Dag 51 – 20 juni 2015 – van Nancy naar Tonnoy – 19 km

Dit is de 51e dag van onze voettocht. In totaal hebben we 773 km gestapt :
– 661 km op de GR ==> 30 % van de geplande tocht;
– 103 km daarbuiten ==> rondwandelen in dorpen en steden .

image

Vanuit Nancy, een parel van een stad – waar wij tot nog toe op weg naar het Zuiden onterecht gewoon door zoefden – nemen we de trein tot Neuves Maisons om de drukke stadswegen te vermijden. Vandaar stappen we te voet verder.

image

In Neuves Maisons leefden de mensen vroeger van de metaalindustrie. Die is dood, lezen we op deze muur. Toch zien we veel rook uit de schoorstenen van de fabriek stijgen. Dat wijst toch op activiteit?

image

‘Er wordt nu enkel nog ijzerdraad gemaakt ‘ vertelt Jean-Luc, ‘ vroeger werd er echt ijzer gewonnen en werkte het hele dorp voor deze fabriek. Ik heb één van die arbeidershuisjes gekocht en werk in Nancy als ambulancier. ‘ Deze sympathieke Fransman is van plan na zijn pensioen terug te keren naar zijn geboorteland Guadeloupe. Toen hij achttien werd, moest hij in Nancy en omstreken zijn legerdienst komen doen en is hij blijven hangen. Hij gaat dan een vissersboot kopen en uitbaten en nodigt ons uit om eens langs te komen. We zullen wel nog even geduld moeten hebben want hij is nog maar 46 jaar. Oeps! Tegen dan zijn wij al heel oud, rekenen wij uit. Volgens Jean-Luc is dat geen probleem : zijn buurvrouw – één van de weinigen die nog de hele geschiedenis van de metaalindustrie in Neuves Maisons  goed kent – is 85 jaar en die kan nog alles. Sympathiek en optimistisch deze jongen!

image

In Messein, het volgend dorp, begint de Canal des Vosges ook wel Canal de l’Est genoemd. Dit kanaal is 439 km lang en verbindt de Maas, de Moezel en de Saône.

image

Richardménil ligt idyllisch mooi in de verte. Een wistjedatje : het leger van Napoleon kampeerde hier na zijn terugtrekking uit Rusland.

image

In Flavigny-sur-Moselle is er vanavond een religieuze bijeenkomst waar ‘la parole de Dieu’ zal verkondigd worden. Er zijn al veel caravans ter plaatste en er worden nog een 300 – tal verwacht. Dat vertelt ons het guitig, lief meisje dat samen met enkele vriendjes op wandel is en ons spontaan aanspreekt wanneer we voorbij het kamp stappen. Ze vraagt waar we naar toe wandelen en is vooral bezorgd om onze benen wanneer ze onze uiteindelijke bestemming hoort. Het zijn voornamelijk Roma-zigeuners, maar ook ‘gewone Fransen ‘ horen we later. Ze zijn niet graag gezien de Roma’s. Jammer voor het guitig, lief meisje en haar vriendjes vind ik.

image

Even verder lopen we weer langs de Canal des Vosges waar een plezierboot via het immense aquaduct door een van de vele automatische sluizen vaart. Deze aquaduct is gebouwd op pilaren boven de Moezel. Impressionant!

image

Hallucinant wordt het voor ons wanneer we even later langs de oevers van het kanaal door een soort oerwoud moeten. Hier op de foto gaat het nog, maar iets verder is het gewoon jungle. De doornenstruiken schrammen onze benen, door onze broekspijpen heen.

image

Vlak na ons komen deze ruiters van de iets verder gelegen manège ‘Ménil-Saint-Michel’ door hetzelfde pad. Wij hebben medelijden met de paarden. Die zullen ook wel veel schrammen op hun benen hebben!

image

We beginnen moe te worden. Gelukkig is Tonnoy in zicht. Naast deze Etang met veel vissers is een boer zijn veld duchtig aan het bemesten. Onze neus krult ervan. Dit is een ‘natuurlijke ‘ maatregel om de Roma’s – die thans in Flavigny-sur-Moselle zijn – te verhinderen om zich hier te komen nestelen.
We staan er nu niet bij stil dat we morgen door deze welriekende weide moeten stappen en op de verse mest moeten trappen omdat de GR5F hier dwars doorloopt!

image

In dit huisje genaamd ‘Domaine du Grand Prés’ hebben we vanavond een ruime, gerieflijke kamer waar we onze vermoeide lichamen kunnen laten rusten…

image

… en onze hongerige magen kunnen vullen tijdens een leuke babbel met Jean-Paul. onze gastheer, en Allain uit Avignon ( Allain met twee ll’en! ). We hebben het over allerlei onderwerpen, doch voornamelijk over de oorlog. Die leeft hier nog sterk. Vooral die van 1870 waarna zij aan Duitsland geannexeerd werden, en 1914-18 toen zij bevrijd werden.

image

De lucht kleurt rood vanavond. Ik heb het niet goed op foto gekregen, maar we hebben er alleszins voor het slapen volop van genoten. Misschien een voorbode van alweer een heerlijke dag morgen?

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

10 reacties op “Dag 51 – 20 juni 2015 – van Nancy naar Tonnoy – 19 km

  1. Dag Concetta en André, ik geniet al enkele weken van jullie reis/stapverhalen. Aangenaam om lezen en het maakt me ook wat jaloers. Hoe wel we niet mogen klagen… we zitten 4 weken in Oost-canada… blijf verder genieten van al jullie grote en kleine ontmoetingen, de natuur, mekaar, het onderweg zijn… ciao

  2. Concetta en André,
    Vandaag hebben we ook een stevige wandeling gemaakt in Achel (geboortedorp van Maurice) en over de nabije grens van Nederland. Daar in Achel liep “den elektrische draad” van 2.000 volt dwars door de kloostermuur van de Abdij van Achel. Je weet wel dat Nederland zich “neutraal” wou houden tijdens de 2de WO, vandaar die “afsluiting” van de Duitste grens in Noord Limburg tot aan de Kust. Zo’n 1000 mensen werden geëlektrocuteerd , maar zo’n 10.000 konden toch op één of andere manier de grens over via houten kaders, rubberen pakken, houten tonnen die ze tussen de draden spanden, en waardoor ze één voor één kropen. Voor de 60e verjaardag van het einde van WO2 worden grote delen op bepaalde plaatsen van deze elektrische draad symbolisch gereconstrueerd. Er loopt zelfs een “poppy” wandeling rond die draad en de omliggende bossen.
    In de Elzas hebben we ook een aantal jaren geleden het enige “Concentratiekamp” van de Duitsers bezocht dat er in Frankrijk geweest is.
    We logeerden in Le Hohwald, in de buurt van Barr en hebben daar een stevige wandeling gemaakt naar de Mont St. Odile, waarop een groot klooster en kerk, een bedevaartsoord, waar vele bussen de mensen naar toebrachten, maar ook vele wandelaars, zoals wij. In de buurt van het heiligdom waren vele rotsen en gigantische stenen, die in de vorige eeuwen dienden als offerplaats. We hadden gepicknickt op de offerplaats en weet je wat wat daar op één van die stenen ons lag aan te staren ? Een compleet kunstgebit !! Niet van ons, maar wie vergeet nu zoiets essentieels ? Da’s wat anders dan wandelstokken of een bril hé ?
    Allez….. heb je nog geen heimwee ?
    Hoeveel kilometers kunnen je schoenen aan ?
    Toen Bertus Aafjes, je weet wel, dichter, schrijver , in 1946 te voet naar Rome ging heeft hij 5 (vijf) paar schoenen versleten en ik weet niet hoeveel paar sokken. Maar de kwaliteit van toen en nu ?
    Hij was vertrokken met de fiets. Maar aan de grens met Zwitserland moest hij toen invoerrechten betalen voor zijn fiets. Hij is toen maar te voet verder gegaan…… Hij is er geraakt ook en heeft daar gedichten over geschreven…. zoek maar op internet…..!
    Hou je sterk en zeg tegen mekaar “ik hou van jou” !
    M&M

    • Dag M & M,
      Wij kunnen jullie plechtig verzekeren dat het gebit niet van ons is. We hebben net gecheckt en vinden al onze tanden terug!
      Wij gaan het met twee paar schoenen doen. Charlotte brengt ons die halverwege.
      Kleine correctie mbt Bertus Aafjes : die is er geraakt maar heeft het laatste stuk niet te voet gedaan wegens geen zin meer ( als ik mij goed herinner ). Wij gaan hem op dat vlak proberen te kloppen.
      Ciao!
      C&A

  3. Hoe heeft Concetta nog de moed om ‘s avonds al die herinneringen bij elkaar te rapen en er een mooi stukje over te schrijven? En… lopend foto’s te schieten. Jullie zijn al verdomd ver. Mijn duimen blijven allebei omhoog! Tot morgen. Jullie krijgen allebei een kruisje van Guido Gezelle op het hoofd. Kregen wij ook voor we slapen gingen of op reis vertrokken of… gewoon op internaat.

  4. het is echt zalig om jullie te volgen.
    Elke dag uitkijken naar wat jullie hebben meegemaakt en de prachtige foto’s bekijken…..
    Petje af voor wat jullie doen!

  5. Hey jullie twee, al 30 pct van jullie tocht…amaai zeg…ferm! Mooi hoe te lezen dat jullie elke dag toch weer een verhaal hebben, is het niet over anderen dan over jullie…boeiend allemaal. Het leerde me van terug elke dag wat meer stil te staan bij de mooie dingen die me overkomen…niet makkelijk in de ratrace waar we altijd in zitten…maar ze zijn er wel…
    Zou je geen boek schrijven nadien? Ik denk inspirerend voor velen!

    Concetta, een nieuwtje, ik ga vanaf morgen terug werken op het oude BDK ;-) ik miste de warmte van een team te fel…en gelukkig was er plek! Garanti dat we daar veel over jou en André gaan praten!

    Lieve knuffels xxx
    Anne

Reacties zijn gesloten.