Dag 109 – 11 september 2016 – van Santa Cristina naar Orio Litta – 18,5 km

Dit is een quasi perfecte dag zoals ik er mijzelf en André nog veel toewens! 

Na een nachtje heerlijk doorslapen onder een zijden laken, zalig, goed uitgerust ontwaken.  

Boven mij het vriendelijk gelaat zien van de man van mijn leven. Hij is al geschoren en gewassen.  Hij zegt dat de Canadezen al vertrokken zijn omdat het vandaag weer heel warm gaat worden. 

Ik veer moeiteloos recht, was mij, poets mijn tanden, kleed mij aan, vul snel mijn rugzak want ik vind het een goed idee van die Canadezen. Oeps, klein foutje: ik ben mijn camelbag vergeten te vullen! Dus moet alles terug uit mijn rugzak, camelbag vullen met water en dan alles terug in de rugzak. Voilà, die staat gereed. Nog even snel ontbijten in het cafeetje recht tegenover de Ostello en dan vertrekken. De ochtendzon geeft de Ostello van Santa Cristina een lieflijk, ja zelfs poëtische uitstraling. In het Italiaans heet dat l’aurora. Enzo Ramazzotti heeft er trouwens een zeer mooi liedje over geschreven. Onze eerste pelgrimsverblijfplaats viel reuze mee. Vriendelijk onthaal, lekkere koffie, fris water, een wasmachine, een kookhoek, een kamer met airco voor vier personen waar alleen wij twee in geslapen hebben, een onderlaken en kussensloop in aangenaam voelend papier (de zijden lakens hebben wij zelf mee in onze rugzak). Eigenlijk alles wat een pelgrim nodig heeft, beter dan in dure hotels waar je meestal geen gelegenheid hebt om je kleren te wassen en te drogen.Dit zijn de Canadezen, Norma en Wayne. We hebben hen gisteren leren kennen in de Ostello. (Pittig detail: de eerste ontmoeting tussen Norma en André gebeurde in de gezamenlijke badkamer op het moment dat zij uit de douche stapte waarop hij snel terug onze kamer ingevlucht kwam.)  Zij stappen ook op de Via Francigena, van Besancon tot Rome. Wanneer wij aankomen in het cafeetje, zijn ze net klaar met ontbijten en ze vertrekken. Een croque monsieur kunnen we krijgen als ontbijt. Het enige alternatief voor de gevulde croissants met veel caloriën en geen voedingswaarden buiten snelle suikers die iedereen hier ‘s morgens eet. 

We gaan onze rugzakken halen in onze kamer, kijken rond of we niets vergeten zijn. Heel belangrijk  , dat leerden ik tot scha en schande tijdens de eerste dagen van onze voettocht vorig jaar. Toen heeft Charlotte met de bezemwagen in diverse verblijfblijfplaatsen spullen van mij moeten ophalen. Ik zet nog even op de commode naast het beeldje van Moeder Maria, het ijszakje neer die André gisteren kreeg om tegen zijn pijnlijke hiel te houden. Een wijze raad van Paul, onze persoonlijke online dokter sinds vorig jaar nadat hij zijn hele carrière lang mijn huisdokter is geweest en die nu van zijn welverdiend pensioen geniet aan de Belgische kust. Voor alle duidelijkheid:  zijn raad sloeg op het ijs zelf, niet om het langs het beeld te zetten. Met bijgeloof houdt hij zich volgens mij als exacte wetenschapper niet bezig.  

 Enrico  komt schuchter via onze kamer naar de keuken – er is geen andere weg –  om een croissantje te halen. Hij gaat vandaag direct naar Piacenza. ‘Orio Litta, waar jullie gaan stoppen is immers te kort bij’ stelt hij stoer. Wij wensen hem een goede reis en vertrekken eindelijk.  

Het is acht uur, nog heerlijk koel, de ochtenddauw staat nog op het gras. ‘Je voelt de herfst al’ zegt André ‘mijn favoriete seizoen’. Dit is puur genieten. 

Wij stappen gezwind door en gebruiken na een viertal km de tralies van het kerkhof van Meradolo Terme om te stretchen. Er was niets anders om tegen te leunen: geen boom, geen paal geen bank. De levende personen die op het kerkhof de graven van hun geliefden aan het verzorgen zijn, kijken een beetje raar. De doden reageren niet. We zien al enkele heuveltjes, hun flanken bezaaid met wijnstokken. ‘Zouden we eindelijk verlost zijn van die eeuwige, bloedhete, schaduwloze rijstvelden?’ vragen wij ons hoopvol af. Neen, blijkt later, maar het gros hebben we gehad. Het dorp is versierd met wit/paarse slingers voor het wijnfeest dat gisteren en vandaag doorgaat. De oogst kan daarna beginnen. Verder op de weg zie ik de eerste Maria-kapel op onze weg van dit jaar. Even halt houden en bidden, niet gericht aan Maria, de moeder van Jezus, maar gericht aan de oermoeder, de wijze, zorgende vrouw die in iedere mens zit, man of vrouw. Ik bid het 4M-gebed.  De ‘4M’ slaat op 4 moedige vrouwen die momenteel de strijd aangaan met een vreselijke ziekte. André en ik dragen deze reis aan hen op en sturen hen deze zonnebloemen

Dank je voor mijn zus Maria, de beste zus die ik mij kan voorstellen. Dank je voor Malika, die ons huis in Leuven wekelijks omtovert van vuil naar proper. Dank je voor Monique, die in André’s jeugd deel uitmaakte van het gezin waar hij de broers en zussen vond die hij niet had. Dank je wel voor Mysteriosa, mijn toffe collega, met wie ik reuzeleuke gesprekken had tijdens de lunch. 


Tussendoor een zoentje voor André omdat hij erin geslaagd is zijn GPS terug op de normale, door ons gekende instellingen heeft weten plaatsen. 


Pierluigi Capellini, de man in zijn witte shirt, is burgemeester van Orio Litta, geeft er les én houdt zich bezig met de Via Francigena waar hij het beheer doet van de Ostello, de opvang van de pelgrims en het met de fiets regelmatig checken of de signalisatie goed is. Daarenboven is hij uiterst vriendelijk, goedlachs, charmant en goed geïnformeerd. Op de foto zie je ook Enrico die omwille van knieproblemen toch hier in Orio Litta is komen overnachten. Deze foto, zal weldra deel uitmaken van een tentoonstelling over 20 jaar Via Francigena. Pierluigi maakt zo’n foto van al zijn pelgrims. 


Deze perfecte dag sluiten we af in ristorante Venere met Enrico, Norma en Wayne en met Antonella, die we vandaag hebben leren kennen. Pierluigi brengt ons met zijn auto naar daar, zorgt ervoor dat de Siciliaanse patron zijn beste Pasta allo scoglio maakt, komt ons later op de avond terughalen en wijst ons waar we morgen kunnen ontbijten. 

Één minpuntje in deze perfecte dag, daarom dat ‘quasi’ : de andere pelgrims staan verwonderd  (sommigen ook een beetje bewonderd) te kijken dat ik ‘s avonds in een zwart chic kleedje verschijn met lange oorbellen, rode schoenen, een rode handtas en mascara op.   ‘Zit dat allemaal in je rugzak?’ vragen ze. ‘Uiteraard, waar anders’ repliceer ik. ‘En hoeveel weegt die dan?’ ‘Tien kilo’ ‘Tien kilo?? Daar raak je nooit mee de Apenijnen nooit op! 10% van je gewicht mag je dragen, niet meer.’

Pfff, dan moet ik 100 kilo wegen. Ergens hebben ze misschien gelijk. Ik voelde vandaag al dat mijn rugzak te zwaar is. Of moet ik gewoon meer eten?!  Ik raak er moeilijk van in slaap. 

Boven ons in dit mooi, doch erg krakend gebouw dat vroeger een opslagplaats was voor landbouwgewassen, slapen Norma en Wayne. Wanneer die laatste iets in zijn rugzak steekt, zie ik zijn schaduw. samen met andere schaduwen, aan de trap waar zij door moeten om naar hun kamer te gaan en maak deze kunstfoto:-)

Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

9 reacties op “Dag 109 – 11 september 2016 – van Santa Cristina naar Orio Litta – 18,5 km

  1. Weer een schitterend reisverslag. Ik onthoud vooral twee zaken….we kunnen veel van onze bezittingen loslaten als we onze grootste schat dichtbij hebben (voor concetta is dat haar andre) en als we enkele belangrijke zaken meenemen zoals de zijden lakens (heerlijk), het sexy zwarte kleedje, de rode schoenen (uiteraard) , de oorbellen en uiteraard de Red Lipstick . Doe zo verder. Jullue zijn heel goed bezig .

  2. Mooi verhaal en prachtige foto’s.
    Ik volg jullie vanop afstand, via de blog.
    Zie uit naar de volgende verhalen.

    Veel moed

    Bernard

  3. Concetta en Andre. Het is weer een plezier om jullie verhaal door te nemen. Veel reis”geluk” en genieten van elkaar!

  4. Moeilijke keuze hé Concetta, ik begrijp het wel, maar het belangrijkste is dat je Rome haalt. Stuur ze voorop naar Rome, dan kan je daar mooi voor de dag komen.
    Kus Aline

  5. Heerlijk om weer te lezen….een straffe madam jij…die zo to the point de essentie van leven kan neerpennen…bedankt hiervoor xx

    • Dag Concetta

      sta nog met bewondering te kijken naar uw fotos en uwe uitleg hoedat gij alles beschrijft mooi

      ga u ook volgen

  6. Dag Concetta & André
    Ik ben er zeker van, jullie gaan deze tocht weer super goed doen.
    Veel succes en vooral genieten van de natuur, mensen om jullie heen
    en vooral van elkaar.
    Dikke zoen,
    Anita x

  7. Ik zie gelukkige mensen, blakend van gezondheid en de rugzakken zwaar van optimisme! Jullie geraken er ik zie het aan de brede glimlach van André en aan de make-up van concetta.

Reacties zijn gesloten.