C&A tussen de eeuwige rijstvelden

Onze autoreis van Houthalen tot Spessa zit boordevol positieve ervaringen. We kunnen meestal vlot doorrijden. Onderweg treffen we overal propere toiletten aan. Het eten is vers, lekker en gezond. Onze CD-speler charmeert onze oren met de mooiste Franse en Italiaanse liedjes. Én we zijn beiden vergezeld van onze favoriete persoon die even luid en even vals meezingt:-) 

Mijn platgedrukt achterwerk is zó blij dat we in Colmar een tussenstop houden en niet in één ruk door naar onze eindbestemming rijden. Na 505 km zitten, heeft het pijn. Pijn, ondanks de zachte kussentjes waar de natuur hem rijkelijk mee bedeeld heeft:-) En mijn benen willen stappen! Dat gaan we doen. Eerst inchecken in hotel Colombier. 


Dit karaktervol hotel werd door de huidige eigenaars volledig gerestaureerd met respect voor de oorsprong van het gebouw. De wellness hebben we jammer genoeg niet gebruikt. Nochtans lagen de kamerjassen en de pantoffels klaar in onze mooie kamer met zalige Nuxe-producten in de gerieflijke badkamer. Er is gewoonweg te veel moois te zien in Colmar en wellnessen kun je overal. 

Ik wist wel dat Colmar de wijnhoofdstad is van de Elzas. Maar deze pracht aan pittoreske vakwerkhuizen, gezellige pleinen en talloze grachten omringd door een immense bloemenweelde, kende ik niet.  

Onderweg naar Sicilië acht jaar geleden stopte ik ook hier op aanraden van diverse mensen en dacht ‘Waarom vertellen ze mij dat ik zeker in Colmar moest stoppen? Ik vind niets leuks aan deze industriële gebouwen met als enige levendigs het bioscoopcomplex met hangjongeren!’ Ik zat gewoon aan de verkeerde kant van de stad! Deze keer zit ik pal in het centrum en wandel met mijn liefste door het pittoreske Petite Venise… Heel, heel Petite vind ik persoonlijk maar uiterst charmant. 

…  bewonder Lazare de Swindi (1522-1583) die met zijn Tokay-wijnstok zwaait boven aan de fontein op de Place de l’Ancienne Douane. 


Volgens de geschiedenis zou deze diplomaat en tevens Heer van Hohlandsberg (vlak bij Colmar) deze wijnstok, die de Pinot Gris oplevert, meegebracht hebben van één van zijn missies in Hongarije. Het beeld werd gemaakt in 1897 door Bartholdi, de bekendste beeldhouwer van Colmar.  Ja, inderdaad. de ontwerper van het Vrijheidsstandbeeld. 

… eet Sauerkraut omdat het de kost is van dit oorspronkelijk Duits gebied.  Ik drink een alcoholvrij biertje. André gaat ook voor de Sauerkraut maar drink daar liever een halve liter Kronenburg bij.  


… ontbijt ‘s anderendaags uitgebreid en prinsheerlijk op de binnenkoer van het hotel. 


… en word verliefd op deze reuzegrote, glanzende, rode pump die in de lobby van het hotel staat!


‘Wat een originele stoel’ flitst er door mijn hoofd. Ik wil mij er meteen in nestelen maar lees gelukkig net op tijd de waarschuwing ‘Ceci est un object d’art’. 

Na heel mijn leven fier op hoge hakken geleefd te hebben, kreeg ik enkele jaren geleden het streng podologisch verbod om nog hoge hakken te dragen. Mijn hart bloedt iedere keer wanneer ik zulke schoenen zie.  Iedere vrouw zal dit wel begrijpen. Mijn eigen uitgebreide verzameling heb ik trouwens gewoon aan de Kringloopwinkel cadeau gedaan.  Uit het zicht, uit het hart zeggen ze. Maar met schoenenliefde is dat dus niet zo. Net als met echte liefde trouwens. En ineens kom ik op het fantastisch idee om zo’n schoen als kunstwerk in huis te halen. Ook uitstekend als tegengewicht voor de enorme verzameling miniatuurauto’s van André (een 600-tal).  Mocht iemand weten waar je zo iets kan kopen, laat het mij dan weten, hé. 


Wanneer we omstreeks 10 uur de grens in Basel passeren, moeten we geen Zwitsers vignet van 40 euro betalen.  In december vorig jaar bezochten we Annelies in Wenen en gingen in Milaan baby  Edouardo bewonderen, het eerste, fonkelnieuwe kleinkind van mijn allerliefste tante Maria en zoon van mijn neef Pietro.  Naast de vreugde die wij beleefden aan deze familiebezoeken, zo gezellig vlak voor Kerstmis, bleek ook dat het verplichte vignet dat wij kochten om door Zwitserland te rijden geldig te zijn tot eind dit jaar. En dat vinden wij nu heel tof!

Een vers gemaakte pasta eten op een zonnig terras met uitzicht op de bergen en dat gewoon langs de autostrade?  Utopisch denk je?Neen hoor. Het kan in Bellinzona. Hieronder het bewijs. 


We genieten even na op het terras terwijl we gebruik maken van het gratis internet om onze berichten te bekijken. Tja, we zijn ook maar medioren van deze tijd, digimedioren dus. Daarna duwt André flink het gaspedaal in richting La Bella Italië. 

Iets na 15u steken we in Chiasso de grens over. De Franse CD zwier ik genadeloos uit de CD-speler, excuseer mij bij Sardou die zijn ‘Maladie d’Amour’ voor de zoveelste keer aan het zingen is, en steek de CD met Italiaanse canzoni er in.  Hun ‘Felicità’ zingend, begeleiden Al Bano en Romina Power ons door de eerste tunnel op Italiaans grondgebied.​

We raken direct in La Dolce Vita sferen. Vanaf hier mag André geen lepel meer gebruiken wanneer hij pasta eet. Hij heeft daarnet tijdens de lunch geoefend en hij kan het zeer goed! En ja, vanaf nu ook Italiaans praten, ook dat kan hij. 

Aangekomen in Spessa ontvangt de lieftallige Elisa ons in de Ostello Artemista, een hostel en tevens cultureel centrum gelegen in een rijstboerderij. 


Hier zijn we dan. Terug in de Po-vlakte tussen de eeuwige rijstvelden die quasi oogstrijp zijn, klaar om morgen de Via Francigena te trotseren. 


Liefs,

Concetta

Mijn locatie .

13 reacties op “C&A tussen de eeuwige rijstvelden

  1. Hallo Concetta en André!!, terug op pad, SUPER!. Kunnen we tijdens deze prachtige Belgische nazomer ‘s avonds of ‘s morgens :-) van je nieuwste verslag en zijn we mee een beetje op reis. Ik verheug me er al op. Niets forceren zou ik zeggen; traag maar zeker richting Rome en aankomen zullen jullie. Geniet ervan, en weet dat vele van jullie blogvolgers onzichtbaar met jullie meelopen! Voor diegenen onder jullie die liefhebbers zijn van zulke blogs; in het voorjaar zijn 3 mannen uit mijn geboortedorp Boutersem met de fiets naar Compostella gefietst. “Camino bikers” Ook prachtige foto’s van hun ganse tocht. Maar ons Concetta kan wel vele beter vertellen :-) :-) :-) Toi Toi, groeten Christine en een pootje van ons Nette

    • Fantatisch om zo’n voetreis te beginnen. Colmar en dat hele gebied alleen al is een voetreis waard. Is net of ik er bij ben. Mooie foto’s, boeiend verslag. André za toch overschakelen op een goed Italiaans wijntje, vermoed ik. Succes!

    • Blijkbaar is hier een halve pagina niet verzonden….maar het belangrijkste heb je in een private message ontvangen.

  2. Ik heb weer mooie vooruitzichten want deze verslaggeving vind ik zó genieten! Het lijkt alsof ik mee ben, zo levendig en echt

  3. Ik heb weer mooie vooruitzichten want deze verslaggeving vind ik zó genieten! Het lijkt alsof ik mee ben, zo levendig en echt

  4. Ik heb weer mooie vooruitzichten want deze verslaggeving vind ik zó genieten! Het lijkt alsof ik mee ben, zo levendig en echt

  5. Hoy, Concetta en Andre, wij hebben dezelfde route gepland naar Toscanie. Ik heb eerste avond gereserveerd in Colmar (hotel Turenne) vlakbij petit Venise, de 2 e avond in Como, 3 e Dag, op 1 oktober rijden we door naar Certaldo, vlakbij San Gimignano, waar we 2 weken blijven. Groetjes.
    Paul en Agnes

  6. Dankjewel voor het verslag, Concetta ! Wat ga ik de komende weken weer genieten :-) (zo kan ik toch een beetje meereizen naar het prachtige Italië :-) )

  7. Super ! Op naar de eindmeet en vergeet niet : geniet van de weg ernaar toe … en niet enkel van de top ! Zo genieten jullie permanent :-)
    Dikke Toi Toi ! En nadien klinken we ! Zeker weten

  8. Blij dat jullie terug onderweg zijn! Veel plezier en geluk en een behouden aankomst in Rome.
    Odette en Alois

Reacties zijn gesloten.