Dag 108 – 10 september 2016 – van Spessa naar Santa Cristina – 18 km

We zijn er klaar voor! Dag 108 kan van onze voettocht naar Rome eindelijk beginnen. Nog even op de foto met dit alternatief Waals gezinnetje. Rodolfo en Donacienne toeren al 2 maanden in Italië rond met de fiets samen met hun twee kinderen en twee tenten. In Spessa zijn ze één  week lang gebleven om de kinderen de kans te geven mee te doen aan het plaatselijk zomerevent. Die twee blonde jongetjes hebben heel veel geknutseld en mama Donacienne vraagt of ze een zak met hun knutselwerkjes in onze auto mag leggen. Op de fiets zou er niet veel van overblijven. Ze hebben nog 6 maanden te fietsen. 

Uiteraard mag dat. Eens terug in België zullen zij die bij ons komen halen. We hebben adressen uitgewisseld (zij geven die van hun ouders op want momenteel hebben ze geen eigen adres) en hebben hun zak, alsook onze eigen spulletjes die we niet in onze rugzak meenemen, in de auto gelegd. André heeft daarnet op aanraden van onze garagist in Leuven, de batterij afgekoppeld en een zeil over de auto gespannen. 

Zo kan hij hier veilig blijven staan totdat wij hem terug komen oppikken. Ooit:-)

Goed omringd is ons autootje door stevige landbouwmachines, eigendom van de rijststelers die in het kasteel wonen, vlak langs de boerenwoning waar onze Ostello Artemista ligt. Zij telen de Carnaroli-rijst, de Rolls-Royce onder de rijst voor risotto. 

Elisa, de uitbaatster van de Ostello, heeft de eerste stempel van dit jaar in ons pelgrimsboekje gezet en ons uitgelegd hoe we van hieruit het gemakkelijkst in het dorp Costa De’Nobile komen. Daar gaan we aansluiten op de via Francigena. Het is volgens haar een veel mooiere weg dan die wij dachten te nemen. Die zou te lang zijn en loopt constant over drukke straten. ‘Ga dwars door het volgend dorp, San Zenone al  Po, tot aan het kerkje. Sla daar af naar links, daar stopt de asfalt en loop je op de argine (de oeverwal tussen twee rijstvelden). Ga gewoon altijd rechtdoor en je komt uit in Costa de’Nobile.  Ook legt ze ons uit hoe we bij ons terugkeer tot hier met het openbaar vervoer kunnen geraken. Dankbaar voor al dit advies nemen we afscheid van Elisa.  ‘Non un addio, ma un arrivederci‘ zwaait ze ons na. 

‘Knap wat die Elisa in dit klein, amper 500 inwoners tellend dorp, gerealiseerd heeft’ zeggen we tegen elkaar terwijl wij het dorp uittrekken. ‘De verbouwingen doet ze grotendeels zelf met haar vriend, die musicus is in hoofdberoep. Cultureel valt er heel  wat te beleven in Spessa dankzij haar: recitals, dans, toneel, muziek. Ferm kind !’

We komen langs het café/parochiezaal van Stefania. Die wil ons persé nog een koffietje aanbieden voordat we vertrekken. Gisterenavond maakte zij eten voor ons. Er zijn in Spessa geen restaurants en Elisa brengt haar gasten, indien zij dat wensen, in contact met Stefania. Die heeft geen menu maar vraagt op voorhand wat je die avond wil eten en dan maakt ze dat gewoon.  Wij vroegen gegrild vlees met een grote salade en kregen dat ook.Wij zijn de enige gasten, de fles wijn staat gewoon op tafel – ‘Drink maar hoeveel je wil, en dan zien we wel’ krijgt André als raad van Domenico, de metgezel van Stefania – en de televisie vult de achtergrond.  Het werd een leuke bedoening – ook al dronk André maar twee klein glaasjes van de blijkbaar zeer lekkere frizzante wijn en ik enkel water – dat moet op beeld :-)De kerkklok slaat negen keer hard en één keer zacht: het is halftien wanneer we Spessa uiteindelijk verlaten. We stappen dwars door San Zenone al Po, zien de kerk, slaan links af en stappen op de argine tussen de rijstvelden. 

De GPS zegt echter dat we verder door moeten via de gewone weg, de brug over. Dat zegt ook de man die zijn huis aan het schilderen is. ‘Maar ja, Elisa heeft ons net een mooiere weg aangeraden?’ menen wij.  En we gaan verder op de argile. De man met de verfborstel roept nog eens ‘oostelijk moeten jullie gaan’ en wijst naar de asfaltweg, de brug over. Ja nu weten we het ook niet meer. We komen een vrouw met een hond tegen. ‘We moeten naar Costa de’Nobile. Geraken we er via deze argine?’ Ze denkt even na en zegt ‘Ja hoor, gewoon altijd rechtdoor.’ Gerustgesteld stappen we verder, genietend van de quasi oogstklare rijstvelden die op sommige plaatsen op een schilderij lijken. De argine loopt ten einde, volgens de GPS zijn we op 500 meter van Costa de’Nobile, doch we geraken niet aan de andere kant van het water.  We schakelen Google Earth in.  Die zegt hetzelfde. We zien het niet meer zitten.  

Kortbij horen we een motorcrosser steeds heen en weer rijden. Het blijkt een oefenpiste te zijn. We roepen. Uiteraard hoort hij ons niet. Ik klim op een heuveltje om te zwaaien, maar zak door het mulle zand. Ik raak nog net op tijd recht om een heldhaftige André te zien die pal midden op de crossbaan staat met zijn rechterhand een stopteken makend. De motorcrosser stopt, gelukkig. We moeten naar rechts en dan terug naar omhoog de argine op. Dat doen we en stellen vast dat het dezelfde argile waar we van komen waar hij ons op terugstuurt. Ontgoocheld blijven we staan dralen. We hebben honger en eten een granenreep. Meer hebben we niet bij want we hadden een korte tocht gepland vandaag. 

Ineens zien we dat de motorcrosser ons nadert en naast ons stopt. ‘Hier komen we van’ maken we hem duidelijk.  ‘Maar dat is de enige mogelijke weg’ stelt hij ‘Jullie moeten tot aan San Zenone, dan de brug over de Po, …’. Pfff.  De weg die de GPS duidde. En de man met de verfborstel. De motorcrosser (semi-professioneel, heerlijke piste om te oefenen hier, vertelt hij terloops) raast weg en wij gaan gedwee, beetje morrend, terug naar de brug ….

… waar we twee uur en half geleden afgeslagen zijn aan de kerk. 

Vanaf hier gaat het heel vlotjes. Godzijdank! Want de hitte is weer verschrikkelijk alhoewel we midden september zijn. De thermometer die aan André’s rugzak hangt, gaf 36 graden aan. We komen moe maar opgelucht in Santa Cristina aan waar we in een echt pelgrimsverblijfplaats logeren.  Zonder geloofsbrief kom je hier niet in. 

 Reuzenhonger had ik! Daar heeft deze reuze pizza met frutta di mare een eind aan gemaakt. De pizzaiolo is een Chinees. Enkeke Italiaanse stamgasten proberen hem ‘birra’ te laten zeggen en lachen zich kapot omdat hij ‘billa’ blijft zeggen. De Chinees lacht vrolijk mee. Voor de rest spreekt hij fatsoenlijk Italiaans. Waarom dat klein beetje dat hij verkeerd zegt, willen verbeteren? Het is toch net dat beetje imperfectie dat een mens zo uniek en soms zo charmant maakt. 

Liefs,

Concetta 

Mijn locatie .

10 reacties op “Dag 108 – 10 september 2016 – van Spessa naar Santa Cristina – 18 km

  1. Hallo Concetta en André,
    Verbazend hoe de tijd zich rond ons leven en de gebeurtenissen spint.
    Jullie houden die beiden een beetje in bedwang door samen te doen wat jullie willen en je droom probeert waar te maken.
    Het geeft een warm gevoel te zien en lezen hoe jullie liefde je recht houdt en sterk maakt.
    We volgen met veel interesse jullie tocht en zijn ook wel een beetje jaloers dat jullie dat durven en kunnen!
    Vorige week zijn wij beiden langs de Donau 345km gereden met de fiets tot in Wenen. We hebben er van genoten maar absoluut niet te vergelijken met wat jullie doen. Doe zo verder dan kunnen wij nog verschillende weken meegenieten. We duimen voor Andre ‘s voet en Concetta je mag gerust je eigenheid behouden, respect daarvoor!
    Groetjes, Maria en Maurice

  2. Wat een avontuur. De lieve schone Italiaanse heeft jullie direct even ‘getest”….maar geslaagd ! En als ik de stralende “stapster” boven deze gigantische pizza zie stralen heeft deze eerste stapdag alleen vreugde en blijheid gebracht. Mooi mooi !

  3. Dag Concetta & Andre, wat een geweldig avontuur waar jullie terug aan begonnen zijn. Blij dat ik er bij kan zijn !
    Doe gewoon verder en geniet ervan … en wij doen van hieruit gewoon mee! Zalig is dat !
    Ronny

  4. Schitterende onderneming weer. Concetta en Andre, ik volg jullie avontuur weer van nabij. Goe bezig.

  5. Als trouwe lezer ben ik nu weer dagelijks van de partij, ‘count me in’ among your biggest fans :-). Mille grazie om ons mee op sleeptouw te nemen tijdens jullie avonturen. Good luck!

  6. Ja Concetta en André,

    Dat noem ik pas een avontuurlijke uitstap. Zo ziet men maar dat het niet altijd loopt zoals gepland.
    Wist niet dat er daar rijst gekweekt was.
    Konden jullie niet gewoon het water over zwemmen. Met een temperatuur van 36 graden zou dit pas voor verkoeling zorgen. Eind goed al goed, en die pizza mocht er ook zijn. Smakelijk en een behouden verderzetting van jullie reis.

    Jean

  7. Zou André toch maar opteren voor die wijn? GPS betrouwbaar? Niet zo makkelijk die eerste stapdag. De Po is altijd een historische hinderlaag geweest. Precies of ze wraak neemt op de barabaren en de Hunnen die Rome wilden veroveren. Morgen zonder motocrosser?
    Late groet. Mijn pizza was niet zo lekker.

Reacties zijn gesloten.