Dag 61 – 30 juni 2015 – van Ronchamp naar Villers-sur- Saulnot – 23 km

Nvdr:
Welkom in het tweede seizoen van ‘C&A te voet naar Rome’. C&A stappen in dit seizoen langs de GR59 van Ronchamp – regio Franche-Comté departement ‘Haute Saône – tot Besancon waar zij aansluiting zullen trachten te vinden met de via Francigena, de pelgrimsroute naar Rome. Hoever raken zij in dit tweede seizoen? Hoe doorstaan zij de aangekondigde hittegolf? Ontdek het samen met hen via deze blog. Zelf zijn ze er ook erg benieuwd naar.

image

In dit klein,  lief éénwagontreintje mét charmante, attente conductrice komen we om 15u40 aan in het onbemand stationnetje in Ronchamp.

image

Het steenkoolmijnverleden van dit dorpje is zichtbaar: versieringen in mijnwagonnetjes, een liftkooi,  grote ingenieurswoningen en kleine arbeidershuisjes.

image

We vinden snel ons hotel ‘Le Ronchon, doch kunnen nog niet inchecken ‘hotel open om 17u45′ staat op een handgeschreven briefje aan de deur. Dat belooft!
Komt daarbij dat het hotel eruitziet als een rendez-vous huis: reclamebord met knipperende roze lichtjes,  privé-parking achteraan, lichtgroene muren. We hebben onze bedenkingen, maar .. we hebben logies voor vannacht en kunnen morgen aan onze voettocht beginnen.

Eenvoudig is het plannen van onze reis tot Besancon niet geweest. We vonden moeilijk logies: ofwel gesloten op de dag dat we ernaartoe wilden, ofwel was er gewoonweg geen. We hebben daardoor diverse dagen langere tochten moeten inplannen dan we eigenlijk willen.
Het probleem is dat we het moeten doen met een verouderde gids van 2000. We vonden geen recentere. En daar komt nog de hittegolf bij!
We droppen onze rugzakken achter op het terras en gaan het dorpje verkennen. Het is nochtans erg warm, te warm, maar wat moeten anders?

image

Rechts achter de kerktoren zie je op de heuvel de beroemde kapel ‘Notre-Dame-du-Haut’ van Ronchamp, ontworpen door Le Corbusier. Die willen zien.

image

In de Office du Tourisme is een tentoonstelling over de bouw van die kapel: waar Le Corbusier zijn inspiratie haalde  (een krab!), hoe de bouw verliep, de inhuldiging, enz. Het is nl. net 60 jaar geleden dat de bouw voltooid werd.

image

Na een serieuze klim kunnen we het meesterwerk bewonderen. Neen, je kan de finesse ervan niet op de foto zien. Je moet zoiets in het echt zien om te ervaren wat echte meesters kunnen. Le Corbusier  (die eigenlijk Charles Edouard Jeanneret heette) heeft op onnavolgbare wijze een plaats van stilte, vrede en innerlijke vreugde gecreëerd.

image

Een non is haar citer aan het stemmen wanneer wij de kapel binnenkomen en zwijgend plaats nemen.  Ze begint daarna effectief te spelen. Engelenmuziek!  Een andere non is stilletjes aan het bidden. Wij blijven roerloos zitten.  Nog meer nonnen komen binnen en nemen plaats. Hun gebedsuur!

image

Wij mogen gewoon meedoen en krijgen het gebedsboekje en de partituur. De nonnen beginnen te zingen: Engelengezang!
Het bezorgt mij kippenvel, enerzijds. Anderzijds bezorgt het mij ook het  besef dat non-zijn echt niets voor mij is: uit mijn keel komt absoluut geen Engelengeluid!

image

Alweer vertrekken wij ‘s morgens met een totaal ander beeld dan onze eerste indruk. Helemaal geen rendez-vous huis dit hotel Le Ronchamp. Het interieur is helemaal In tegenstelling tot het exterieur: kraaknet en stijlvol. Wij hebben heerlijk geslapen in de koele kamer (na vijf dagen airco was dat super aangenaam). Francine en Michel baten pas sedert vorig jaar juni dit hotel uit. Zij hebben hun huis in de Vogezen verhuurd en werken keihard aan hun toekomst hier.
Wij wensen hen succes met de verdere uitbouw, zij ons met de verdere voettocht naar Rome.

Vandaag zijn we al om kwart voor acht beginnen stappen. Er worden exuberante temperaturen verwacht. De komende dagen wordt het zelfs nog erger. We hebben volgens de gids een 23 km te doen en rekenen erop tegen drie uur op onze bestemming in Villers-sur-Saulnot te zijn.

image

We verlaten gezwind Ronchamp en komen de tegenhanger van Holz-Bois uit Genk tegen (onze verbindingsluitenant Charlotte werkt daar). Ze zitten wel niet in gebouwen ontworpen door Vittorio Simone, maar ze hebben een enorme stock hout en maken ook parket.

image

Heerlijk koel is het in het bos waar we na een zeer steile klim terechtkomen. De hellingsgraad schatten wij op 60 graden. Het zicht op de Vogezen is prachtig. 

image

Een steile daling brengt ons tegen de middag naar Belverne waar de huizen grotendeels in roze steen uit de streek opgetrokken zijn.

image

De klokken in de bolvormige toren van  de kerk luiden vollenbak wanneer wij eraan komen.  Dat doet ons welkom voelen.

image

Het is verschrikkelijk warm. André schuilt hier even in de schaduw van de oude wasplaats terwijl ik wat foto’s neem. Even verderop wens een inwoner in short ons veel courage in deze hitte en maant ons aan om goed op onszelf te passen. Dit zijn geen temperaturen om in te stappen, zegt hij.

image

Enkele kilometers moeten we door de gewone weg voordat we terug in het bos raken richting Courmont. Doch ook eerst weer een heel steile klim. Afzien!

image

Na de tweede afmattende klim van de dag zien we prachtige landschappen met alleen bomen. Adembenemend!

En ja, dan begint weer de afdaling tot het volgende dorp Courmont, in de vlakke zon.  We hebben hoop: nog maar 2 km oftewel 45 minuten volgens het plaatje.  Twee uur later zijn we er nog niet.  De weg is verlegd, het plaatje klopt niet meer. Wanneer we op de weg komen, die we een stuk moeten volgen vooraleer het volgende bos in te gaan om naar het volgend dorp Saulnot te lopen,  hebben we al 22 km gedaan. Vanuit Courmont is het tot Villers-sur-Saulnot nog 9 km. Dat zijn er minstens nog 15 in de realiteit! En ons water is op.
Zwetend en puffend volgen we mak de weg. Het is tegen de intenties, ik weet het, maar op een bepaald moment heb ik er genoeg van en steek mijn hand op wanneer een wagen ons passeert. En die stopt prompt!

image

Aan het stuur zit Marie-Francine,  naast haar Michelle.  Zij hebben een begrafenis verzorgd in de buurt (te weinig priesters) en zijn op weg naar huis.  Ze zijn onmiddellijk gestopt, vertellen ze ons, zodra we in de auto zitten, omdat we er zo uitgeput uitzagen. We krijen een flesje koel water en putten ons verder uit in bedankingen. Zo blij zijn wij dat we niet meer verder moeten in de hitte.  Alhoewel we in de auto bijna smelten van de warmte. De dames draaien aan de verwarmingsknoppen van de auto van rood naar blauw, het wordt alleen maar warmer. Ze weten duidelijk niet hoe het moet om het wat koeler te maken. André probeert voorzichtig tussen te komen en toont de automatische airco-knop. Marie-Francine is in de wolken: 3 jaar na de dood van haar man weet ze eindelijk hoe de airco te gebruiken!

Ze zet ons af voor La Forge d’Isidor in Villers-sur-Saulnot…

image

… waar de zoon des huizes, Jean-Lou die de boerderij hier gaat overnemen en daarom dringend een lief moet zoeken, ons opvangt…

image

… en naar zijn mama Colette brengt die ons iets fris inschenkt. Net als haar zoon heeft zij zwarte tanden.

Het is hier niet erg proper. Echt een boerderij waar de beesten het belangrijkst zijn en waar voor de rest alles niet zo nauw komt.  Een beetje erger dan de gekende Franse slag. Ik kijk niet teveel rond, herinner mij de moeilijke zoektocht naar logies hier en ben blij dat we onderkomen hebben voor vannacht. De gedeelde wc, de douches met wapperende doeken die als afscheiding dienen, … Ik neem alles voor lief en vind dat heel flink van mijzelf.

image

Een kwartiertje later vallen de Duitse Gabriele en Susanne uitgeput binnen na 17 kilometer gestapt te hebben in de hitte. Zij doen ieder jaar een stukje van de Sint-Jacobsweg en zijn daar laaiend enthousiast over. Twee toffe Madammen! Gabriele heeft haar hond Felix bij, maar die wandelt helemaal niet graag en zeker niet in deze hitte. Felix mag volgend jaar daarom waarschijnlijk niet meer mee. Volgens mij gaat hij daar heel blij mee zijn.

Pas om halfnegen serveert Collette het diner. Eerst moet zij haar man gaan helpen met het melken van hun 50  koeien.  We zien tegen dan alle vier scheel van de honger.

image

Na de maaltijd komt Daniel binnen, duidelijk de padre patrone van het huis. De kleur van zijn tanden heb ik gelukkig niet kunnen zien. Die zijn goed verscholen achter zijn lange baard en ik zat ver genoeg.
Sorry voor deze erg donkere foto, maar het was ook erg donker in dit oude smedenhuis die van grootvader Isidor van Daniel was.
Daniel is tot nog toe op het veld aan het werk geweest en is aan wijn met een praatje toe. Zo weet hij ons te vertellen dat vandaag op de nationale vergadering over de GR-paden in Frankrijk de problematiek met de GR59 ter sprake is gekomen. Het is bekend dat de wandelaars die dit pad volgen, steeds in de problemen komen door de slechte bewegwijzering en de talloze omleidingen die de weg onnodig lang maken. Het ligt dus niet aan ons!  Dat blijkt ook de reden te zijn waarom er geen recentere gids is én er weinig wandelaars zijn die deze weg volgen.

Ook wil Daniel absoluut niet dat we morgen het hele stuk tot Cubry te voet afleggen. Dat is meer dan 35 km. Dodelijk in deze warmte zegt hij Er wordt meer dan 38 graden voorspeld.  Hij draagt zijn vrouw Colette op om ons ‘s morgens om acht uur naar Courchaton te rijden. Van daar kunnen wij dan te voet doorstappen naar Cubry waar we rond de middag zouden moeten aankomen. Collette moet wel onmiddellijk terugkeren om de pasgeboren kalfjes met de fles te voeden.

Na deze blijde boodschap ga ik samen met de andere dames slapen. André blijft met Daniel nog wat nakeuvelen.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie Châlonvillars, Bourgogne-Franche-Comté, France.

5 reacties op “Dag 61 – 30 juni 2015 – van Ronchamp naar Villers-sur- Saulnot – 23 km

  1. Neem voldoende water mee ….anders zie ik me verplicht om een stapel ‘zuipkaarten’ in rusthuis Remy te Leuven te gaan oppikken. De bewoners moeten daar elke dag een volle zuipkaart halen

  2. Concetta en André,
    Jullie verslag van de hitte doet me terugdenken aan onze fietstocht naar Santiago di Compostella. Toen zagen we de pelgrims te voet vertrekken vanuit de refugio’s om 5 uur ‘s morgens om dan te stappen tot de middag. Nadien was de hitte te hevig om te stappen.
    Veel respekt voor jullie reis naar Rome, waar ik merk dat hoogten en laagten (letterlijk en figuurlijk) elkaar afwisselen.

    Hou vol. Het is de moeite waard.

  3. Hoe houden jullie het toch vol? Met heel vedel respect en bewondering, zelfs verbazing! En… denk er aan: wanneer het zover is, mag je de ‘elementen’ niet uitdagen. Misschien komt er nog een beschrijving van een prehistorisch onweer? Courage, zonder Mutter, dit keer!

Reacties zijn gesloten.