Dag 73/74/75 – 12, 13 en 14 juli – van Pontarlier naar Goumoens, via Jougne en Orbe – 23 + 19 + 15 km

image

Op 12 juli verlaten we Pontarlier via de oevers van de Doubs en we zijn helemaal terug in vorm.  Toch een teken dat onze conditie goed is. Voeg daarbij dat geen van ons beiden tot nog tot een blaar heeft gehad en je kan concluderen dat we prima bezig zijn. Niet?

image

Le Château de Joux, zo’n 5 km van Pontarlier, pronkt hoog op het massief van de Jura. We bezoeken dit geklasseerd monument niet, net omdat hij zo hoog ligt. We moeten nog vele kilometers stappen.

image

Aan de parking van het kasteel moeten we een smal, stijl pad naar beneden nemen. Dat blijkt een stuk van onze ouwe bekende GR5  te zijn.

image

Nadat ik pasje voor pasje afgedaald ben, kom ik op een vlak stuk met grint. Ik ben er, denk ik. Twee seconden later lig ik plat op mijn buik aan de kant van de ravijn. Uitgegleden op het grint. Ik probeer mij op te trekken maar het gras – mijn enige houvast – breekt en ik val wat verder naar beneden. Geen idee hoe diep ik kan vallen want door mijn rugzak kan ik niet achterom kijken. Ik begin dan maar te roepen op André die voor mij liep. Geen respons. Hij zal wel al ver zijn, denk ik, en begin nog harder te roepen. Inmiddels probeer ik mezelf op te trekken maar het lukt niet. Nog geen André te zien. Ik blijf nu maar rustig liggen en blijf roepen. Ooit zal hij mij missen en komen zoeken zeker?
En ja, daar is hij. (Blijkt dat hij wel al geroep gehoord had maar dacht dat er andere mensen waren voordat hij besefte dat het mijn geroep was.)
André probeert mij een hand te geven en zo op te trekken, doch het lukt niet. Eerst de rugzak proberen uit te doen zonder verder te zakken.  Ik geef eerst mijn hoed en zonnebril in bewaring. Voel even in mijn rechter broekzak. Gelukkig, mijn smartphone is er nog! Daar maak ik al mijn foto’s mee en schrijf ik deze blog. Wat een ramp moest ik hem verliezen! !
Uiteindelijk kan André mij terug op het smalle pad uit de ravijn hijsen.

image

Ik ben er met de schrik vanaf gekomen. André loopt de rest van de weg achter mij.

image

Even verderop komen we Véronique,  Pascal en Patrick tegen. We waren hen al op de parking van het kasteel tegengekomen. Zij doen een dagwandeling naar het meer hier iets verder. Zij wonen nu in Chamonix maar zijn afkomstig uit Noord-Frankrijk.   Pascal (rechts op de foto) viert nu nog elk jaar carnaval bij ons in Duinkerke waar hij al 30 jaar deel uitmaakt van een carnavalsgroep. Hij houdt van België.
Na wat gebabbel gaan we onze weg verder. Die loopt niet over rozen vandaag!

image

image

image

Wel over een oude spoorweg die ze blijkbaar aan het opwaarderen zijn. Massa’s brokstukken en keitjes onder onze voeten. André’s door artrose gekwelde hielen zijn er niet blij mee.

image
Daarna hebben we gewoon geen pad meer en lopen dwars door het bos waar deze wilde aardbeien mij verblijden…
image

… alsook het feit dat André dankzij zijn GPS perfect ons volgend waypoint door de wildernis weet te vinden.

Net voordat we in Jougne zijn, zie ik de Zwitser Sky langs de weg – naast zijn stijlvolle carbon-koetsfiets in zwart-wit met een tikkeltje rood – pijnlijk stretchen en vraag of hij hulp nodig heeft. Dat is niet nodig.  Hij heeft al 150 km gefietst vandaag en moet nog even voorbij de Zwitserse grens naar zijn huis. Dat zijn maar enkele kilometers.  Hij komt ons daarna voorbij steken om te vragen of we gezien hebben dat hier de water grens ligt.

Het water stroomt aan de ene kant naar de Noordzee en aan de andere kant naar de Middellandse zee.
Tof van hem! Ik had de plaat wel gezien maar niet stilgestaan bij de betekenis. Mijn hoofd stond op dat moment op het zo vlug mogelijk bereiken van ons hotel ‘La Couronne’ in Jougne. Het is weer ontzettend warm en we moeten weer enkele km op tarmac lopen.

image

Lekker koel is het daar binnen. We hebben wel een heel strenge Madamme als gastvrouw. Maar onze kamer is oké en het viergangenmenu perfect om onze zondagavond af te sluiten.

image

‘s Anderendaags gaan we van Jougne naar Orbe,  maar ook van Frankrijk naar Zwitserland. Jougne ligt slechts 2 km van de grens.

Door mijn eigen schuld ben ik de foto’s van 12 juli kwijtgeraakt. Volgende stuk tekst is derhalve fotoloos.
 
Twee Zwitsers halen onmiddellijk al onze vooroordelen over koele Zwitsers onderuit.  Ze spreken ons gewoon aan terwijl wij voorbijkomen. Vragen naar waar we gaan,  geven raad over de weg, etc. en zwaaien ons uitgebreid achterna.
We steken de grens hier over zonder enige controle . Zwitserland hoort ook tot de Schengen landen.
Op de Romeinse weg zie je de karrensporen in de rotsen. Toch impressionant hoe de Romeinen hun wegen aanlegden om hun troepen snel te kunnen verplaatsen.  Zacht zullen ze niet gereisd hebben.  Dat is overduidelijk.

Sylvie woont in een boerderij met een prachtig uitzicht op de Alpen. Zij plukt ons gewoon van de straat wanneer wij voorbij wandelen en biedt ons haar terras aan om te picknicken en vertelt honderduit. Het beklijvenst verhaal is die van het bezoek dat zij bracht als vrijwillige medewerker van ‘Chrétiens pour Israël’ aan Israël en Palestina. Ze heeft zich nergens zo veilig gevoeld als daar.  Maar ook de Palestijnen zelf,  die daar in enclaves wonen zeggen dat blijkbaar. In Israël hebben ze immers nog recht op vrije meningsuiting. Mochten ze naar de Arabische landen overgeplaatst worden dan worden ze monddood gemaakt.
Toffe vrouw die we zo in ons hart sluiten

image

We overnachten in Orbe en stappen ‘s anderendaags tot in Goumoens.

image

image

Ook vandaag weer prachtige landschappen gezien… maar weer verschrikkelijk warm :-)

In Goumoens-la-Ville verblijven we op de boerderij van Yoko en Michel én hun schattige dochter met een Japanse naam die ik niet kan uitspreken laat staan schrijven.

image

Er is slechts één eetgelegenheid in Goumoens-la-Ville. De kleine afhaalpizzeria heeft gelukkig ook twee tafeltjes om ter plaatse te eten. Wij krijgen daar een reuzepizza voorgeschoteld. Die smaakt maar we krijgen ze niet op. Het trio – Angelo, zojn zus Rosanna en haar zoon Dario- die de pizzeria uitbaat zijn eilandgenoten van mij uit Catania. Tegen de tijd dat we gedaan hebben zijn we helemaal verbroederd. Ze vinden wat wij doen ongelooflijk en wensen ons een behouden tocht tot Rome.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

5 reacties op “Dag 73/74/75 – 12, 13 en 14 juli – van Pontarlier naar Goumoens, via Jougne en Orbe – 23 + 19 + 15 km

  1. De Jura : de vallei van de Doubs, daar zijn we met de KBC wandelaars ook geweest o.l.v. Frans Vansintjan. Intensieve tochten gedaan in mei. Je zag aan de grashellingen dat de sneeuw nog niet lang verdwenen was. De ski-hellingen werden toen benut door mountainbikers. Met de fietsen in de lift en met een rot-snelheid naar beneden.
    Geluk moet je hebben om niet te vallen op de smalle paadjes. Vooral natte grashellingen zijn het gladst van al. Daar moet je voor oppassen.
    Mijn schoonbroer en zus, beiden BLOSO Alpen gidsen leerden mij te vallen op een sneeuwhelling. Beladen met een zware rugzak is het zaak niet op je rug te blijven maar je vliegensvlug op je buik te rollen en je met je tenen en handen af te remmen. Met grote schik hebben we dat toen geoefend. En het lukte !
    Misschien lukt dat ook wel op een gladde grashelling;
    We hebben ook altijd wel een 20m nylon koord bij als kleine hulp om iemand ergens uit te trekken. De koord rond je middel binden en de “redder” doet hetzelfde om te kunnen trekken.
    Nu ja, we wensen je geen buitelingen meer. Een verstuikte enkel bv is al voldoende om je avontuur voor even te vergeten.
    Hier hebben we al een paar dagen malse buien. Niet te koud. Ideaal na een lange droogte.
    We hebben echt een overvloed aan blauwbessen. We zijn er iedere morgen vroeg bij om te plukken . Vrienden en familie zijn er hevig op ! Een bom van vitaminen !
    André, jij bent een kei van een man. De redder in nood.
    En wij mogen jullie geruststellen : doe de stap. Kies voor een leven samen in dezelfde woonst. Er gaat niets boven lief en leed te delen met elkaar. Jij ondervindt het nu tijdens je dagelijkse uitdagingen . Nu ja, het leven in de ruime zin staat even stil voor jullie : Geen Griekse crisis, geen Solden, geen tuin- of huisonderhoud. Maar dat is natuurlijk ook de bedoeling.
    Alvast een fijne tocht door Zwitserland.
    Tot schrijfs….
    M&M

  2. Concetta, André

    eind goed al goed. Je ziet dat je niet wanhopen uw ventje is er altijd als reddende engel. De band is weer wat sterker. Nu dat jullie al in Zwitserland zijn, zullen de foto’s alleen maar schitterend worden, want ook Zwitseland is een mooie streek.
    Groeten,
    françois

  3. Concetta ….je lieverd liep dan wel voorop , maar hij zou kilometers terugkeren om je te zoeken.
    Ik ben vooral heel erg blij dat je nog in staat was om heel erg hard te roepen en dat het ergste wat je die dag overkomen is , de tekenbeet op je bil was. Geef toe, dit had veel ernstiger kunnen zijn. Blij dus dat er van boven over je gewaakt wordt. Al die Mariabeeldjes die je al bent tegengekomen hebben dus een duidelijk doel gehad.
    Ik heb me trouwens laten vertellen dat alle kleine kruisjes op de GR paden duiden op de aanwezigheid van een Mariabeeldje. En er zouden heel veel kruisjes op die kaart liggen.
    Wil je er ajb nog enkelen bezoeken ?
    Ik wil nog veel verhalen lezen.
    Knuffel

  4. Bij de eerste regels van je verslag kreeg ik al koude rillingen: … “toch een teken”. Was toch onmiddellijk gerust gesteld als Germanist omdat de zinsbouw niet klopte. Variante: toch één teek. Nog een teek. Nog teken. Toch een teek. Acht”eraf bleek het allemaal te kloppen. Lieve Concetta, je bijnaval in dat ravijn bezorgt me ongetwijfeld nacht merries. Gelukkig hoort André uitstekend en heeft hij je van een reis naar de onderwereld bespaard. Je had ongetwijfeld geen idee hoe diep die wel onder je lag. Gelukkig en weer een tip: ga niet te dicht aan de ravijnzijde om van die prachtige foto’s te maken. Ja, genieten van de mensen en de dingen… “dat is een teken” dat het allemaal wel goed komt.

Reacties zijn gesloten.