Dag 103/104/105 – 11, 12 en 13 augustus 2015 – van Vercelli via Robbio en Mortara naar Garlasco – 55 km

image

Christina, de drietalige uitbaatster van La Terrazza di Vercelli Bed & Charme, wil een trio-selfie maken die ik zeker op haar pagina op booking.com en op TripAdvisor moet plaatsen. Ik doe dat met veel plezier. Ze is slechts 3 maanden als zelfstandige bezig en je geniet als gast van haar 20 – jarige ervaring in het hotelwezen als directrice. Alles is hier tot in de puntjes verzorgd en met veel oog voor detail uitgekozen. Zo heeft de matras een ‘zweetafvloeiingssysteem,’ vertelt ze enthousiast ‘want mijn gasten moeten goed slapen. Daar komen ze tenslotte voor.’

image

In de ochtendschemering komen we bij het verlaten van Vercelli vier stappende, maar nog niet erg wakkere dames tegen… die ons blijken te kennen! ‘Jullie zijn dat Belgisch koppel die de dag nadat mevrouw gepensioneerd is onmiddellijk aan hun voettocht begonnen is’ ?!
Ze hebben ook in B & B Le Lune in Roppolo gelogeerd en daar hebben ze het uitgebreid over ons gehad. Aha!
Zelf stappen ze met stevige tred op 10 dagen van de Grote Saint Bernard naar Pavia waar ze op 13 augustus moeten zijn. ‘Buon Cammino’ wensen ze ons  en weg zijn zij. Ik hoop dat ze er plezier aan beleven, doch die indruk gaven ze ons niet.
Wij gaan op onze eigen genietende tred verder … en komen de dames in de loop van de dag nog tweemaal tegen.

image

Terug tussen de immense rijstvelden..

image

… zien we voor de eerste keer mensen letterlijk in een rijstveld. Ze zijn helaas te ver om te kunnen vragen wat ze juist doen gezien het hele teeltproces hier automatisch verloopt. Waarschijnlijk zijn het onkruidwieders.

image

Even voor we Piemonte verlaten (na de bomen achteraan begint de regio  Lombardije) worden we tegengehouden door Carla.  Die is al sinds haar 13de gepassioneerd door de voorbijtrekkende pelgrims. Haar ouderlijk huis – waar zij geboren en getogen is – staat op een belangrijke passageweg zowel voor de Via Francigena als voor de weg naar Compostella. Alles wil ze van ons weten! Waarom? Hoelang? Hoe vinden we het? Welke weg juist? Enz.
Ze vertelt ons dat – alhoewel het dit jaar extreem heet is – we heel blij mogen zijn. Vorig jaar zijn er quasi geen pelgrims doorgekomen omwille van de aanhoudende regen en het extreem koud weer. Dat vond zij niet fijn.

image

Ze bleef maar babbelen en babbelen en babbelen en wou persé een foto van ons voor haar persoonlijke collectie pelgrims. Speciaal meisje!

image

In Palestro worden Pelgrims heel hartelijk verwelkomd en uitgewuifd op het punt waar de Sesia het dorp kruist.

image

Het pelgrimsverblijf is aan de Torre Merlata hier op de foto. We komen er voorbij doch het is nog te vroeg op onze weg en we hebben al een overnachting geboekt in Robbio. Waar we terecht komen mag een verrassing zijn  zolang we maar weten dat we ergens terecht kunnen en een eigen kamer hebben,  liefst met eigen badkamer. Deze zekerheid en mate van comfort zijn wij niet bereid op te geven.

image

Anderhalve-van de 19 kilometer hebben we van Vercelli tot Robbio schaduw gehad.  Een zaligheid!
Ter info: André’s hielen doen het goed dankzij de rust en alle andere toegepaste  hulpmiddelen.

image

We vinden zelfs stoeltjes onder een boom waar we eventjes op pauzeren.

image

Ons hotel Mondina in Robbio ligt buiten de stad. Geen leuke laatste 4 kilometers op beton, maar we halen het. Toch  besluiten we om onze rugzakken terug wat lichter te maken en wat overbodige spullen ofwel weg te gooien ofwel naar huis te sturen.

image

Na  een hartelijk afscheid ‘s anderendaags van de zeer sympathieke Barbara van Hotel Mondina (het valt mij echt op hoe close we telkens weer op korte tijd een band met mensen krijgen door de Camino te lopen) …

image

… lopen we richting centrum naar Le Poste Italiane waar we heel hartelijk ontvangen worden door de drie meisjes aan het loket.  Het feit dat ik Siciliaanse ben, vinden ze super (een van de meisjes is dat ook). Enfin een heel toffe babbel.

image

En dan vragen wij om de inhoud van deze twee plastic draagzakken naar België te sturen…. De stemming slaat om. Dat de dame aan het uiterst linkse loket dat moet doen daar is gauw consensus over. De andere twee gaan  vlug naar  hun loket.

image

Hoe dat moet gebeuren is een ander paar mouwen. Welke doos? En hoeveel kost die  (code is niet terugvindbaar in de computer)? Verantwoordelijke postkantoor wordt erbij gehaald. Aangetekend of prior?

image

De doos moet ook nog afgeplakt.
De speciaal daarvoor dienende plakkers plakken niet meer. Dan maar tape. Ik probeer te helpen. Ik had eigenlijk goesting om zelf achter die computer te kruipen.

image

Knappe carabinieri komt ondertussen binnen. De andere twee meisjes wippen heel spontaan op van hun stoel. Postverantwoordelijke komt ook kijken.

image

35 minuten later staat onze mooie, elegante (behoudens de tape!) box ‘L’Artista’ eindelijk definitief op de weegschaal.  Enkele grammen meer dan 2 kilo… maar ze gaat doen of ze dat niet gezien heeft. Oef!

image

We kunnen nu verder door de eeuwige  (zo lijkt het)rijstvelden trekken richting  Mortara. Met onze muskietennet over onze hoeden zijn we veilig voor de muggen. De insecticide die we spuiten houdt hen immers niet tegen.

image

image

Alhoewel we nu toch een beetje schrik hebben dat ze de Italiaanse terroristencel gaan bellen. Of zouden ze denken aan Aliens?

image

De hitte is verzengend (meer dan 38 graden) en vandaag geen spatje schaduw, geen zuchtje wind, enkel moordende zon .

image

Tegen de tijd dat we Mortara bereiken – we hebben dan 18 km gedaan – zijn we KO en licht aan het ijlen. André begint zichzelf in het Italiaans te ondervragen. ‘Io mi chiamo Andrea.  Sono Belgo. La mia compagna si chiama Concetta, …). Gewoon om te zien of hij nog bij volle verstand is. Gelukkig is dat zo.
We komen een Italo-Amerikaan (geboren in Mortara, leeft nu in New York) tegen die ons met zijn fiets via de spoorwegtunnel naar hotel Bottala loodst.

image

Daar kunnen we nog net lunchen. Want we hebben ondanks alles zeer goed doorgestapt: 4 km per uur met rugzak!

image

De heerlijke pasta, de watermeloen en heel veel koel water kikkeren ons op.

image

Pas na 18 u komen we onze koele kamer uit om wat van Mortara te zien.
Dit is de 14e eeuwse Basiliek San Lorenzo, het belangrijkste historisch monument.

image

Dit is het belangrijkste hedendaags monument : een fontein in de vorm van een doodskist. De naam ‘Mortara’ komt van het Latijnse ‘Mortis Ara’ oftewel ‘de Altaar des doods’ omwille van de bloedige strijd in 773 tussen Karel de Grote en de Longobarden. Macaber!

image

Vandaag hebben we een trein naar Garlasco genomen.  De temperatuur was nog hoger dan gisteren met waarschuwing rood. Totaal onverantwoord om hierin 25 km te voet door de eeuwige rijstvelden te gaan lopen.

image

De trein was vuil, heel, heel vuil! Zo vuil dat ik André verboden heb om mij op details te wijzen waar ik mijn ogen voor probeerde te sluiten.

image

De trein had ook 15′ vertraging omdat sommige slagbomen niet meer automatisch sloten.  In Garlasco aangekomen zien we enkele slagbomen. Dat die niet meer automatisch sluiten, verwondert ons niks: bijna doorgeroest zijn ze.

image

In hotel Il Pino krijgen we weer te maken met ontzettend lieve behulpzame mensen.  Net als onderweg naar het hotel waar mensen ons spontaan komen vragen of ze ons kunnen helpen.

image

Zo is mijn geboorteland.
Soms zeer mooi, soms zeer lelijk.
Maar de koffie smaakt er steeds heerlijk!

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

4 reacties op “Dag 103/104/105 – 11, 12 en 13 augustus 2015 – van Vercelli via Robbio en Mortara naar Garlasco – 55 km

  1. Moedige vrienden, Goed dat jullie die vuilnisophaaltrein genomen hebben om door die Povlakte te geraken. Het deed me denken aan het gevaar van mijn half vergaste onkel dat een infanterist liep wanneer hij door een officier uit de loopgraaf gestuurd werd en op elleboog en knie tussen de prikkeldraad moest kruipen om.. te sneuvelen of.. geluk te hebben. Jullie mogen niks uitdagen. Het is te mooi geweest tot nu toe. Houden zo. Ik wil nooit meer dat de Belgische vakbonden staken omdat de trein van De Pinte naar … 20 minuten ‘retard’ heeft. Het is een schitterend verhaal. Eigenlijk zou ik mijn Belgische persrelaties moeten oproepen voor een positieve reportage over jullie pelgrimage. Misschien achteraf.. Hoewel…
    Zorg voor voor elkaars hielen en de rest.

    • Weer een fijne reactie , Herman. Je reacties waar we steeds zo naar uitkijken omdat ze zo gevat zijn. Wij kijken er reeds naar uit, om na de reis, samen met jou de ganse tocht te herkauwen!

  2. When the road ahead seems too long, look back to see how far you’ve come. For even if the hill before you is steep, the view will give you the hope to finish the journey

    • Mooi Peter, het is een lange weg….naar een nog ver doel, maar zo mooi als beleving!

Reacties zijn gesloten.