C&A In de Twilight-zone

Bevreemd kijken André en ik naar  elkaar. We openden net beiden onze ogen en stellen nu vast dat we in een bed liggen dat wij kennen. Ook  de grafische zwart/wit schilderijen die boven het bed hangen en die in de spiegeldeuren van de kast weerspiegeld worden, kennen we.  Stilletjes aan begint het te dagen.

Het is maandag 17 augustus 2015. Gisteren zijn we na 107 dagen stappen noodgedwongen terug naar huis gevlogen. Onze droom om in één ruk van Houthalen tot Rome te stappen, ligt in de spreekwoordelijke duigen.  Charlotte, mijn lieflijke dochter en tevens onze efficiënte, betrouwbare contactpersoon tijdens de voettocht, stond ons in Zaventem geduldig op te wachten.

We zijn amper thuis in Houthalen of mijn vader belt om te vragen hoe erg het met ons gesteld is gezien de vervroegde thuiskomst. Heel bezorgd is hij.

‘Hoe gaat het met André? Zijn jullie met de ambulance teruggekomen?’

‘Neen pa, met het vliegtuig van Milaan via Londen.’

‘Met de honden?’

‘Met het vliegtuig via Londen,’

‘Van wie zijn die honden?’

Ik probeer nog een paar keer op steeds luidere toon, het risico nemend dat mijn kwaaie achterbuur seffens boos komt aankloppen, en geef het dan op.

Gezien hij toch wakker is, besluiten we langs te gaan ondanks dat het al elf uur is en we erg moe zijn.

Pa, met zijn 104 kilo wegend, moeizaam op de stoel bewegend 87-jaar oude lichaam, neemt mij stevig in zijn vlezige armen en zoent mij op de manier waarop Sicilianen hun familieleden zoenen nadat ze elkaar lang niet meer gezien hebben: eerst rechts heel veel – zo’n 10-tal – korte, krachtige, snelle, smakkende kussen na elkaar, daarna zelfde procedure links. Gelukkig zijn die van pa niet nat, want dat haat ik.

‘Hoe kan dat. Jullie zien er zo goed uit. Pelgrims zijn toch altijd uitgemergeld en vuil en vies?’

‘Jullie zijn ook helemaal niet vermagerd’ voegt hij eraan toe, onmiddellijk de vinger op één van  mijn ergste frustratie leggend.  Na drie en halve maand quasi iedere dag stappen had ik verwacht om met een droomfiguur terug naar huis te komen. Ik grommel inwendig, en ook misschien een beetje uitwendig. Grrrr, hij zou toch inmiddels moeten weten wat een gevoelig punt dat voor mij is! Mijn heel leven lang is hij toch al mijn vader?!!

André komt diplomatisch tussen en legt pa in zijn beste Italo-Nederlands uit dat we heel lekker gegeten, altijd goed geslapen, elke dag gedoucht én elke dag onze kleren gewassen hebben. Hij laat ook zijn pijnlijke hiel zien. Daar is – buiten een bult -niets ergs aan te zien. Het zit van binnen. Dat is het probleem. De zeurende, tergende pijn werd met de dag erger en ondraaglijker.

We drinken een Amaro Siciliano, onze traditionele borrel telkens we bij pa zijn, en gaan terug naar ons huis waar we uitgeput gaan slapen in het bed waar we zonet in ontwaakt zijn.

Er staat deze morgen geen ontbijt voor ons klaar zoals de afgelopen 107 dagen. Erger nog, er is niets eetbaars in huis. We besluiten dan maar eerst een koffie te drinken, dan ergens te gaan ontbijten en dan inkopen te gaan doen. Hoe ging dat ook weer, koffie zetten? Wat moeten we allemaal kopen? Moeten we daar ons hoofd over breken? Zelf koken, pfff, eigenlijk niet veel zin in.  Alles lijkt ons zo banaal en zinloos.  Geen dagen meer waarop het enige waarop we ons moeten focussen stappen, eten, drinken en slapen is. Geen gesprekken aan tafel met onbekende, boeiende, inspirerende mensen.  Geen onverwachte, oogopenende, gezellige ontmoetingen op de camino. We treuren. Echt waar. We treuren, diep van binnen.  Het duurt enkele weken voordat we terug aan het gewone leven gewend raken. En ikzelf moet daarbij ook nog wennen aan mijn gepensioneerden-statuut. Ik had gewerkt tot en met 30  april en we zijn aan de voettocht begonnen op 1 mei. Samen moeten we nu wennen aan het altijd samen thuis zijn. Ik mis mijn collega’s.

Stilaan betert het dankzij magische momenten en warme gevoelens.

Magische momenten zijn de persoonlijke ontmoetingen met enkele van onze grootste fans, vrienden, familie en collega’s.  Verstelt en aangenaam verrast zijn we wanneer we constateren hoeveel mensen – die nooit op deze blog of via Facebook reageerden – de blog tóch gelezen hebben.

Warme gevoelens op koude dagen kregen we van onze kinderen en familie. Johan kwam terug van zijn 6 maanden durende trektocht door Zuid-Amerika met de Londense Kate en zij gaan nu samen aan een Spaans avontuur beginnen. Carl is al twee keer vanuit Rwanda, waar hij 2 jaar werkt voor BTC, op bezoek geweest.  Annelies, die met haar  Oostenrijkse/Amerikaanse man en kinderen, Simon en Laura in Wenen woont, verblijde ons regelmatig met een bezoek. Charlotte en Gilles zijn dolverliefd en willen gaan samenwonen.  Ze zoeken zich te pletter naar een geschikte appartement of huis.

Maar onze reis is niet af! Beiden hebben we zelfs het gevoel dat we geen andere plannen kunnen/willen maken zolang we deze voettocht niet afmaken. Maar die hiel? Wat doen we met die hiel??

Alles heeft André geprobeerd om de hiel te genezen. Sportdokters, kinesisten, diverse specialisten, heel veel oefeningen, diverse zalven. Vele diagnoses zijn gesteld: ontsteking, aandoening van Haglund, toch de achillespees? Uiteindelijk blijkt het een litteken op de aanhechting van de Achillespees te zijn, ontstaan onbekend, genezingsmiddel nog onbekender.

En toch, en toch zijn we vandaag, donderdag 8 september, met de auto onderweg naar het punt op de via Francigena, waar we vorig jaar gestopt zijn. Vanavond overnachten we in Colmar, morgen in de omgeving van Pavia, overmorgen 10 september 2016 beginnen we terug te stappen.


De laatste mensen die we zien net voor ons vertrek uit Houthalen zijn Antonio, leuke buur, en Angela, die nu jaren zorgt dat het thuis proper is. De boom op de foto hierboven is onze familieboom, symbool voor onze internationale familie. Samen hebben we die deze zomer bewerkt tot een fraai kunstwerk.

750 km hebben we nog voor de voeten. André is er stellig van overtuigd dat zijn hiel het zal houden met veel smeren en gerichte oefeningen. De eerste 10 dagen gaan we heel langzaam vooruit gaan, maximaal 15 km per dag. Daarna zien we wel. Aankomstdatum in Rome? Geen flauw idee en dat is een heerlijk gevoel! Een gevoel waar wij stilletjes aan verslaafd aan het raken zijn en die wij koesteren.

Liefs!

Concetta

Mijn locatie .

23 reacties op “C&A In de Twilight-zone

  1. Hey Concetta, wat schrijf jij toch echt en oprecht. Leuk om te lezen. Succes met jullie voettocht C&Atevoetnaarrome – the sequel.

  2. Beste Concetta en Andre
    Waar een wil is is er een weg … alle succes gewenst !
    Jullie hebben een geluk nl een “zee van tijd” om dit te doen ..dus geniet ervan !

  3. Voortaan elke morgen (?) bij ontbijtje blog van Concetta en André lezen :-) Veel succes !

  4. Veel moed en doorzettingsvermogen! Van op afstand duim ik mee dat jullie deze mooie tocht samen eindigen in Rome. En ik kijk uit naar je posts! Xxx Kathy

  5. Dag lieverds….nog een nachtje. Toen ik vanmorgen rond 6 uur mijn ogen opende op onze vakantiebestemming was het eerste wat ik zag een fotootje van jou. Met half dichtgeplakte ogen speurend naar het uur wist ik al wat ik zou doen als ik echt wakker zou zijn ….Joepie daar is em weer : ” de blog”. Bij deze….ik heb ervan genoten.
    Nog even meegeven dat ik heel erg duim voor Andre en ik zal er straks in de kathedraal een aparte kaars voor aansteken.. De hiel gaat jullie niet tegehouden. Ik zal de grootste nemen. Jullie gaan dat kunnen lieve vrienden !!!
    Toch nog even meegeven aan De Siciluaanse Schone…..je ziet er altijd geweldig en stralend uit. Pijnpunt of niet.
    Zelfs ZONDER de rode lipstick….en wij lunnen het weten. Dikke knuffel..

  6. Hé,

    Concetta/André het avontuur zit blijkbaar toch ergens in de genen. Geniet van de komende km en kijk al uit naar de volgende boeiende verhalen.

    Groeten,

    François/paula

  7. Hallo allebei,

    Ik wens jullie een veilige trip. Geniet van de trip en van elkaar. Geniet van la bella Italia. Ik kijk ernaar uit om jullie terug te volgen. Het was alvast een prachtig verhaal.

    Groetjes
    Christine

  8. Maak veel plezier en zorg goed voor elkaar en voor de voetjes !!!
    Veel liefs PaulxVera

  9. Wat spannend, jullie zijn er klaar voor. Ik wuif jullie alvast van hieruit uit en geniet met volle teugen!
    Kus Aline

  10. Vanaf nu terug onze welgekomen dagelijkse portie stapverhaal. Veel succes, C&A, zorg goed voor mekaar en voor jullie zelf.

  11. Veel plezier!
    Als tijd van aankomst geen probleem is dan moet je over de juiste weg en afstand ook al geen zorgen maken, want alle wegen leiden naar Rome!

  12. hey Concetta , leuk dat jullie de tocht gaan verder zetten! ik wens jullie dan ook een heel goed camino en deze keer met Rome in zicht!
    ik kijk ernaar uit om jullie verhalen dan ook weer te lezen…
    veel succes en geluk xxx
    Filippa

  13. Hallo Andre en Concetta.Jullie gaan er weer aan beginnen .En wij verheugen ons weer op de interessante verhalen die jullie neerschrijven.Ik kijk er al naar uit.Ik wens jullie een fijne tocht naar Rome met deze keer een goede aankomst.Succes xxxRina

  14. Jeuj, jeuj, jeuj…. Ik kan terug je blog beginnen lezen ! :-) Geweldig, dat jullie jullie avontuur verder zetten ! Veel succes, Concetta en André. En genieten, genieten, genieten hè. Ik kijk uit naar jullie dagelijkse update !

  15. Hey Concetta en André,
    Leuk om te zien dat jullie opnieuw de trekschoenen aantrekken om jullie droomreis af te maken. Veel succes (ook met de hiel van André) en ik zal jullie blog opnieuw met veel plezier volgen. Grtjes.

  16. Heel veel succes allergrootste schatjes! Jullie gaan dat goed doen! En zalig om terug een blogje te kunnen lezen :D

  17. Hallo Concetta en Andre,
    Wat een prachtig verhaal. Na het beëindigen van deze tocht moet je zeker aan een boek beginnen. Ik wens jullie een super tocht. Zorg goed voor mekaar en zeker voor die hiel van Andre.

  18. Wat een verhaal….Heel veel succes! Geniet ervan & hopelijk blijft die hielpijn binnen de perken. Vele groeten, Anja

    • Herman Vanclooster: Eindelijk zover, zelfs verder dan jullie konden dromen, want de eerste etappe is reeds 15 km. Jullie krijgen de zegen van alle ‘pastoors’ die Andr&é gekend heeft in het O.-L.-Lievevrouwecollege Tienen en mijn lekenversie er bovenop!; Het zal lukken!.
      r

Reacties zijn gesloten.