dat komt omdat dit een zeeboot is en geen rivierboot. Ik moet snel varen en dat kan hier op sommige plaatsen niet.’ Hij vindt dit vreselijk. ‘In 2011 hebben ze de motor gestolen en sinds de nieuwe motor in de boot werd gestoken, ben ik al acht keer in pan gevallen. De nieuwe boot – dat is een echte rivierboot – komt pas over één maand binnen. Wat moet ik nu doen met de pelgrims?! Vorig jaar heb ik er 912 overgezet. Dit jaar zit ik al aan 952, met jullie erbij aan 960, mijn doelstelling is 1000. Dat haal ik nu niet.’

We stellen hem gerust. Als pelgrims hebben we immers alle tijd. Hij kalmeert, stelt dat wij zo de echte Siegeric-experience beleven (in 900 waren er immers geen motoren) en begint honderduit te vertellen. Al sinds 1996, bij het ontstaan van de Via Francigena, is hij de eerste en enige ferryman. De Francigena werd in het leven geroepen met fondsen van de Europese Unie met als doel de samenhorigheid in Europa, na de val van de Berlijnse muur, verder te stimuleren. Ironisch verhaal nu Europa zo aan het afbrokkelen is. 

Danilo vraagt of we de nieuwe gids van 2016 hebben. Antonella heeft die. ‘Awel’ zegt gij ‘de stronza van een journaliste heeft de Francigena met de fiets gedaan en erover geschreven alsof ze het te voet gedaan heeft. Veel klopt niet! Zo heeft ze de overtocht met mijn boot als alternatieve route omschreven.’ Hij gaat zijn advocaat inschakelen. ‘Dit is broodroof!’ 


De oever is al in zicht. Nu er nog geraken. We draaien helaas weeral verschillende keren onbedoeld in het rond. Danilo springt in het water, kan het niet alleen aan, Enrico gaat helpen. Dat is nog niet genoeg om de felle onderstroom de baas te kunnen. Wayne gaat ook het water in. En zo zijn we uiteindelijk twee uur nadat we vertrokken zijn, aangekomen. We zijn 4 km verder, een hilarische ervaring rijker én historisch bijgeschaafd. Fier showt Danilo ons zijn huis. Hij woont met zijn gezin als enige aan de oever van de Po. 

We krijgen een stempel in ons boekje en moeten onze namen in zijn boek schrijven. Hij houdt nauwgezet in de gaten of alle vakjes goed ingevuld worden. 

Nu nog 15 km tot Piacenza stappen. Helaas quasi volledig op drukke betonwegen. 

En over bruggen, weer op een saaie betonbaan en dan door een industriezone waar we de plaatselijke McDonalds in vluchten om een frisse cola te drinken. Zelfs de lucht uit de Dyson-handdroger voelt koel aan wanneer ik mijn handen droog.  

Zo zijn wij bijna gekookt (36 graden) wanneer we onze verblijfplaats voor vanavond in het centrum van Piacenza bereiken, Appartamenti I Tigli.  

We vragen onmiddellijk ijs voor André’s voet. Terwijl Mauro de check- in verder doet, haalt Paula het ijs in hun eigen appartement, die gelegen is op dezelfde verdieping als onze kamer. Helaas sluit ze zichzelf buiten. Wij voelen ons wat schuldig, zij kunnen erom lachen en gaan met het ijs en André op de foto.. Ze vinden wel een oplossing stellen ze ons gerust. Haar broer komt na zijn werk naar hier en die heeft ook een sleutel. Het ijs wordt onmiddellijk goed gebruikt. 

Liefs,

Concetta 

Mijn locatie .

4 reacties op “Dag 110 – 12 september 2016 – van Orio Litta naar Piacenza – 26 km

  1. Zalig begin van mijn dag lieve Concetta….10 kg lichter en bevrijd van enige opsmuk zal het bij deze hitte aangenamer stappen zijn.
    Bedankt voor je mooie verhaal….we zullen nog een extra kaars voir Andre zoeken vandaag.

  2. Concetta, Andre
    Zalig om zo elke dag van jullie tocht te mogen meegenieten zonder zelf zere voeten te krijgen.
    En bij gelegenheid moet je mij eens verklappen waar je die lichte kleedjes haalt, die je zomaar in een rugzak kunt proppen en die er dan toch goed uitkomen. Geniet ervan!!
    Marijke en Frank

  3. Ja, die beautyspullen bij dames! Wist niet dat die dingen zo zwaar waren. Moet ik eens checken bij mijn vrouw. Hannibal had het moeilijk over de Alpen maar jullie maken echt kennis met de Po, die ooit een laffe rivier werd genoemd. Toch een onvergetelijk stuk verlenging van die voettocht. Mooie unieke foto’s toch. Het verbaast me dat André als goed oud-strijder niet zonder aarzelen uirt de boor sprong om hem buiten de stroming te houden. Misschien toch beter IJS. Goed voor een speciaak hoofdstukje: “MET IJS NAAR ROME.” Doei!

  4. Concetta,Andre

    Daar valt precies veel te beleven.
    Om het probleem van Concetta haar te zware bagage op te lossen kunt ge misschien een ezeltje huren.
    Het trieste verhaal van Enrico is jammer genoeg iets dat de dag van vandaag veel voorkomt . Waar loopt het ergens fout in onze huidige levensstijl; wel ik weet het niet.

    Een kleine wiskundige berekening zegt mij dat jullie beter die 12km extra hadden gekozen. Ik zou ook niet kiezen om in te schrijven voor de Olympische spelen kajak..Bedoeling is om zo snel mogelijk de eindmeet te halen en geen rondjes te draaien.
    Have fun.

    Jean

Reacties zijn gesloten.