Dag 90 – 29 juli 2015 – van Aosta naar Nus – 16 km

image

Italië is het zevende land dat wij aandoen tijdens deze voettocht en het zou wel eens onze zevende hemel kunnen worden. We hebben genoten van de andere landen (België, Nederland, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk en Zwitserland), maar Italië, tja dat is La Dolce Vita en mijn moederland. Het land dat bij mij steeds heeft moeten concurreren met mijn geliefde België. Het land waar ik lang geen affectie mee voelde wegens volgens mij te luidruchtig, te chaotisch, te onstabiel, te beperkend, te vrouwonvriendelijk … Het land dat naarmate ik ouder wordt, mij steeds nader naar zich toetrekt en mij haar schoonheid in alle facetten toont.

image

Het Italië-gevoel kreeg ik direct bij het oversteken van de grens met Zwitserland boven op de Grand Saint Bernard. Ik liep moeizaam, bijna strompelend naar Hotel Italia, zag er vreselijk uit en liep alleen (André liep vooruit om ervoor te zorgen dat we zo snel mogelijk ingecheckt raakten, zo is mijn schatje).
De eerste Italiaanse man (een knappe zestiger) die ik op Italiaans grondgebied tegenkwam begroette mij met een krachtige ‘buongiorno’ en keek mij wellustig aan, met vette knipoog en al. Er is nog niets veranderd, dacht ik. Toen ik jong was vond ik dit uiterst vervelend, nu interpreteer ik dat als ‘ik ben blijkbaar nog zichtbaar, zelfs als vermoeide pelgrim’.

image

In het restaurant van Hotel Italia hebben we ons die eerste avond in Italië  – ondanks onze moeheid – enorm geamuseerd met de manier waarop deze twee kleine, goed verzorgde obers met elkaar en met hun cliënten omgingen. Druk, charmant en met een hoog Manuel – gehalte.

image

De tweede dag in Italië was in Hotel Beau Séjour in Etroubles. André was voor mij daar (hij was te voet, ik met de bus die pas om 16 aan de Col vertrok) en hij vond het ontvangst maar niks en de patron alles behalve vriendelijk. Nadat ik daar was, veranderde de patron in een uiterst charmante, ten dienste van ons staande man. Omdat ik Italiaans spreek natuurlijk.  Italianen zijn daar uiterst gevoelig voor.

image

Vandaag laten we Aosta achter in haar prachtig dal omstreeks acht uur. Het weer is wat bewolkt met een verwachtte temperatuur van 30 graden en 1 mm regen tussen 14 en 15 u.

image

We stappen  tussen de wijngaarden, San-Sebastiano links van ons  …

image

… en een heleboel in het Dal van Aosta liggende dorpjes rechts van ons ….

image

… en komen uit aan dit modern Karmemitessen-klooster die in 1989 door paus Johannes Paulus II ingewijd werd. Daar hebben we twee memorabele ontmoetingen terwijl we op het bankje een banaan eten.

image

De eerste is met Carlo, de bewaker van het klooster, die samen met zijn vrouw en vijf kinderen al 26 jaar ten dienste van de Karmelietessen staat. Voor ik het goed besef – ik dacht dat het een vrijblijvend gesprekje was – krijg ik een donderpreek over het feit dat ik in een tweede huwelijk zit. Wat fout is want André en ik zijn niet getrouwd, maar ik durf niet te corrigeren, want heb het gevoel dat de donderpreek nog erger wordt. ‘Iemand die afkomstig is uit Italië  (en dan nog uit Sicilië!) weet gewoon dat je voor God getrouwd blijft met je eerste man. En als het fout gaat moet je je kruis met liefde en toewijding dragen. Ik zeg niks tegen de man die nu bij jou is. Hij is een Belg. Die begrijpt dit niet. Maar jij als Siciliaanse, je weet beter.  Het zit in je DNA! ‘ Enfin, zo gaat hij nog een poosje verder.
Ik zeg dat ik er anders over denk omdat ik in de loop der jaren het mij aangeleerd geloof in twijfel heb getrokken. Dan zegt hij nog iets over  demonen en gaat weg omdat hij vreest dat ik het hem kwalijk ga nemen.
Even later – wanneer we verder stappen – krijgen we van Carlo twee pruimen en twee aardbeien uit de kloostertuin die hij verzorgt. Om het goed te maken zegt hij, maar ik moet op mijn voettocht naar Rome toch maar goed nadenken over mijn geloof, werpt hij er achteraan, want onze God is de enige juiste weg.
De pruimen en de aardbeien smaken heerlijk. Ik geloof in het creëren van je hemel hier op aarde.

image

De tweede memorabele ontmoeting is met Kristine en John uit Australië. Zij doen ook de via Francigena vanuit Lausanne tot Rome en zijn de eerste medepelgrims die wij ontmoeten die tot Rome gaan in één trek. We hebben een lang gesprek …

image

… en zien hen ‘s avonds in het restaurant van ons Hotel Florian, waar het gesprek verder gaat. We hopen elkaar terug tegen te komen op onze gezamenlijke weg richting Rome.

Het was een leuke dag!

Liefs,
Concetta

Mijn locatie Nus, Aosta, Italy.

7 reacties op “Dag 90 – 29 juli 2015 – van Aosta naar Nus – 16 km

  1. Al 90 dagen, volle 3 maanden…… Bouwvakkers bouwen een huis in 3 maanden !
    Een volledig seizoen duurt 3 maanden ! Een baby wordt een stevig kindje in 3 maanden ! Fruit bloeit en groeit en bloost in 3 maanden !
    En jij met je 2 doorkruisen 7 landen in 3 maanden ! Groeien naar mekaar toe en ervaren dingen die nooit iemand anders zal meemaken in 3 maanden !
    Hebt jezelf en mekaar al diep doorgrond in 3 maanden !
    Hebt al vele mensen ontmoet die je diep raakten in die 3 maanden !
    Vele fijne ontmoetingen en ervaringen wensen we je nog de volgende trip door Italie tot Rome ! Blijf gespaard van tegenslagen en ziekte !
    We kruisen onze vingers…… Geniet er nog van ! M&M

    • Bedankt voor de fijne en wijze tekst. Het is een unieke ervaring. Wij zijn gelukkig dag per dag!

  2. Concetta, je reist naar Rome, maar je reist ook naar je ziel. En wij zijn bevoorrechte getuigen. Maakt diepe indruk, hoe goed je kan verwoorden wat er allemaal door je heen gaat.

  3. Ciao Concetta en André,

    altijd leuk jullie blog te lezen en te dromen bij de mooie foto’s…
    ik wens jullie nog veel stapgenot!
    Agnes

  4. Hey Concetta,

    Ik geniet heel erg van je schitterende verhalen! Een tweede carrière als schrijfster zit er dik in! Geniet nog heel hard van Italië, André en al die boeiende – hoe vreemd ook soms – ontmoetingen! Ik kijk uit naar de volgende avonturen. En geloof me, ook als vermoeide pelgrim zie je er heel goed uit bella

  5. Vreemd dat jullie ook zo goed die grensoevergangen bleven, werkelijk een snede tussen twee culturen. Wij ervaren die hier toch ook >Nederland, > Duitsland > Frankrijk… Die zure knar had jullie dit niet mogen verwijten. Tijden zijn anders…
    Zorg goed voor elkaar wat op dit ogenblik zeker gebeurt. Mooie foto’s. Wacht met ongeduld op volgende verslag. Concetta had eigenlijk journaliste moeten worden of auteur van reisverhalen. André met een culinaire rubriek of zoiets als “Het hoekje van handige André”?

  6. Finalmente siete arrivati in Italia. Godere e abbracciare i vostri fratelli e sorelle.
    Cordiale saluti!

Reacties zijn gesloten.