Dag 37 – 6 juni 2015 – van Angevillers naar Knutange – 22 km

image

Het ontbijt is altijd een heerlijk moment, zeker als je bij mensen thuis logeert. 
Fabrice heeft koffiekoeken (veel!) en een verse baguette gehaald, zijn zelfgemaakte confituur op tafel gezet en wij mogen aanschuiven. Hij schenkt verse koffie in met kleine oogjes. Gisterenavond is hij, nadat wij ons in ons kamer teruggetrokken hadden, nog gaan buurten en het is zeer laat (of vroeg) geworden. De buren zijn hier heel, heel tof vertelt hij. Hij komt uit Avignon en daar waren de mensen niet zo. Hier in het Noorden, bij ‘les Ch’tis’, voelt hij zich beter. De vriendschappen zijn echter en de mensen zijn warmer.  Raar, wij dachten dat het andersom was.

image

Het is net één jaar geleden dat hij met de Amerikaanse militair Pastell getrouwd is. Emotioneel laat hij ons zijn prachtig fotoalbum zien : ze zien er beiden knap en gelukkig uit. Pastell is momenteel in Florida hun gezinshereniging aan het voorbereiden. Zodra dat in orde is, zegt Fabrice zijn werk als technisch tekenaar op en verkoopt hij de Chambres d’hôtes. Hij wil helemaal opnieuw beginnen in Amerika samen met zijn man.  Fijn voor hen, jammer voor de toekomstige GR5-wandelaars!

Wij hopen dat de overnemers het prachtig ingericht huis met dikke muren die in de zomer voor heerlijke koelte zorgen, gelegen langs ‘Le mur du Châtau’ dezelfde bestemming geven.

image

Een buurman komt binnen en begint de tuin in orde te brengen voor de buurtbarbecue van vanmiddag. Met een 30 – tal zullen ze zijn. Ze doen dat regelmatig. Het is hier een hechte community. Spijtig van het weer. Ze hadden nochtans mooi zonnig weer voorspeld. Vannacht heeft het echter geonweerd en het is nu nog heel bewolkt. ‘Jammer,  jammer’ zegt Fabrice ongerust ‘ik had zo gehoopt dat de kinderen hier buiten leuk konden spelen terwijl hun ouders gezellig met elkaar konden feestvieren.’

image

Een andere buurman met rollator komt langs voor een praatje. Fabrice heeft tijd en aandacht voor iedereen.

image

Wij werpen nog een blik over het stukje afgebrokkelde muur van het kasteel (je ziet geen kasteel op de foto omdat het geen is gezien het tijdens de Franse revolutie al werd afgebroken, maar de muur wordt nog erg gekoesterd. Wij vertrekken verder richting GR5.

image

GPS én gids wijzen naar een bepaalde weg. Doch wij kunnen er niet op geraken : er ligt een autoweg die blijkbaar nog niet gekend is door de satellieten. Er staat gewoon een versperring, geen enkele aanduiding van omleidingsweg.

image

Gelukkig komen we een Angevillerois met hond tegen. Als hij hoort dat we bij Fabrice overnacht hebben en de weg naar Rome zoeken, wijst hij ons niet enkel naar de juiste weg, maar krijgen we nog een heel vriendschappelijke babbel. Fabrice is één van zijn beste vrienden en ja, ook hij gaat straks naar de bbq.  Wij krijgen steeds meer spijt dat we hier geen dagje langer geboekt hebben.

image

Wij zijn wél blij met het koeler weer na onze afmattende tocht van gisteren en stappen stevig door. Algauw komen we een tweede hindernis tegen. Een heel stuk bosweg is belegd met afgebroken dakpannen . Hier is de bulldozer nog niet geweest en liggen de dakpannen nog gewoon  opgehoopt. Via een brede bocht in drassig gras geraken we terug op de weg.

image

Nog wat verder liggen diverse bomen op elkaar dwars over de weg en moeten  we de glibberige, steile kant naar omhoog zien op te raken. André gaat als eerst, glijdt eraf, probeert zich tevergeefs aan de takken van de bomen vast te grijpen, die breken wegens te dun, kwetst zich wat aan zijn dij, houdt moedig vol en kan zich uiteindelijk ophijsen. Oef!
Hoe ik erop geraakt ben?
Awel, uiteindelijk heel elegant!
Eén wandelstok in mijn rechterhand stevig  tussen de bladeren ingeplant, mijn  rechtervoet tegen de glibberige wand, linkerhand in André ‘s rechterhand, linkervoet iets hoger tegen de wand terwijl André mij naar boventrekt tot ik mijn rechtervoet op begane grond kan zetten. Voilà!

image

De daling naar Knutange is via de Kalvarieberg die bezaaid is met zeer dikke keien.  De laatste hindernis van de dag!
Het weer is in de loop van de dag zeer mooi geworden. Wij zijn blij voor Fabrice en zijn gasten.

image

Ons hotel ziet er in vergelijking met de rest van de gebouwen in Knutange, goed uit. Er staan veel vervallen en  totaal onverzorgde gebouwen in Knutange. 

image

Wij krijgen een Charleroi-gevoel. De metaalindustrie speelde ook hier vroeger een grote rol. Nu is het vervallen glorie.

image

Eten kunnen we in het restaurant van ons hotel om zeven uur. Ons eetritme zit helaas nog niet op Frankrijk – schema.  Nadat we heel Knutange tevergeefs afgezocht hebben naar een  plaats waar we wel vroeger kunnen eten, belanden we in de bar van ons hotel waar verwoede kaartspelers elkaar regelmatig de mantel uitvegen. Monsieur Roland, de eigenaar, gaat regelmatig langs om de gemoederen te bedaren.  Hij kan dat goed.

image

Twee Ricards en vele nootjes later, kunnen we eindelijk aan tafel in het gedateerd, maar redelijk stijlvol restaurant van ons hotel. We hebben echter pech met het eten. Het voorgerecht is oké, maar het hoofdgerecht smaakt naar zeep. Ons salmonella – avontuur van enkele weken geleden indachtig, stoppen we met eten, weigeren de kaas en het nagerecht die nog moesten komen en trekken naar ons kamer. Lekker rusten. Ik ben te moe om nog een verslag te schrijven. De twee Ricards zijn er zeker debet aan.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .