Dag 91/92 – 30 en 31 juli 2015 – van Nus via Châtillion naar Montjovet – 29 km

We dartelen al 4 dagen door de Val d’Aosta quasi constant langs de Dora Balthea,  de rivier die ontspringt in Entrèves aan de voet van de Mont Blanc en uitmondt in de Po.

image

Alhoewel de bergen die ons omringen inmiddels wat kleiner zijn, blijft het uitzicht waanzinnig mooi. Een waar genoegen voor onze ogen, een spektakel voor onze ziel. Wat een kracht en macht gaat er toch van bergen uit! De hoogste berg die wij beklommen hebben, heeft ons tot nederigheid gedwongen. De kleinere bergen nu, nodigen ons uit tot puur genieten. We voelen ons beiden kiplekker en zielsgelukkig.
Enkel de hiel van André speelt sommige dagen parten, vooral bij weersveranderingen. Morgen wordt het hier koeler. Hij sukkelt er al jaren mee, . Artrose? Hielspoor? Hij weet het nog niet, ondanks de vele doktersbezoeken. De behandelingen tot nog toe hebben niet geholpen.

image

Aangekomen in Nus gaan André en ik na het douchen in een nabijgelegen bar iets drinken. Ik sta aan de toog en vraag aan André achter mij wat hij wil drinken. Geen antwoord. Verdwenen. Ik vind hem terug op het terras waar hij niet verder geraakte omdat hij Vlaamse klanken hoorde. En ja, dat maakt een Vlaming in het buitenland altijd euforisch. Het zijn Carine en Werner uit Brasschaat die hier aan het rondtrekken zijn via een zelf uitgestippelde weg, ieder jaar doen zij een stukje.

image

Ook zij logeren in Hotel Florian. Aan het ontbijt zien we hen ‘s morgens terug. Werner heeft zijn eigen havervlokken bij en vraagt warme melk bij het ontbijt. Wij ontbijten met confituur, brood, beschuiten en appeltaart. Misschien zijn voorbeeld maar gaan volgen? Wij houden er nochtans van om te leven volgens de gewoontes van het land. Ook het ontbijt dus, hoe verkeerd die ook volgens onze normen kan zijn.

image

Ik ga inkopen doen voor onderweg. Iemand roept iets naar mij. Ik denk, die Italianen weer. Doch het is mijn eigen Romeo die vanuit zijn venster ‘Ciao Bella’ roept. Ik werp hem een kushandje.

image

Schapenwolkjes sieren de lucht boven Nus wanneer wij richting Châtillon vertrekken .

image

In Diemoz, tijdens het Romeins tijdperk een belangrijke kruisingsweg, aan de aan Santa Lucia gewijde kerk, beginnen we beiden quasi gelijktijdig over Carlo, de donderprediker van gisteren.
André: ‘Hij was ook racistisch, die Carlo! Waarom zou ik als Belg minder katholiek opgevoed zijn dan jullie Italianen? Mij hebben ze al die dingen ook ingepeperd.’
Ik: ‘Zo enggeestig die man! Waarom zou ik als Italobelgische (ik heb de twee nationaliteiten) mij meer aan zijn regels moeten houden dan Belgen?’

image

Mensen die de juiste weg trachten te vinden tussen de ruïnes, letterlijk zoals hier op de foto – ik denk dat dit vroeger een dorp is geweest waar wij tussen de brokstukken heen moeten – en figuurlijk zoals André en ik proberen te doen in ons leven, zou een wijze God in zijn hart sluiten en niet veroordelen.

image

Ik hoop dat de juiste God onze weg verder begeleidt en liever nog Moeder Maria. Waarom heeft zij de wereld niet mogen redden, maar enkel de Verlosser ter wereld mogen brengen?
Zou zo iemand als Carlo beseffen wat zijn kerk gedaan heeft? Volgens bepaalde theorieën – die ik heel credibel acht – zou Christus een perfect evenwicht tussen man en vrouw nagestreefd hebben en zou de apostel aan zijn rechterzijde Magdalena geweest zijn, een intelligente, wijze vrouw van goede afkomst. Waarom werd dit evenwicht verstoord en vermannelijkt?  Waarom werden later alle wijze vrouwen als zogenaamde heksen verbrand? Waarom werden de heidenese gebruiken, die zo heerlijk dicht bij de natuur stonden, verchristelijkt en de heidenen zelf uitgeroeid? Dit zijn enkele vragen waar ik graag eens een antwoord op zou willen van die voorbeeldige katholieken. Misschien aan paus Franciscus vragen wanneer ik in Rome ben☆

image

In Châtillon, pittoresk gelegen in Val d’Aosta, ….

image

… worden we lief en warm onthaald door twee schattige oudjes. Ik schat hen beiden rond de tachtig.

Hier worden vanavond andere goden aanbeden, namelijk die van FC Torino.

image

Duizenden fans zijn afgezakt om te feesten nadat de ploeg voorgesteld is.
In het restaurant waar we eten krioelt het ervan alsook in ons hotel. Om vier uur ‘s nachts hebben wij het genoegen enkele van hen in ons hotel te mogen verwelkomen. Ze waren niet stil. Echt niet. Zou hun geloof hen zeggen dat ze ‘s nachts geen rekening moeten houden met slapende medemensen?

De weg van Châtillon naar Montjovet zou volgens onze gids constant dalen. Uiteraard klopt dat niet. Het begint met een stevige klim en gaat daarna constant op en af.

image

Gelukkig komen we weer fantastische dingen tegen zoals deze waterval…

image

… en mannen die nog met een gaffel  pakken hooi opladen…

image

… en zoveel meer moois.

image

Mijn vader belt terwijl wij stappen in dit wondermooi landschap.
Op de foto zie je hem tijdens het Lachfestival in Houthalen enkele weken geleden terwijl hij een lachborreltje drinkt.
We bellen geregeld met elkaar. Vandaag stelt hij uitdrukkelijker dan anders dat we ons niet mogen kapotmaken en dat we naar huis terug moeten keren als het niet meer gaat. Hij gelooft nog steeds niet dat een voettocht een fijne vakantie kan zijn. Ik stel hem gerust, probeer hem uit te leggen hoe mooi het is en hoe fijn we het vinden, doch ik denk niet dat ik daar ooit in zal slagen.

image

In Montjovet moet André zijn mes van mij neerleggen om zijn Penne à l’arrabiata op te eten. Hij weet dat wel, maar zijn hand grijpt steeds weer naar dat mes.

image

Tja, ik moet toch zien dat mijn schatje niet in afronten valt hier in Hotel Napoleon waar het licht regelmatig uitvalt.

image

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

8 reacties op “Dag 91/92 – 30 en 31 juli 2015 – van Nus via Châtillion naar Montjovet – 29 km

  1. Andre, je bent een geweldige Romeo. Druipend van de regen met rode lipstick in de hand, zwetend van een stevige klim of frisgewassen en monter op weg om inkopen te doen….ze blijft je enige, echte Julia. Ik vind jullie geweldig. X

    • Fijne reactie, Mieke! Wij beleven dan ook een zo zalige tijd, wij denken dagelijks dat we een film meemaken waarin wij zelf mogen meespelen :-)

  2. Na de bedenkingen over het goddelijk systeem, Concetta, moet je zeker gaan kijken bij jullie terugkomst in de herfst naar de nieuwe film van Jaco Van Dormael, het heel nieuwe testament, een parodie op het goddelijk systeem. Fantastisch grappig en inventief.

  3. Als ik jullie – heel graag – in levendelijven terug zie, dan heb ik een heleboel stevige argumenten om alle godsdiensten te relatieveren tot een hebberig machtssysteem dat de verkeerde plichten oplegt aan mensen. Jullie zijn hééééééél goed bezig. Zorg voor elkaar… Alleen mensen tellen… en niet de goden die de mensen hebben geschapen of omgekeerd. Wacht met ongeduld op de volgende blog. Anré, morgen ‘zweefvlieg’ ik met Jan Hendricks over het Hageland. Goed voor een verhaal , later… wanneer de dagen korter worden.

    • Herman, over godsdienst zijn wij het eens ,zeker een verdere bespreking over hebben als wij terug zijn. En veel ‘spass ‘ met de zweefvlucht. Zal heerlijk zijn, moet ik ook nog eens doen.

  4. Jullie reisverslag is een dagelijkse portie vitamientjes. Zeker nu jullie in Aosta vertoeven. Was er drie jaar geleden en ga zeker nog eens terug, een van de meest fantastische plekken in Europa op het vlak van ongerepte natuur. Knap exploot toch van jullie, zeker niet alleen de sportieve prestatie, maar ook de manier hoe jullie hier als koppel mee omgaan. Chapeau !

    • Dag Peter, fijn deze reactie. Deze reis is een levenservaring! Je ervaart de natuur zo wonderlijk , je bent zo relax, geen kopzorgen. Je stapt, kijkt , ervaart en geniet. Je denkt en het enige materiële is je rugzak en creditcard…. leuk!

Reacties zijn gesloten.