Dag 91/92 – 30 en 31 juli 2015 – van Nus via Châtillion naar Montjovet – 29 km

We dartelen al 4 dagen door de Val d’Aosta quasi constant langs de Dora Balthea,  de rivier die ontspringt in Entrèves aan de voet van de Mont Blanc en uitmondt in de Po.

image

Alhoewel de bergen die ons omringen inmiddels wat kleiner zijn, blijft het uitzicht waanzinnig mooi. Een waar genoegen voor onze ogen, een spektakel voor onze ziel. Wat een kracht en macht gaat er toch van bergen uit! De hoogste berg die wij beklommen hebben, heeft ons tot nederigheid gedwongen. De kleinere bergen nu, nodigen ons uit tot puur genieten. We voelen ons beiden kiplekker en zielsgelukkig.
Enkel de hiel van André speelt sommige dagen parten, vooral bij weersveranderingen. Morgen wordt het hier koeler. Hij sukkelt er al jaren mee, . Artrose? Hielspoor? Hij weet het nog niet, ondanks de vele doktersbezoeken. De behandelingen tot nog toe hebben niet geholpen.

image

Aangekomen in Nus gaan André en ik na het douchen in een nabijgelegen bar iets drinken. Ik sta aan de toog en vraag aan André achter mij wat hij wil drinken. Geen antwoord. Verdwenen. Ik vind hem terug op het terras waar hij niet verder geraakte omdat hij Vlaamse klanken hoorde. En ja, dat maakt een Vlaming in het buitenland altijd euforisch. Het zijn Carine en Werner uit Brasschaat die hier aan het rondtrekken zijn via een zelf uitgestippelde weg, ieder jaar doen zij een stukje.

image

Ook zij logeren in Hotel Florian. Aan het ontbijt zien we hen ‘s morgens terug. Werner heeft zijn eigen havervlokken bij en vraagt warme melk bij het ontbijt. Wij ontbijten met confituur, brood, beschuiten en appeltaart. Misschien zijn voorbeeld maar gaan volgen? Wij houden er nochtans van om te leven volgens de gewoontes van het land. Ook het ontbijt dus, hoe verkeerd die ook volgens onze normen kan zijn.

image

Ik ga inkopen doen voor onderweg. Iemand roept iets naar mij. Ik denk, die Italianen weer. Doch het is mijn eigen Romeo die vanuit zijn venster ‘Ciao Bella’ roept. Ik werp hem een kushandje.

image

Schapenwolkjes sieren de lucht boven Nus wanneer wij richting Châtillon vertrekken .

image

In Diemoz, tijdens het Romeins tijdperk een belangrijke kruisingsweg, aan de aan Santa Lucia gewijde kerk, beginnen we beiden quasi gelijktijdig over Carlo, de donderprediker van gisteren.
André: ‘Hij was ook racistisch, die Carlo! Waarom zou ik als Belg minder katholiek opgevoed zijn dan jullie Italianen? Mij hebben ze al die dingen ook ingepeperd.’
Ik: ‘Zo enggeestig die man! Waarom zou ik als Italobelgische (ik heb de twee nationaliteiten) mij meer aan zijn regels moeten houden dan Belgen?’

image

Mensen die de juiste weg trachten te vinden tussen de ruïnes, letterlijk zoals hier op de foto – ik denk dat dit vroeger een dorp is geweest waar wij tussen de brokstukken heen moeten – en figuurlijk zoals André en ik proberen te doen in ons leven, zou een wijze God in zijn hart sluiten en niet veroordelen.

image

Ik hoop dat de juiste God onze weg verder begeleidt en liever nog Moeder Maria. Waarom heeft zij de wereld niet mogen redden, maar enkel de Verlosser ter wereld mogen brengen?
Zou zo iemand als Carlo beseffen wat zijn kerk gedaan heeft? Volgens bepaalde theorieën – die ik heel credibel acht – zou Christus een perfect evenwicht tussen man en vrouw nagestreefd hebben en zou de apostel aan zijn rechterzijde Magdalena geweest zijn, een intelligente, wijze vrouw van goede afkomst. Waarom werd dit evenwicht verstoord en vermannelijkt?  Waarom werden later alle wijze vrouwen als zogenaamde heksen verbrand? Waarom werden de heidenese gebruiken, die zo heerlijk dicht bij de natuur stonden, verchristelijkt en de heidenen zelf uitgeroeid? Dit zijn enkele vragen waar ik graag eens een antwoord op zou willen van die voorbeeldige katholieken. Misschien aan paus Franciscus vragen wanneer ik in Rome ben☆

image

In Châtillon, pittoresk gelegen in Val d’Aosta, ….

image

… worden we lief en warm onthaald door twee schattige oudjes. Ik schat hen beiden rond de tachtig.

Hier worden vanavond andere goden aanbeden, namelijk die van FC Torino.

image

Duizenden fans zijn afgezakt om te feesten nadat de ploeg voorgesteld is.
In het restaurant waar we eten krioelt het ervan alsook in ons hotel. Om vier uur ‘s nachts hebben wij het genoegen enkele van hen in ons hotel te mogen verwelkomen. Ze waren niet stil. Echt niet. Zou hun geloof hen zeggen dat ze ‘s nachts geen rekening moeten houden met slapende medemensen?

De weg van Châtillon naar Montjovet zou volgens onze gids constant dalen. Uiteraard klopt dat niet. Het begint met een stevige klim en gaat daarna constant op en af.

image

Gelukkig komen we weer fantastische dingen tegen zoals deze waterval…

image

… en mannen die nog met een gaffel  pakken hooi opladen…

image

… en zoveel meer moois.

image

Mijn vader belt terwijl wij stappen in dit wondermooi landschap.
Op de foto zie je hem tijdens het Lachfestival in Houthalen enkele weken geleden terwijl hij een lachborreltje drinkt.
We bellen geregeld met elkaar. Vandaag stelt hij uitdrukkelijker dan anders dat we ons niet mogen kapotmaken en dat we naar huis terug moeten keren als het niet meer gaat. Hij gelooft nog steeds niet dat een voettocht een fijne vakantie kan zijn. Ik stel hem gerust, probeer hem uit te leggen hoe mooi het is en hoe fijn we het vinden, doch ik denk niet dat ik daar ooit in zal slagen.

image

In Montjovet moet André zijn mes van mij neerleggen om zijn Penne à l’arrabiata op te eten. Hij weet dat wel, maar zijn hand grijpt steeds weer naar dat mes.

image

Tja, ik moet toch zien dat mijn schatje niet in afronten valt hier in Hotel Napoleon waar het licht regelmatig uitvalt.

image

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 90 – 29 juli 2015 – van Aosta naar Nus – 16 km

image

Italië is het zevende land dat wij aandoen tijdens deze voettocht en het zou wel eens onze zevende hemel kunnen worden. We hebben genoten van de andere landen (België, Nederland, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk en Zwitserland), maar Italië, tja dat is La Dolce Vita en mijn moederland. Het land dat bij mij steeds heeft moeten concurreren met mijn geliefde België. Het land waar ik lang geen affectie mee voelde wegens volgens mij te luidruchtig, te chaotisch, te onstabiel, te beperkend, te vrouwonvriendelijk … Het land dat naarmate ik ouder wordt, mij steeds nader naar zich toetrekt en mij haar schoonheid in alle facetten toont.

image

Het Italië-gevoel kreeg ik direct bij het oversteken van de grens met Zwitserland boven op de Grand Saint Bernard. Ik liep moeizaam, bijna strompelend naar Hotel Italia, zag er vreselijk uit en liep alleen (André liep vooruit om ervoor te zorgen dat we zo snel mogelijk ingecheckt raakten, zo is mijn schatje).
De eerste Italiaanse man (een knappe zestiger) die ik op Italiaans grondgebied tegenkwam begroette mij met een krachtige ‘buongiorno’ en keek mij wellustig aan, met vette knipoog en al. Er is nog niets veranderd, dacht ik. Toen ik jong was vond ik dit uiterst vervelend, nu interpreteer ik dat als ‘ik ben blijkbaar nog zichtbaar, zelfs als vermoeide pelgrim’.

image

In het restaurant van Hotel Italia hebben we ons die eerste avond in Italië  – ondanks onze moeheid – enorm geamuseerd met de manier waarop deze twee kleine, goed verzorgde obers met elkaar en met hun cliënten omgingen. Druk, charmant en met een hoog Manuel – gehalte.

image

De tweede dag in Italië was in Hotel Beau Séjour in Etroubles. André was voor mij daar (hij was te voet, ik met de bus die pas om 16 aan de Col vertrok) en hij vond het ontvangst maar niks en de patron alles behalve vriendelijk. Nadat ik daar was, veranderde de patron in een uiterst charmante, ten dienste van ons staande man. Omdat ik Italiaans spreek natuurlijk.  Italianen zijn daar uiterst gevoelig voor.

image

Vandaag laten we Aosta achter in haar prachtig dal omstreeks acht uur. Het weer is wat bewolkt met een verwachtte temperatuur van 30 graden en 1 mm regen tussen 14 en 15 u.

image

We stappen  tussen de wijngaarden, San-Sebastiano links van ons  …

image

… en een heleboel in het Dal van Aosta liggende dorpjes rechts van ons ….

image

… en komen uit aan dit modern Karmemitessen-klooster die in 1989 door paus Johannes Paulus II ingewijd werd. Daar hebben we twee memorabele ontmoetingen terwijl we op het bankje een banaan eten.

image

De eerste is met Carlo, de bewaker van het klooster, die samen met zijn vrouw en vijf kinderen al 26 jaar ten dienste van de Karmelietessen staat. Voor ik het goed besef – ik dacht dat het een vrijblijvend gesprekje was – krijg ik een donderpreek over het feit dat ik in een tweede huwelijk zit. Wat fout is want André en ik zijn niet getrouwd, maar ik durf niet te corrigeren, want heb het gevoel dat de donderpreek nog erger wordt. ‘Iemand die afkomstig is uit Italië  (en dan nog uit Sicilië!) weet gewoon dat je voor God getrouwd blijft met je eerste man. En als het fout gaat moet je je kruis met liefde en toewijding dragen. Ik zeg niks tegen de man die nu bij jou is. Hij is een Belg. Die begrijpt dit niet. Maar jij als Siciliaanse, je weet beter.  Het zit in je DNA! ‘ Enfin, zo gaat hij nog een poosje verder.
Ik zeg dat ik er anders over denk omdat ik in de loop der jaren het mij aangeleerd geloof in twijfel heb getrokken. Dan zegt hij nog iets over  demonen en gaat weg omdat hij vreest dat ik het hem kwalijk ga nemen.
Even later – wanneer we verder stappen – krijgen we van Carlo twee pruimen en twee aardbeien uit de kloostertuin die hij verzorgt. Om het goed te maken zegt hij, maar ik moet op mijn voettocht naar Rome toch maar goed nadenken over mijn geloof, werpt hij er achteraan, want onze God is de enige juiste weg.
De pruimen en de aardbeien smaken heerlijk. Ik geloof in het creëren van je hemel hier op aarde.

image

De tweede memorabele ontmoeting is met Kristine en John uit Australië. Zij doen ook de via Francigena vanuit Lausanne tot Rome en zijn de eerste medepelgrims die wij ontmoeten die tot Rome gaan in één trek. We hebben een lang gesprek …

image

… en zien hen ‘s avonds in het restaurant van ons Hotel Florian, waar het gesprek verder gaat. We hopen elkaar terug tegen te komen op onze gezamenlijke weg richting Rome.

Het was een leuke dag!

Liefs,
Concetta

Mijn locatie .

Dag 85 tot 89 – 24 tem 28 juli 2015 – van Liddes naar Aosta (via Bourg-Saint-Pierre, Col du Grand Saint Bernard en Etroubles) – 51 km

Het is dinsdagavond, 28 juli 2015, wanneer ik dit schrijf. We zijn sinds gisteren in Aosta. Ons project ‘De beklimming en afdaling van de Grand Saint Bernard’ is geslaagd. Ik heb sinds Liddes niets meer geschreven omdat ik al mijn energie nodig gehad heb om het project tot een goed einde te brengen. 

image

Na de top bereikt te hebben, was mijn energiepeil serieus gedaald. De laatste drie kilometers waren steil naar omhoog, de laatste tweehonderd meter recht naar omhoog. Ik vond het moordend, André een flinke uitdaging.
Ik heb zelfs twee nachten koorts gehad, van de inspanning denk ik.  Gebibberd van de kou heb ik. De temperatuur was ‘s nachts tegen het vriespunt. Zelfs met twee dekens over mij en volledig aangekleed mét windstopper en al, bibberde ik nog. André heeft pas de nacht erna mee afgezien, in Etroubles.

Vanmorgen, hier in Aosta, ging het nog niet zo goed. We waren beiden nog erg moe .

image

We zijn naar de Kathedraal gegaan om een stempel te vragen voor ons pelgrimsboekje.
Dat was niet evident. De dienstdoende pastoor had geen idee waar die stempel zou kunnen liggen. Hij heeft moeite gedaan, doch tevergeefs. Uiteindelijk zijn we eraan geraakt door de bewaker van de crypte aan te spreken, die de hinkelende mevrouw – die in de Kathedraal een soort toezicht hield – aansprak, die verwees naar de strompelende meneer – die ook iets in de Kathedraal deed – en die laatste wist de stempel liggen.  Toch raar gezien we op een pelgrimsweg zijn.
Terwijl we in de Kathedraal waren, zijn er bij ons beiden veel emoties losgekomen en verwerkt. Gelukkig, want we waren niet goed bezig nadat we de top bereikt hadden.

image

Die negatieve emoties waren ontstaan door wederzijds onbegrip tijdens de beklimming van de Grand Saint Bernard en hadden zich in ons beiden genesteld de voorbije dagen zonder expliciet naar boven te komen.

image

En dat ondanks de mooie, maar ook zware tocht die André alleen van de Col naar Etroubles gedaan heeft. Ik ben die dag op de Col gebleven omdat ik ziek en moe was. Gelukkig maar want het eerste stuk van de  afdaling was erger dan het laatste stuk van de beklimming. André was hierna even kapot als ik.

image

En ondanks de mooie mis in de Hospice, die uitgezonden werd op de Zwitserse radio en waar ik uit volle borst mee gezongen heb (iedereen werd immers verzocht om mee te zingen, ook de valszingenden omdat je dat blijkbaar toch niet hoort in een grote massa. Ik zat gelukkig langs een heel goed en luid zingende mevrouw die zeker op de radio weerklonken heeft. Mocht iemand deze uitzending gehoord hebben: ik was die lage, monotone stem vlak daaronder.

image

En ook ondanks de wondermooie gezamenlijke afdaling gisteren van Etroubles naar Aosta, met de besneeuwde toppen van de Mont Combin quasi constant zichtbaar aan onze linkerkant en de prachtige uitzichten op de Val d’Aosta overal om ons heen.

image

Tijdens deze tocht hebben we samen met een groep pelgrims voor dit Mariabeeld gezongen  en gebeden (met speciale intentie voor een goede, lieve  vriendin).
Het stappen ging goed, het weer was optimaal, de stemming tussen ons stilletjes vredig.

image

Die emoties zijn pas vanmorgen aan het ontbijt boven tafel gekomen en, zoals al gezegd, in de Kathedraal losgekomen en verwerkt.

Sinds deze namiddag gaat het terug beter met ons beiden.
Alles uitpraten en tot rust komen (we waren beiden echt te vermoeid geraakt) doet wonderen ook al geloof je het soms niet op de momenten dat het moeilijk is. We hebben het weeral aan den lijve ondervonden. Ik had zolang niet moeten zwijgen.

image

We zijn een apertiefje gaan drinken op het 6 – jarig bestaan van C&A (dat was eigenlijk op 26 juli toen we op Col waren , doch we hebben die dag niet echt gevierd wegens te moe én ik te ziek) …

image

… en zijn Aosta gaan verkennen die we tot nog toe wel gezien maar niet beleefd hadden omwille van onze vermoeidheid en gemoedstoestand. Een werkelijk magnifieke stad die elegant ligt tussen de hoogste Europese bergen : Monte Rosa, Mont Blanc, Grand Combin, … Het is wel weer ontzettend warm.

image

Deze Romeinse overblijfselen doen mij, de zwart-wit denker, inzien hoe mooi grijs in al haar schakeringen is. We herleven beiden naarmate we de schoonheid in ons opnemen en weer ontspannen hand in hand lopen. 

image

André heeft geluk!  Doordat ik mijn zwarte, wollen vestje ergens verloren ben onderweg  (ik denk in een hotel in Liddes, doch recuperatiepoging is op niets uitgedraaid), kan hij mij er eentje cadeau doen. Ik hoop nu dat hij ook iets verliest. Is mijn ‘wat geef ik hem cadeau’-probleem ook opgelost ☆

image

We sluiten de dag af met een dineetje  met trippes à la Vandaosana (ik ben er dol op en André vond het ook heel lekker) en een ricottataart met noten en chocoladesaus (die ik heb laten staan omwille van de harde notenschillen die er in mijn stuk zaten). André had weer geluk. In zijn stuk zaten er geen.

image

In ons Coeur de Ville-appartement slapen we voor de tweede en laatste nacht knal in het centrum van Aosta. We zijn weer compleet gelukkig en klaar om de resterende kilometers.

De weg heeft ons dingen laten inzien en heeft ons daardoor weer ietsje nader tot onszelf en tot elkaar gebracht.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 83/84 – 22 en 23 juli 2015 – van Orsières naar Liddes – 9 Km

De beklimming en afdaling van de Grote Saint Bernard vanuit Orsières tot Aosta. Dat is ons project voor de komende dagen die wij tijdens de staploze dagen tijdens de canicule uitgewerkt hebben.
We hebben:
1) onze requirements in kaart gebracht
– maximaal genieten
– zolang mogelijk aan de Zwitserse kant van de berg blijven omwille van de temperaturen
– minimaal afzien
– ons niet vergelijken met anderen (en zeker niet met diegenen die de beklimming in één dag doen)
2) een  SWOT-analyse gemaakt
— grootste sterkste: onze wil om dat te doen
– grootste zwakte: mijn klimvermogen of beter de traagheid van mijn klimmen (in groep ben ik meestal de laatste, mijn vrienden van de KBC-wandelclub kunnen dit beamen)
– grootste opportiniteit: we hebben alle tijd van de wereld
– grootste bedreiging: het weer
3) een plan van aanpak afgesproken
Die is heel eenvoudig: overal waar we logies vinden, stoppen en zo op ons uiterste gemak de top bereiken. ‘Saucisseren’ noemen projectleiders dit.
4) een roadmap samengesteld
– 23 juli van Orsières naar Liddes
– 24 juli van Liddes naar Bourg-Saint-Pierre
– 25 juli van Bourg-Saint-Pierre naar de Col de Saint Bernard (wistjedatje: die dag beklimmen de renners van de Tour de France de Alpe d’Huez en die is 30% gemakkelijker dan de Grand Saint Bernard). We kunnen helaas niet in de Hospice terecht. Die is vol vanwege een pelgrimstocht die zij organiseren. We hebben dan maar de Albergo d’Italia geboekt. Die ligt 10 minuten stappen verder op Italiaans grondgebied.
– 26 juli van de Col tot Etroubles (wistjedatje: wij vieren dan het 6 -jarig bestaan van C&A☆♡♡♡)
– 27 juli van Etroubles tot Aosta
En daar nemen we een welverdiend dagje rust.

image

In Orsières – waar we twee dagen verblijven – hebben we een balkon met zicht op de bergen.  Daar heb ik een Cézanneke gedaan. Die heeft de laatste jaren van zijn leven altijd dezelfde berg geschilderd. De mensen verklaarden hem gek. Ze beseften niet dat Cézanne iedere dag andere kleuren zag in die berg en dat vastlegde.

image

Dit is mijn berg vanuit ons balkon. Hier toen het begon te onweren. Heerlijke donder hoorden wij toen gevolgd door roze lichtwolkjes. Man, man, man, dat is genieten!

image

Dit is mijn berg in het donker, overtroefd door de lichtjes van het dorp. Romantisch!

image

Dit is mijn berg wanneer hij ‘s morgens stilletjes aan door de zon verlicht wordt. Een waar spektakel!

image

Dit is mijn berg zoals ik hem zie wanneer we een wandeling maken naar Rezza,  het dorpje aan de overkant. Idyllisch!

image

Jozef, de patron van Hotel l’Union, overlaadt ons met tips en trics om goed de Col te bereiken. Niet te snel beginnen ‘s morgens. Je lichaam langzaam laten wennen. Je longen helemaal openzetten.  Zeker niet de moeilijke stukken doen wanneer je moe bent, enz.
Wij knopen dat goed in onze oren.

image

Irène neemt mijn haren onderhanden. Blij dat ik bij haar terecht kan zoniet zou ik met een grijze uitgroei én weerspannig haar overmorgen aan de top staan bij de Augustijnen. Dat kan toch niet hé?
Ze wil de techniek die zij pas geleerd heeft (niet knippen maar uitdunnen met mes) op mij uitproberen. Gezien mijn  veel te veel haar ben ik een geschikt ‘voorwerp’ (ik verstond haar niet zo goed want sommige mensen spreken hier een raar Frans, zij dus ook).

image

En dit is het resultaat. Toch wel heel kort is mijn haar inmiddels, en serieus minder. Wel handig. Nooit gedacht dat ik mijn haar zo zou kunnen  losgelaten☆

image

Wanneer we Orsières verlaten om acht uur is het 19 graden en lichtjes bewolkt. Het onweer van gisteren heeft alles heerlijk afgekoeld. Een zalige stapdag meldt zich aan.
Wij krijgen echter een relationele frictie over iets heel onnozels (daar zijn wij goed in, maar nu was het toch al lang geleden, we zijn het helaas nog niet helemaal verleerd): ik wil de gekochte etenswaren in de rugzak, André wil die buiten de rugzak, kan niet volgens mij, hij wil zijn rugzak niet uitdoen,  dan doe ik de mijne wel uit en steek die daar in, hij moet mij dan helpen die rugzak aan te krijgen  (lukt mij niet alleen), ik vind het niet mooi dat hij de etenswaren niet in zijn rugzak wou steken, ik ken veel vrouwen die zelf nooit een rugzak dragen,  hun man draagt alles, grrr …)

Het is hier te mooi om ruzie te maken,  zegt André. Vind ik ook, zeg ik, maar de afspraak is toch dat we onmiddellijk ergernissen bespreken? Hij excuseert zich voor zijn koppigheid, ik voor mijn irritatie. Frictie weg, kusje en we trekken verder.

image

De weg naar Liddes is wondermooi met de rivier La Dranse die door de vallei d’Entremont klettert…

image

…. het groen in alle tinten en de wolken in alle vormen.

image

We bereiken Liddes tegen halfeen. Het is aangenaam warm, zo rond de 25 graden.

image

Ons hotel ‘Auberge des Alpes’ is gesloten. Wij zijn ook te vroeg. Check-in is om 14 u. We zetten ons neer op het terras…

image

… waar André oefent om net als Napoleon in 1800 (hoed dwars op hoofd en rechterhand op linkerborst) overmorgen de Col te bereiken. Ik kom niet bij van het lachen. Hij blijft serieus zijn vertoning verderzetten en vertelt dat Napoleon onterecht op de schilderijen mbt zijn oversteek van de Grote Saint Bernard op een paard zit. Dat was in realiteit een muilezel omdat die beter over dit soort paden stapt.. Misschien zit  er toch iets van Napoleon in hem? En ben ik dan Jozefien? ☆

image

Uiteindelijk raken we ingecheckt en kunnen we genieten van een namiddag en avondje in Liddes. De requirements voor ons project waren vandaag volop aanwezig.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .