Dag 96 – 4 augustus 2015 – van Pont-Saint-Martin tot Settimo Vittone – 12 km

image

Alberto heeft net de ontbijttafel afgeruimd wanneer ik terug binnenkom om een foto te nemen van de keuken. Hij heeft niet goed geslapen omwille van te veel zaken aan zijn hoofd. En dan komt daar nog de B&B bij die hij enerzijds graag (en goed!) doet, zo ontmoet hij veel toffe mensen,  ieder met zijn/haar verhaal. Maar hij is nog altijd niet in het reine met het feit dat zijn zoon hem dat opgedrongen heeft. Zelf is die momenteel lekker met vakantie met zijn gezin.

image

In de loop van deze twee dagen heeft hij ons meermaals gezegd hoe tof hij ons als koppel vindt. ‘Heel sereen en toch met een duidelijk project voor ogen’. Vebaasd was hij ook van wat wij allemaal over zijn dorp te weten zijn gekomen ondanks ons kort verblijf. Bij het hartelijk afscheid begint hij er weer over en feliciteert ons opnieuw en opnieuw  en opnieuw. Deze energieke, sympathieke, praatgrage weduwnaar is ondanks zijn vele bezigheden eenzaam. Dat voelen we duidelijk.

image

Het is een mooie morgen in Pont-Saint-Martin. De Lys klettert van hoog in de bergen richting de Dora Balthea. De ochtendmist hangt nog hoog in de bergen.

image

Oeps! De GPS heeft streken. De nummering van de waypoints is weg.
Gelukkig is de Via Francigena in deze streek heel goed aangeduid alhoewel niet eenduidig (de tekens veranderen regelmatig, maar je begrijpt het wel).

image

Een stevige klim op woeste ondergrond, zo begint de weg vandaag. Niet goed voor André’s hielen.  We zijn gisteren naar de dokter geweest. Tendinitis was zijn verdikt, rusten zijn rationele  remedie, medicijnpleisters zijn bijdrage tot de verderzetting van onze voettocht.
De korte trajecten waar we voor gekozen hebben om maximaal van onze tocht te genieten, zijn ook goed om André’s hielen niet te fel te belasten.

image

Ines, Pietro en Secondo wonen in Carema, het dorpje dat je in de verte op de foto ziet liggen. Zij maken de omgeving rond de Cappella di San Rocco schoon zodat op 16 augustus de processie vlot kan verlopen.

image

Terwijl wij even later de afdaling naar Carema nemen, krijgen wij medelijden met de parochianen die in de processie zullen meelopen en zeker met die het heiligenbeeld op de schouders moeten dragen : de weg is steil en heel onregelmatig. Hoeveel keer zullen zij struikelen?
Wij hebben Ines, Pietro en Secondo moeten beloven om in Rome voor hen te bidden. In het Italiaans zeggen ze ‘Un pensiero per noi’. Doen we!

image

Verderop komen we Ernesto tegen. Die is aan het werk op zijn wijngaard. Veel werk, zegt hij, om op het einde van de rit wat eigen wijn te hebben. Dat wat hij verkoopt is voldoende om zijn onkosten te dekken, niet zijn werk. Hij heeft een zoon en een dochter, maar daar heeft hij geen enkele hulp van. Opgevoed conform de door de maatschappij opgelegde normen: laten studeren, niet op het land mee laten werken, zorgen dat zij een betere toekomst hebben.
Het resultaat? ‘Mijn zoon slaapt de hele dag en als hij dan toch even wakker is,  dan doet hij dingen op zijn computer. Twee stenen op elkaar zetten, dat kan hij niet. Mijn dochter die wacht tot zij ooit werk krijgt als ‘econome’. En ik, ik doe mijn werk in de fijn – mechaniek (prototypes ontwerpen), de wijngaard, alles wat thuis moet gebeuren ..

image

… en ik zorg voor mijn berg, die ligt hierboven. Moeten jullie zeker beklimmen, de andere kant is mooier dan de hele Val d’Aosta’.

image

Dat doen wij niet want we willen verder én we komen al zoveel moois op onze geplande weg tegen dat we verdere omzwervingen voor later houden.

image

Alle wegen leiden naar Rome,.maar hier zijn we zeker op de juiste weg. Een heerlijke weg door al die wijngaarden.  Het heeft iets rustgevends en gezelligs tegelijk met al die mensen die hier aan het werk zijn…

image

… en die ons met hun Piaggio voorbij rijden. De koddigste situatie heb ik helaas niet gefotografeerd : twee zeer struise mannen in zo’n kleine Piaggio.  Ze moesten hun armen over elkaars schouders leggen om erin te kunnen. En dan probeerden ze nog naar ons te zwaaien. Gewoon hilarisch!

image

Tussen de wijngaarden uiteraard ook veel kapelletjes. Deze vind ik vandaag heb mooiste. Aangrijpend de stenen, daar gelegd door onze voorgangers. Ik voel hun energie, hier tussen de druiven die stilletjes rijp aan het worden zijn. Te vroeg volgens de boeren omwille van het uitzonderlijk warm weer. Er kan nog van alles misgaan. Iedere morgen goed water geven is het enige dat ze kunnen doen. En gif spuiten, maar er zijn hevige discussies bezig op regeringsvlak, horen we vertellen. ‘Hebben die daar echt niets beters te doen?’ vragen de boeren zich hier af.

image

Onze hele weg tot Settimo Vittone, ons einddoel voor vandaag, is een aaneenschakeling van mooie paden  (ik vergeet even de twee km op de SS26).

image

We zien ook de eerst cactusvijgen. Die brengen mij steeds terug naar mijn jeugd op Sicilië. Zoiets als Proust had met zijn Madeleine.

image

Het laatste stuk valt lelijk tegen. Het is klimmen en klimmen. De omgeving wordt ruwer en ruwer. In de verte zien we een vervallen kasteel opduiken.  Ons verblijf heet ‘L’Ospitalità del Castello’.

image

Deze Kalvarieberg moeten we nog naar omhoog.

image

Achter deze muren ligt ons verblijf. We hebben er geen goed oog in.
Net wanneer we daar aankomen, wil Moreno – zoon van de eigenaar –  vertrekken, maar hij keert terug en laat ons binnen.

image

We vallen van de ene aangename verbazing in de andere. Mooie kamer,  uitzicht op een kerkje uit 800, prachtige tuin, enz.

image

Om te gaan eten moeten we helaas de Kalvarieberg terug af. Het uitzicht is gelukkig spectaculair.

image

Maar toen wisten we nog niet dat het uitzicht vanuit restaurant L’Angelo nog spectaculairder was…

image

… en het eten, de bediening en de sfeer  fantastisch.

image

Nog ‘una passeggiata’ door het dorpje. .

image

… en we gaan de Kalvarieberg terug op

image

Renzo, sedert 6 jaar weduwnaar – vrouw op 3 maanden tijd gestorven aan een hersentumor – en zijn twee honden heten ons welkom. Renzo voelt zich  eenzaam. Een nieuwe partner zou hij moeten hebben, zegt hij, maar dat is niet gemakkelijk. Zeker niet als je kinderen hebt. Hoe wreed is het leven toch, vertelt hij ons. Wanneer je ouder wordt, heb je meer behoefte aan samenzijn met iemand en net dan nemen ze  je haar af.

image

In ons kamertje met ventilator danken wij elkaar, gewoon omdat we er zijn voor mekaar.

Liefs,
Concetta


Mijn locatie .

4 reacties op “Dag 96 – 4 augustus 2015 – van Pont-Saint-Martin tot Settimo Vittone – 12 km

  1. Tip voor André : pijnlijke hiel zo vaak mogelijk onderweg onder het ijskoude water van een bergriviertje houden. Heeft voor mij ooit wonderen gedaan en aangezien jullie toch onderweg zijn naar Rome :-) Veel succes nog met jullie prachtige tocht !

  2. André, Concetta

    nog veel wandelgenot ondanks de hielen van André. Een goede verzorging van Concetta zal al veel helpen.
    De verhalen blijven boeien.

    Groeten,
    françois

  3. Heel mooi verhaal dat goed weergeeft hoe belangrijk graag zien en graag gezien worden is.Dat klankbord, die verbondenheid…..mooi dat anderen dat ook tussen jullie vaststellen. X

Reacties zijn gesloten.