Officiële mededeling

C&A delen mee vandaag 16 augustus 2015 hun voettocht naar Rome met succes beëindigd te hebben alhoewel ze Rome niet bereikt hebben.  Het eindpunt was immers nooit hun doel, wel de weg ernaar toe. Nu nog verder gaan zou inhouden dat bepaalde  lichamelijke problemen nodeloos zouden verergeren én het zou niet veel meer bijdragen tot hun beoogd doel. Die hebben zij namelijk al bereikt: zij zijn nader tot zichzelf en tot elkaar gekomen en hebben ontzettend leuke en mooie dingen beleefd. Ze zijn meer dan dolgelukkig met elkaar en met de wereld, maar vooral met de vele fans  (familie, vrienden, bekenden en onbekenden) die hen gedurende de hele reis gevolgd en gesteund hebben.  Vanavond  (16 augustus 2015) komen ze aan in Zaventem na een vlucht via Londen.

‘Een dikke merci aan jullie allen!’


Mijn locatie .

Dag 106/107 – 14 en 15 augustus 2015 – van Garlasco via Gropello Cairoli naar Pavia – 28 km

Pavia, 15 augustus 2015

image

‘Er zijn wolken!’ roep ik naar André wanneer ik uit het raam van Hotel Il Pino kijk. De dag kondigt zich mild aan én er zou wat regen vallen.

image

Toch schijnt de zon al vollenbak wanneer we om 8 uur Garlasco verlaten richting Pavia. De vele terrasjes zitten al afgeladen vol. Er heerst een gezellige drukte.

image

Geen terrasje voor ons, wij beginnen dapper aan onze tocht van de dag. Omwille van gezondheidsredenen  (André heeft niet graag dat ik het over zijn hielen heb en ik respecteer dat) hebben we de etappe tot Pavia in twee gedeeld. Vandaag stappen we tot Gropello Cairoli en morgen verder tot Pavia.

image

Even een vijgje onder de vijgenboom eten (daar eet je de lekkerste vijgen!)

image

Joepie, er komen toch weer wolken aanzetten! Dat betekent schaduw!

image

Terwijl we het kerkhof bezoeken – dat een stuk voor Gropello Cairoli ligt – begint het zelfs heel licht te regenen. Dat doet deugd! We trekken de regenhoes over onze rugzakken maar zelf blijven we lekker lopen zonder regenkleding. Ik vind dit puur genieten: koele regen op mijn huid op een warme zomerdag.

image

Het kerkhof is speciaal in die zin dat het een combinatie is van graven in de grond en boven de grond.  De graven boven de grond (de meeste Italianen  liggen niet graag onder de grond) zijn per familie en zijn allemaal identiek behoudens de naam – uiteraard – en het embleem boven de deur.

image

Het beeld van dit meisje vind ik ontroerend mooi. Ze doet mij denken aan Rosaria, mijn tweede zusje. Zij is  gestorven tijdens de geboorte, ik heb haar nooit gezien en toch heb ik haar altijd voor ogen als een klein, lief meisje van een jaar of vier. Ze wordt ook nooit ouder in mijn hoofd.

image

Gropello Cairoli is een heel mooi en levendig dorpje …

image

… waar we een lekkere koffie drinken in een typische Italiaanse bar, doch de uitbaters zijn Chinezen. Koddig om zien, maar ze waren zo goed ingeburgerd en spraken perfect Italiaans.

image

Wij hebben als overnachtingsplaats gekozen voor een Agriturismo die iets buiten het dorp ligt met een beoordeling van 9,2 op booking.com.
Helaas ligt die veel, veel verder dan we dachten buiten het leuke dorp. Dik vier kilometer over de drukke weg, te ver om te voet heen en weer naar het dorp te gaan, en er ligt enkel een supermarkt  (een soort Aldi) in de buurt…

image

… en gelukkig voor ons ook brasserie ‘Waterloo’.

image

De baas, de Siciliaan Nicola, ziet ons twee voorbij stappen en angstig de drukke weg bekijken die daar nog smaller wordt. Hij wil weten waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Dan stelt hij ons gerust ‘Het is nog maar 5 minuten naar Cascina San Carlo. Let wel op, gisteren hebben ze daar op de weg twee mensen aangereden.’

image

Nadat we heelhuids aangekomen zijn in de cascina, gaan we terug om bij hem te eten en constateren dat ze het Belgische bier Waterloo schenken, zowel een dubbel, een trippel als een ambre. Wij hadden er nog nooit van gehoord.
Wij proberen de trippel en vinden hem te waterig.

image

De Siciliaanse canolo, op het moment van serveren pas gevuld met ricotta zoals het hoort, is wel lekker, maar het kan beter.
Geweldige combinatie van België en Sicilië vinden we hier, zoals André en ik: beiden niet perfect maar verrassend om hier aan te treffen.

image

Een enorm ontbijt buffet staat voor ons ‘s anderendaags klaar. En we krijgen gebakken eieren. Heel gelukkig zijn we nochtans niet met onze logies, maar het was maar voor een nacht en nu kunnen we verder naar Pavia.

image

Nog wat stappen door de rijstvelden.

image

Totdat we aan de rivier Ticino komen.

image

Vanaf hier verandert het landschap compleet.

image

En het begint opnieuw te regenen. De tweede dag op een rij. Ik dans van vreugde en probeer zoveel mogelijk regen op te vangen.

image

Padua is in zicht wanneer ik merk dat André niet goed meer stapt. Dit is niet goed. Maar ik mag niets meer over zijn hielen zeggen en dus zeg ik er niets meer over.

image

In de prachtige Dom, in Romaans – Lombardische stijl  (de parel van Pavia)…

image

… zijn we net op tijd in de mis om het laatste lied mee te zingen, de Ave Maria. Ik wou zeker vandaag, op Onze Lieve Vrouw – Hemelvaart, even bij Maria zijn, in een kerk, in een kapel, het maakt niet uit.
Hier in de Dom zijn alle Mariabeelden verlicht, de anderen niet.  Vind ik tof gedaan.
Het is vandaag het feest van alle Maria’s, en – gezien zij de oermoeder is – per definitie ook het feest van alle Moeders. Concetta komt van het Italiaanse ‘L’Immacolata Concezione’ (de Onbevlekte Ontvangenis) en dus is het vandaag ook mijn feest, want met die Onbevlekte Ontvangenis is toch alles begonnen, niet?
Ik brand een kaars bij het beeld van l’Immacolata en bid voor André’s hielen. Want ik mag het er niet meer over hebben, maar bidden toch wel denk ik.

image

Tijdens onze avondwandeling door Padua hebben we een brainstorm sessie gehouden over ‘Wat als de … van … het niet mee uithouden?’ (De tijd dat André zonder pijn kan lopen, wordt steeds korter en dus moet ik het er wel over hebben want cruciaal voor het verder verloop van onze tocht.)
We hebben out-of-the-box gedacht en hebben enkele creatieve oplossingen gevonden. De eerste testen we morgen uit.
Indien die succesvol is, is dit het laatste dat ik gezegd heb over dit onderwerp. Echt waar!

Liefs,
Concetta

Mijn locatie .

Dag 103/104/105 – 11, 12 en 13 augustus 2015 – van Vercelli via Robbio en Mortara naar Garlasco – 55 km

image

Christina, de drietalige uitbaatster van La Terrazza di Vercelli Bed & Charme, wil een trio-selfie maken die ik zeker op haar pagina op booking.com en op TripAdvisor moet plaatsen. Ik doe dat met veel plezier. Ze is slechts 3 maanden als zelfstandige bezig en je geniet als gast van haar 20 – jarige ervaring in het hotelwezen als directrice. Alles is hier tot in de puntjes verzorgd en met veel oog voor detail uitgekozen. Zo heeft de matras een ‘zweetafvloeiingssysteem,’ vertelt ze enthousiast ‘want mijn gasten moeten goed slapen. Daar komen ze tenslotte voor.’

image

In de ochtendschemering komen we bij het verlaten van Vercelli vier stappende, maar nog niet erg wakkere dames tegen… die ons blijken te kennen! ‘Jullie zijn dat Belgisch koppel die de dag nadat mevrouw gepensioneerd is onmiddellijk aan hun voettocht begonnen is’ ?!
Ze hebben ook in B & B Le Lune in Roppolo gelogeerd en daar hebben ze het uitgebreid over ons gehad. Aha!
Zelf stappen ze met stevige tred op 10 dagen van de Grote Saint Bernard naar Pavia waar ze op 13 augustus moeten zijn. ‘Buon Cammino’ wensen ze ons  en weg zijn zij. Ik hoop dat ze er plezier aan beleven, doch die indruk gaven ze ons niet.
Wij gaan op onze eigen genietende tred verder … en komen de dames in de loop van de dag nog tweemaal tegen.

image

Terug tussen de immense rijstvelden..

image

… zien we voor de eerste keer mensen letterlijk in een rijstveld. Ze zijn helaas te ver om te kunnen vragen wat ze juist doen gezien het hele teeltproces hier automatisch verloopt. Waarschijnlijk zijn het onkruidwieders.

image

Even voor we Piemonte verlaten (na de bomen achteraan begint de regio  Lombardije) worden we tegengehouden door Carla.  Die is al sinds haar 13de gepassioneerd door de voorbijtrekkende pelgrims. Haar ouderlijk huis – waar zij geboren en getogen is – staat op een belangrijke passageweg zowel voor de Via Francigena als voor de weg naar Compostella. Alles wil ze van ons weten! Waarom? Hoelang? Hoe vinden we het? Welke weg juist? Enz.
Ze vertelt ons dat – alhoewel het dit jaar extreem heet is – we heel blij mogen zijn. Vorig jaar zijn er quasi geen pelgrims doorgekomen omwille van de aanhoudende regen en het extreem koud weer. Dat vond zij niet fijn.

image

Ze bleef maar babbelen en babbelen en babbelen en wou persé een foto van ons voor haar persoonlijke collectie pelgrims. Speciaal meisje!

image

In Palestro worden Pelgrims heel hartelijk verwelkomd en uitgewuifd op het punt waar de Sesia het dorp kruist.

image

Het pelgrimsverblijf is aan de Torre Merlata hier op de foto. We komen er voorbij doch het is nog te vroeg op onze weg en we hebben al een overnachting geboekt in Robbio. Waar we terecht komen mag een verrassing zijn  zolang we maar weten dat we ergens terecht kunnen en een eigen kamer hebben,  liefst met eigen badkamer. Deze zekerheid en mate van comfort zijn wij niet bereid op te geven.

image

Anderhalve-van de 19 kilometer hebben we van Vercelli tot Robbio schaduw gehad.  Een zaligheid!
Ter info: André’s hielen doen het goed dankzij de rust en alle andere toegepaste  hulpmiddelen.

image

We vinden zelfs stoeltjes onder een boom waar we eventjes op pauzeren.

image

Ons hotel Mondina in Robbio ligt buiten de stad. Geen leuke laatste 4 kilometers op beton, maar we halen het. Toch  besluiten we om onze rugzakken terug wat lichter te maken en wat overbodige spullen ofwel weg te gooien ofwel naar huis te sturen.

image

Na  een hartelijk afscheid ‘s anderendaags van de zeer sympathieke Barbara van Hotel Mondina (het valt mij echt op hoe close we telkens weer op korte tijd een band met mensen krijgen door de Camino te lopen) …

image

… lopen we richting centrum naar Le Poste Italiane waar we heel hartelijk ontvangen worden door de drie meisjes aan het loket.  Het feit dat ik Siciliaanse ben, vinden ze super (een van de meisjes is dat ook). Enfin een heel toffe babbel.

image

En dan vragen wij om de inhoud van deze twee plastic draagzakken naar België te sturen…. De stemming slaat om. Dat de dame aan het uiterst linkse loket dat moet doen daar is gauw consensus over. De andere twee gaan  vlug naar  hun loket.

image

Hoe dat moet gebeuren is een ander paar mouwen. Welke doos? En hoeveel kost die  (code is niet terugvindbaar in de computer)? Verantwoordelijke postkantoor wordt erbij gehaald. Aangetekend of prior?

image

De doos moet ook nog afgeplakt.
De speciaal daarvoor dienende plakkers plakken niet meer. Dan maar tape. Ik probeer te helpen. Ik had eigenlijk goesting om zelf achter die computer te kruipen.

image

Knappe carabinieri komt ondertussen binnen. De andere twee meisjes wippen heel spontaan op van hun stoel. Postverantwoordelijke komt ook kijken.

image

35 minuten later staat onze mooie, elegante (behoudens de tape!) box ‘L’Artista’ eindelijk definitief op de weegschaal.  Enkele grammen meer dan 2 kilo… maar ze gaat doen of ze dat niet gezien heeft. Oef!

image

We kunnen nu verder door de eeuwige  (zo lijkt het)rijstvelden trekken richting  Mortara. Met onze muskietennet over onze hoeden zijn we veilig voor de muggen. De insecticide die we spuiten houdt hen immers niet tegen.

image

image

Alhoewel we nu toch een beetje schrik hebben dat ze de Italiaanse terroristencel gaan bellen. Of zouden ze denken aan Aliens?

image

De hitte is verzengend (meer dan 38 graden) en vandaag geen spatje schaduw, geen zuchtje wind, enkel moordende zon .

image

Tegen de tijd dat we Mortara bereiken – we hebben dan 18 km gedaan – zijn we KO en licht aan het ijlen. André begint zichzelf in het Italiaans te ondervragen. ‘Io mi chiamo Andrea.  Sono Belgo. La mia compagna si chiama Concetta, …). Gewoon om te zien of hij nog bij volle verstand is. Gelukkig is dat zo.
We komen een Italo-Amerikaan (geboren in Mortara, leeft nu in New York) tegen die ons met zijn fiets via de spoorwegtunnel naar hotel Bottala loodst.

image

Daar kunnen we nog net lunchen. Want we hebben ondanks alles zeer goed doorgestapt: 4 km per uur met rugzak!

image

De heerlijke pasta, de watermeloen en heel veel koel water kikkeren ons op.

image

Pas na 18 u komen we onze koele kamer uit om wat van Mortara te zien.
Dit is de 14e eeuwse Basiliek San Lorenzo, het belangrijkste historisch monument.

image

Dit is het belangrijkste hedendaags monument : een fontein in de vorm van een doodskist. De naam ‘Mortara’ komt van het Latijnse ‘Mortis Ara’ oftewel ‘de Altaar des doods’ omwille van de bloedige strijd in 773 tussen Karel de Grote en de Longobarden. Macaber!

image

Vandaag hebben we een trein naar Garlasco genomen.  De temperatuur was nog hoger dan gisteren met waarschuwing rood. Totaal onverantwoord om hierin 25 km te voet door de eeuwige rijstvelden te gaan lopen.

image

De trein was vuil, heel, heel vuil! Zo vuil dat ik André verboden heb om mij op details te wijzen waar ik mijn ogen voor probeerde te sluiten.

image

De trein had ook 15′ vertraging omdat sommige slagbomen niet meer automatisch sloten.  In Garlasco aangekomen zien we enkele slagbomen. Dat die niet meer automatisch sluiten, verwondert ons niks: bijna doorgeroest zijn ze.

image

In hotel Il Pino krijgen we weer te maken met ontzettend lieve behulpzame mensen.  Net als onderweg naar het hotel waar mensen ons spontaan komen vragen of ze ons kunnen helpen.

image

Zo is mijn geboorteland.
Soms zeer mooi, soms zeer lelijk.
Maar de koffie smaakt er steeds heerlijk!

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 101/102 – 9 en 10 augustus 2015 – Vercelli

Il Dolce far Niente in het land van La Dolce Vita: voor eventjes kan het zalig zijn en wij laten het ons welgevallen.
Zeker tijdens onze eerste rustdag. Het is immers nog heel warm. De verwachte onweders laten op zich wachten. In onze kamer is het dankzij de airco heerlijk koel. Ideale omstandigheden:

image

Om te rusten en te lezen. Ik heb ‘Ik ben Pelgrim’ van Terry Hayes uitgelezen, zeer spannend maar niets te maken met pelgrimeren, wel met een eenzame geheim agent die op heldhaftige wijze Amerika redt van haar vernietiging middels een gemanipuleerd,  synthetisch pokkenvirus. André leest de kranten en brengt verslag uit van de belangrijkste nieuwsfeiten. Hij wil immers wekelijks minstens 8 op 10 halen in de actualiteitenkwis van de Standaard.

image

Om lang aan het ontbijt te babbelen met Christina, de uitbaatster van B&B La Terrazza di Vercelli – heerlijk plekje  in het centrum van de stad – en met Rachel en Tony uit Engeland, die ook op pelgrimstocht zijn. Tony is zelfs een nieuwe route aan het uitstippelen vanuit Engeland. Hij wil pelgrims begeleiden op die weg en daar zijn broodwinning van maken. Zijn werk als begeleider voor werkzoekenden is hij vorig jaar verloren.

image

Om lekker uitgebreid te eten, doch enkel in een restaurant met airco. We nemen in Ristorante ‘Vecchia Brenta’ het degustatiemenu met de voornaamste specialiteiten van Vercelli maar krijgen de helft niet op omdat de porties geen degustatieporties waren. Wel heel lekker!

image

om Italiaans familiebezoek te krijgen.
Op de foto van links naar rechts: Gino, zio Angelo, zia Maria, C&A, Barbara.
We hebben gezellig bijgebabbeld,  samen wat gegeten en een ‘passeggiata’ gemaakt.

image

Dit is mijn lievelingstante, de jongste zus van mijn moeder, zij is na de oorlog geboren.  Deze tante was voor mijn zus en mij al tijdens onze kinderjaren van zeer groot belang. Tijdens onze jaarlijkse verplichte – veel te lange – vakantie in ons geboortedorp Pietraperzia op Sicilië konden wij dankzij haar, regelmatig ontsnappen aan het (groot)ouderlijk hopeloos  ouderwets gezag, waarbij meisjes niets mochten buiten de muren van het huis en de jongens alles. Binnen de muren van het huis, moesten de meisjes alles en de jongens niets.

image

Haar man, zio Angelo is mijn lievelingsoom.  Hij en zia Maria vormen het meest fantastische koppel dat ik ken. De manier waarop zij zich inzetten  voor de hele familie en voor vrienden is echt samaritaans. Zij hebben wat je kan noemen een ‘open house': iedereen is er welkom. Ook hebben zij al heel wat zieke familieleden uit Sicilië mee naar Milaan gesleept om de kans op genezing te vergroten. Momenteel zorgen zij voor Barbara, de dochter van een neef, die keelkanker heeft. De medische kennis, maar vooral de toepassing,  is vele malen beter in het Noorden van Italië dan in het Zuiden.

image

Vannacht heeft het eindelijk geonwederd!
We hebben de airco afgezet en de balkondeuren wagenwijd open gedraaid. Het geluid van de regen, regelmatig overtroefd door de donderslagen en de koele wind heeft ons beiden zalig doen slapen.

Met zeker 10 graden minder dan gisteren zijn we vandaag in Vercelli de Lions-sightseeingtour gaan doen. Er zijn hier enorm veel kerken en Palazzo’s, de ene na de andere, alsook 3 interessante musea.
Het is trouwens zeer kalm in Vercelli:  weinig toeristen en veel zaken zijn gesloten ofwel omwille van vakantie ofwel omdat het maandag is.

image

In de Basiliek van Sant’Andrea – die momenteel aan de buitenkant gerestaureerd wordt (en dat is heel, heel erg nodig) – moeten we even naar de ingang zoeken.

image

Maar het is de moeite: we krijgen er 3 interessante ervaringen voor in de plaats.

image

1. We maken kennis met de bedelaar/gids Oscar.
Hij is zijn werk verloren, kon zijn huur niet meer betalen, heeft geen geld om zijn totaal versleten tanden te laten herstellen  (ik moet uitgebreid kijken naar de pinnen die eruit uit zijn voortanden steken en dat had hij beter niet gedaan), slaapt in een doos en probeert zijn eten te verdienen door in de Basiliek te gidsen. Hij schetst heel raak het probleem van deze stad: weinig toeristen uit de rijke landen, zoals Frankrijk, Duitsland, België, die hier geld zouden kunnen spenderen;
wel uit de arme streken zoals Afrika en Oost-Europa, die hier komen stelen, afzetten en bedelen.
Hij vraagt daarna of we hem wat geld kunnen geven. Ik geef hem 5 euro zonder dat hij ons gidst  (ik kan echt niet een hele tijd naar die tanden kijken).

image

2. We krijgen een stempel in ons pelgrimsboekje van padre Fortunato, die ons bovendien op een zeer aangename manier de geschiedenis en bijzonderheden van de Basiliek uit de doeken doet.

image

Het is een unieke fusie tussen Romaanse- en Gotische architectuur met daarachter een verhaal van patriottisme: de opdrachtgever was de in Vercelli geboren Kardinaal Guala Bicchieri.

image

3. Er wordt ons een offergave gevraagd voor de kanaries van de Basiliek.
Dit is toch wel uniek. In andere kerken staan enkel offerblokken bij heiligen en zo.

De andere hoogtepunten van onze sightseeingtour zijn:

- De majestueuze Kathedraal van San Eusebio.

image

image

- De Joodse Synagoge waar we helaas niet binnen konden. Ze was zo goed afgesloten dat het leek of ze ieder moment een aanslag verwachten

image

3. De Palazzo Berzetti di Murazzano,
thans de zetel van Le Suore di Santa Maria di Loreto is.

image

Daar hebben we een tof gesprekje met Suor Catherina. Ze zijn hier nu maar met 20 meer. De jonge zusters zijn elders in de wereld bezig met goede dingen voor andere mensen te doen ipv binnen in het klooster te blijven.

Vandaag hebben deze zuster én padre Fortunato ons beeld van de Katholieke kerk wat positiever gekleurd. We zijn er blij mee!

image

Nog een afsluitend drankje voordat we onze laatste nacht in Vercelli ingaan  (de mijne in analcolisch).

image

Morgen gaan we terug op pad door de rijstvelden. Ik hoop op een wolkenformatie die constant vlak boven ons hangt. De lucht is namelijk terug volledig opgeklaard. Geen spoortje meer van het onweer.

Liefs,
Concetta


Mijn locatie .