Dag 46 – 15 juni 2015 – van Gorze naar Arry – 14 km

Het eerste wat ik doe wanneer ik uit onze kamer kom, is nog eens naar de Piëta gaan kijken in de living van Carol.

image

Net als alle andere zaken in haar huis, heeft ze ook dit prachtig antiek stuk gewoon op een broccantemarkt gekocht. ‘Het heeft daar op mij gewacht’ vertelt ze. ‘Normaal zijn alle mooie stukken ‘s morgens dadelijk weg. Opgekocht door professionele antiquairs. Die dag was ik zelfs heel laat daar en toch was deze Piëta er nog. Soms komen dingen gewoon naar je toe’.

image

Aan de lange en majestueuze ontbijttafel voelen wij ons te gast bij een koningin. Carol vertelt verder over haar zoektocht naar de juiste dingen voor haar huis. ‘Alles moet kloppen per kamer en per verzameling, zoniet krijg je een overladen gevoel’ is haar motto.
Dat is waarschijnlijk de reden waarom de grote hoeveelheid aan spulletjes in dit huis mij niet stoort. Integendeel, ik word er rustig van.

image

Emotioneel wordt het voor ons drietjes wanneer we op het onderwerp Moeder Maria komen. Overal hier in huis vind je er afbeeldingen van, vandaar. Ik vertel over mijn ervaring sinds het begin van onze voettocht en de rollercauster aan emoties in Banneux.
André vertelt over zijn band met zijn moeder zaliger die altijd bad tot Maria. Carol weent wanneer zij vertelt over haar grootmoeder die haar op het moment van overlijden in Corsica en driemaal daarna een teken gegeven heeft: de tv sprong telkens vanzelf uit.
Als blijkt dat zowel Carol als ik speciale  ervaringen hebben met energievelden op bepaalde plaatsen, begrijp ik waarom ik mij zo goed voel bij deze vrouw.

Zij stuurt ons nog naar de Romaans – Gotische kerk van Gorze die zij – zelfs als ongelovige – enorm mooi vindt qua architectuur.  Dat is ook zo.

image

Ik vond echter dit Mariabeeld, een beetje verscholen achter het doopvont, het mooist.

image

We mijmeren nog over wat we beleefd hebben in Gorze,  wanneer we bij het verlaten ervan, Luc tegenkomen.  Geen hiker ondanks zijn twee wandelstokken en rugzak.  Hij wandelt – in de volgens hem wondermooie natuur rond Gorze  – tweemaal per week 20 km voor zijn gezondheid. Hij is geopereerd aan een rughernia, opgelopen op zijn werk en daarvoor ontslagen van zijn werk. Deze 42-jarige Gorzenaar laat zijn hoofd echter niet hangen, werkt aan zijn herstel en hoopt zo via een herinzetprogramma terug aan de slag te kunnen. Wandelen is inmiddels zijn passie geworden.  Hij luistert vol bewondering naar ons verhaal en zou op slag meewillen.  ‘Eerst sterker worden en mijn conditie verder opbouwen’ besluit hij wijselijk zelf.
Wij wensen hem alleszins het allerbeste toe. Hij wenst ons een fantastische reis naar Rome.

image

Aan dit korenveld – het koren is inmiddels niet meer groen maar goudgeel valt ons op, teken dat de tijd verstrijkt – aan de Col du Rudement verlaten we de GR5 omdat we in deze streek geen logies gevonden hebben

image

We steken de Moezel over waar we morgen gaan aansluiten op de GR5F en die we verder denken te gaan volgen tot Ballon d’Alsace.

image

Vandaag gaan we naar onze Chambres d’hôtes in Arry via de weg langs de Moezel. Deels kan dat op een wandelweg, waar we aan een boom een kant-en-klaar strop zien hangen die we weigeren te gebruiken wegens nog veel zin om te leven, deels gewoon langs de baan wat uiteraard minder leuk is.

image

Om tot Arry te geraken moeten we 200 meter stijgen en dat weeral in de hete zon. Inmiddels vormt zich achter ons een zwarte wolk.

image

We raken droog tot aan de ‘Chambres d’hôtes du Passant’ in het dorpje met amper 400 inwoners. Geen café, geen restaurant, geen winkel. Onze logies is pover, zo’n beetje waar de tijd is stil blijven staan én we zijn strikt afgescheiden van de eigenaars. Geen echte Chambres d’hôtes vinden wij.
Maar we hebben een bed en kunnen al wat uitrusten alhoewel we beiden serieus honger hebben.

image

Gelukkig maken de eigenares eten voor ons tegen halfacht. Heel lekker eten zelfs. Hun ‘canard au cassis’ is de lekkerste die ik ooit gegeten heb. (De canard ben ik vergeten te fotograferen). We zijn toch op één vlak positief verrast!
Tot vorig jaar baatten ze hier een restaurant uit. Omwille van de opgroeiende kinderen én het te korte seizoen, zijn ze ermee opgehouden. Spijtig want ze hebben er beiden de esprit ervoor en ze zijn een prima team : zij kookt, hij dient op en babbelt wat met de gasten.

Het is blijven regen en we hebben daarom niet kunnen genieten van de mooie uitzichten vanuit Arry op de Moesel en de omliggende dorpen.  Misschien morgen?

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

3 reacties op “Dag 46 – 15 juni 2015 – van Gorze naar Arry – 14 km

  1. Hallo Concetta en André,
    Wij zijn weeral terug van 2 weken vakantie in “la douce France”, waar jij momenteel doortrekt. Voor ons alweer een mooie wandelvakantie. Als wandelaar kom je zo goed als niemand tegen in de valleien en gorges van de Lot en de Truyère. Behalve dan een slang van ca 1 meter, een vos , een hert en duizenden mooie bloemen. O.a. de wilde purperen orchidee in de kalkgronden van de Causses.
    We kwamen wel gelijkgezinden tegen toen we een dag een deel van de gemarkeerde Compostella route (GR 65) deden. Maurice noemde ze “Compostella kevers”, (een schelpje op hun rug), omdat ze allemaal opgetuigd waren met een zware rugzak en dikwijls nog een buikzak waar een drinkfles en versnapering voor het grijpen waren. We maakten kennis met twee Noorse vrouwen : één hip met fluo fladder shortje aan dat door de wind ook nog opwaaide en een strak fluo T-shirtje, blondine met modieuze pony-kopje. De tweede een pronte uit de kluiten gewassen, maar lieve vrouw, degelijk gekleed in donkere boven de knie afgeritste wandelbroek en donder T-shirt. Beiden dertigers schat ik. De blondine had haar bruinverbrande benen tot aan het flapshortje toe, op een café stoeltje te rusten gelegd. Wij dronken daar ook een koffietje. Vooral de degelijke tweede voerde het woord in het Engels. Ze waren vertrokken van Le Puy-en-Valley.
    Daar aan het café was een parkje langs de straat met rustbanken en picknick tafel, een kraan met “eau potable”. Een toilet . Ook een info-bordje met alle relevante en toeristische gegevens van het dorpje waar je stond, én het aantal kilometers dat je van daaruit nog had te doen tot Compostella. Vanuit dat dorpje GOLINHAC was het nog ca 1650 km te gaan of fietsen tot Compostella. Op die rustplaats ook een ijzeren kruis, waar iedere pelgrim aan de voet een steentje bijlegt. Hadden wij ook gedaan. Een uit een boomstam gesneden houten beeld van St. Jacob vervolledigde het zonovergoten plekje.
    Twee stoere mannen met baard, alles erop en eraan , kwamen even later ook iets drinken in het cafeetje. Een verfrissing later trokken die twee “Compostella kevers” weer verder. Het leuke van het verhaal is dat wij beide koppels weer tegen kwamen een tiental km verder in een ander dorp ESPEYRAC. De Noorse vrouwtjes gingen zich aanmelden in het enige hotel van het dorp. De mannen wandelden lustig verder. Vandaaruit was het nog 22 km naar CONQUES, het bedevaartoord waar iedere pelgrim langs gaat en waar de “Notre Dame de Sainte Foie ” wordt vereerd. Wij hebben dat stadje met de auto bezocht. Alles ademde pelgrimage uit : schelpen, wandelstokken, zonnehoedjes, wandelkaarten….. aan de ingang van de stad een grote stedelijke logisplaats voor de pelgrims. Langs de wegen grote verkeersborden : “Bestuurders, wees voorzichtig, pelgrims op de weg” ! Markeringen op de tarmac van gestileerde schelpen ! Het had wel iets daar te lopen…… In het bos op een andere rustplaats kwamen we 3 Franse koppels tegen die ieder jaar, een week lang , een deel van de Compostella route doen. We kwamen nog twee vrouwen tegen waarvan de ene een karretje trok waarop al de bagage was vastgemaakt. Twee jonge pelgrimmeisjes hadden zich neergezet in het midden van het wandelpad en één van de grote rugzakken volledig leeggehaald. We hadden toch maar gevraagd of ze hulp nodig hadden…. Maar dat hadden ze niet.
    Een heel aparte ervaring en een soort “bijhoren” op dat kleine stukje pelgrimage…
    Naar Rocamadour, hét bekende pelgrimoord van Frankrijk zijn we met de auto geweest. Daar wordt nog met volle overtuiging de “kruisweg” gedaan.
    De “Zwarte Lieve Vrouw” wordt daar vereerd. Daar was ook een grote logislocatie voor pelgrims : prijs al naargelang in een grote zaal, kamer voor 2 of alleen.
    Het eeuwenoude kasteel van de familie van de oud-president Valerie Giscard D’Estaing hebben we ook bezocht, in het stadje ESTAING genaamd. Onder zijn bewind werd het kasteel gerestaureerd na jarenlange leegstand en aftakeling. Nu een toeristische trekpleister, en een onderdompeling in de Franse geschiedenis, sinds het jaar 1100.
    Concetta en André,
    Je ademt al volop de franse sfeer, we wensen jullie nog veel “bon courage” !
    Een levenservaring met vele leuke en fijne ontmoetingen zo blijkt !
    We blijven duimen met de tam-tam !

  2. Ik vind dat mijn citaat uit Richard II over het verlies van DEN TEUT toch tot resultaat heeft geleid. Commentaar is rustiger en vooral de foto’s zijn van goede kwaliteit, komen veelvuldiger voor en niet in het donker.
    Ik zou wel effen met jullie willen mee wandelen.. tot morgen!

Reacties zijn gesloten.