Dag 85 tot 89 – 24 tem 28 juli 2015 – van Liddes naar Aosta (via Bourg-Saint-Pierre, Col du Grand Saint Bernard en Etroubles) – 51 km

Het is dinsdagavond, 28 juli 2015, wanneer ik dit schrijf. We zijn sinds gisteren in Aosta. Ons project ‘De beklimming en afdaling van de Grand Saint Bernard’ is geslaagd. Ik heb sinds Liddes niets meer geschreven omdat ik al mijn energie nodig gehad heb om het project tot een goed einde te brengen. 

image

Na de top bereikt te hebben, was mijn energiepeil serieus gedaald. De laatste drie kilometers waren steil naar omhoog, de laatste tweehonderd meter recht naar omhoog. Ik vond het moordend, André een flinke uitdaging.
Ik heb zelfs twee nachten koorts gehad, van de inspanning denk ik.  Gebibberd van de kou heb ik. De temperatuur was ‘s nachts tegen het vriespunt. Zelfs met twee dekens over mij en volledig aangekleed mét windstopper en al, bibberde ik nog. André heeft pas de nacht erna mee afgezien, in Etroubles.

Vanmorgen, hier in Aosta, ging het nog niet zo goed. We waren beiden nog erg moe .

image

We zijn naar de Kathedraal gegaan om een stempel te vragen voor ons pelgrimsboekje.
Dat was niet evident. De dienstdoende pastoor had geen idee waar die stempel zou kunnen liggen. Hij heeft moeite gedaan, doch tevergeefs. Uiteindelijk zijn we eraan geraakt door de bewaker van de crypte aan te spreken, die de hinkelende mevrouw – die in de Kathedraal een soort toezicht hield – aansprak, die verwees naar de strompelende meneer – die ook iets in de Kathedraal deed – en die laatste wist de stempel liggen.  Toch raar gezien we op een pelgrimsweg zijn.
Terwijl we in de Kathedraal waren, zijn er bij ons beiden veel emoties losgekomen en verwerkt. Gelukkig, want we waren niet goed bezig nadat we de top bereikt hadden.

image

Die negatieve emoties waren ontstaan door wederzijds onbegrip tijdens de beklimming van de Grand Saint Bernard en hadden zich in ons beiden genesteld de voorbije dagen zonder expliciet naar boven te komen.

image

En dat ondanks de mooie, maar ook zware tocht die André alleen van de Col naar Etroubles gedaan heeft. Ik ben die dag op de Col gebleven omdat ik ziek en moe was. Gelukkig maar want het eerste stuk van de  afdaling was erger dan het laatste stuk van de beklimming. André was hierna even kapot als ik.

image

En ondanks de mooie mis in de Hospice, die uitgezonden werd op de Zwitserse radio en waar ik uit volle borst mee gezongen heb (iedereen werd immers verzocht om mee te zingen, ook de valszingenden omdat je dat blijkbaar toch niet hoort in een grote massa. Ik zat gelukkig langs een heel goed en luid zingende mevrouw die zeker op de radio weerklonken heeft. Mocht iemand deze uitzending gehoord hebben: ik was die lage, monotone stem vlak daaronder.

image

En ook ondanks de wondermooie gezamenlijke afdaling gisteren van Etroubles naar Aosta, met de besneeuwde toppen van de Mont Combin quasi constant zichtbaar aan onze linkerkant en de prachtige uitzichten op de Val d’Aosta overal om ons heen.

image

Tijdens deze tocht hebben we samen met een groep pelgrims voor dit Mariabeeld gezongen  en gebeden (met speciale intentie voor een goede, lieve  vriendin).
Het stappen ging goed, het weer was optimaal, de stemming tussen ons stilletjes vredig.

image

Die emoties zijn pas vanmorgen aan het ontbijt boven tafel gekomen en, zoals al gezegd, in de Kathedraal losgekomen en verwerkt.

Sinds deze namiddag gaat het terug beter met ons beiden.
Alles uitpraten en tot rust komen (we waren beiden echt te vermoeid geraakt) doet wonderen ook al geloof je het soms niet op de momenten dat het moeilijk is. We hebben het weeral aan den lijve ondervonden. Ik had zolang niet moeten zwijgen.

image

We zijn een apertiefje gaan drinken op het 6 – jarig bestaan van C&A (dat was eigenlijk op 26 juli toen we op Col waren , doch we hebben die dag niet echt gevierd wegens te moe én ik te ziek) …

image

… en zijn Aosta gaan verkennen die we tot nog toe wel gezien maar niet beleefd hadden omwille van onze vermoeidheid en gemoedstoestand. Een werkelijk magnifieke stad die elegant ligt tussen de hoogste Europese bergen : Monte Rosa, Mont Blanc, Grand Combin, … Het is wel weer ontzettend warm.

image

Deze Romeinse overblijfselen doen mij, de zwart-wit denker, inzien hoe mooi grijs in al haar schakeringen is. We herleven beiden naarmate we de schoonheid in ons opnemen en weer ontspannen hand in hand lopen. 

image

André heeft geluk!  Doordat ik mijn zwarte, wollen vestje ergens verloren ben onderweg  (ik denk in een hotel in Liddes, doch recuperatiepoging is op niets uitgedraaid), kan hij mij er eentje cadeau doen. Ik hoop nu dat hij ook iets verliest. Is mijn ‘wat geef ik hem cadeau’-probleem ook opgelost ☆

image

We sluiten de dag af met een dineetje  met trippes à la Vandaosana (ik ben er dol op en André vond het ook heel lekker) en een ricottataart met noten en chocoladesaus (die ik heb laten staan omwille van de harde notenschillen die er in mijn stuk zaten). André had weer geluk. In zijn stuk zaten er geen.

image

In ons Coeur de Ville-appartement slapen we voor de tweede en laatste nacht knal in het centrum van Aosta. We zijn weer compleet gelukkig en klaar om de resterende kilometers.

De weg heeft ons dingen laten inzien en heeft ons daardoor weer ietsje nader tot onszelf en tot elkaar gebracht.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

7 reacties op “Dag 85 tot 89 – 24 tem 28 juli 2015 – van Liddes naar Aosta (via Bourg-Saint-Pierre, Col du Grand Saint Bernard en Etroubles) – 51 km

  1. Heel fijn oprecht en eerlijk verslag. Dubbel ontroerend omdat blijkt dat je in opperste toestannd van vermoeidheid en troebele mindset toch nog energie vind om aan anderen te denken. Je bent een klassedame die veel bewondering verdient. Jullie zijn een fijn koppel. Ongelofelijk hoe sterk jullie naar elkaar toegroeien. X

  2. Wouw ontroerend verhaal, jullie zullen zeer sterk uit deze belevenissen komen!

  3. Wat een mooie, eerlijke verhalen… En wat een geluk om die langs deze weg een heel klein beetje te kunnen meebeleven…

  4. Enorm veel bewondering voor jullie doorzettingsvermogen. Doe zo verder. Jullie komen er wel.

  5. Met een zware hap medelijden voor de toestand van Concetta. Vermoeid zijn betekent altijd zwak zijn – fysisch en psychisch en dat hebben jullie doorgemaakt en zijn er als echte kanaalzwemmers door geraakt. Jullie hadden toch nog een doosje reparatiezalf in de rugzak om zo’n gevallen op te lossen. Hilarisch is het toneel met de pelgrimsstempel. Filmische beelden zie ik met de dwaze gezichten van die oude knullen die voor het patrimonium van de pelgrims moeten zorgen en het allemaal vergeten zijn. Met bewondering voor de kracht en de moed waarmee jullie door het vagevuur geraakt zijn.!

  6. Amai chapeau voor jullie beiden .Wat een indrukwekkende verhalen .En jullie zien er nog altijd tiptop uit .Nog veel geluk en plezier op jullie doortocht.vele groetjes .Rina

  7. Blij dat jullie weer op antenne gekomen zijn en beiden ‘in goeden doen’! Chapeau voor het succesvol afronden van deze ultieme tocht. Jullie ‘projectmatige aanpak’ heeft perfect gewerkt! Cao en tot de volgende episode, vanaf nu met een extra vleugje Italiaanse flair graag :-).

Reacties zijn gesloten.