Dag 57/58/59/60 – 26 tot 29 juni – ‘Fête de l’été’ Épinal

Épinal blijkt uiterst geschikt om de periode tussen seizoen I en II door te brengen. Het biedt de ideale combinatie van tranquiliteit (nodig om onze voettocht verder te plannen),  gastronomie, cultuur en gezelligheid. Het is een stad op mensenmaat: weinig toeristen wél mensen die er leven en werken.

image

De stad ligt aan beide kanten van de Moezel. Aan Pont Georges Clémenceau sieren Europese vlaggen de afrastering. De eerste keer dat we er voorbij komen, zijn wij beiden niet fier op onze kennis: we weten amper de helft van de vlaggen toe wijzen aan het juiste land. We besluiten daarom deze tour iedere dag dat we hier zijn te doen. De volgende dag sta ik met open mond te kijken: André kent ze ongeveer allemaal terwijl ik maar op zo’n 60% juist zit! Ongelooflijk van hem vind ik. Ik feliciteer hem uitgebreid terwijl ik mijzelf maar zwak vind op dit vlak en aan mijzelf begin te twijfelen ‘ben ik qua geheugen al zo achteruit aan het gaan?’
Lang kan de lieve schat echter niet zwijgen: hij is hier gisteren – terwijl ik nog bij de kapper onder de verf zat – nog eens doorgelopen en heeft duchtig gememoriseerd om mij te kunnen imponeren bij onze volgende tour. Het was hem bijna gelukt!

Bezienswaardigheden zijn er in Épinal  net genoeg om het boeiend te houden zonder voor overprikkeling te zorgen.

Een kort overzicht:

image

De basiliek Saint-Maurice in Romaanse-Gotische stijl (gebouwd van de XIe tot de  XIIIe eeuw).

image

L’église Notre-Dame-au-Cierge, waar we op onze eerste avond in Épinal Geneviève en Cecile tegenkwamen, is speciaal omwille van het 180 m2 grote glasraam over het leven van Moeder Maria.
De mis die wij hier bijwonen raakt ons diep : de aanwezigen beleven het geloof echt. Dat zien we aan hun houding,  hun in zichzelf gekeerd zijn, hun devoot knielen op cruciale momenten. Ik was al lang vergeten dat echte katholiek gelovigen iedere keer opnieuw het wonder van het lichaam van Christus beleven tijdens de eucharistie.  De hostie is voor hen echt het lichaam van Christus, niet alleen symbolisch. Hier mochten we de hostie zelfs echt in de wijn/bloed doppen. Het smaakte beter dan de hosties bij ons die altijd aan mijn gehemelte blijven plakken.
Op het einde van de mis kreeg ik kippenvel : iedereen keerde zich in mijn richting! ‘Wat krijgen we nu?’ denk ik in paniek!  Opgelucht besef ik dat ik net voor het beeld van Moeder Maria sta tot wie de gelovigen zich aan het einde van iedere mis keren om haar te danken om Jezus op de wereld te zetten en om een steun en toeverlaat te zijn voor alle behoeftigen. Mooi dat haar rol zo erkend en geëerd wordt!
Cecile stelt ons na de mis voor aan de pastoor die erop staat om ons de pelgrimszegen te geven. Opnieuw word ik diep geraakt.

image

De ruïnes van le Château staan hoog boven de stad die volledig rond haar vestigingsmuren gebouwd is.

image

We worden beloond voor de klim met dit prachtig zicht op Épinal.
image

La Cité de l’Image is een combinatie van de oude gebouwen van drukkerij Pellerin – bakermat van de striptekening – en de nieuwe gebouwen van het museum de l’Image. Dankzij de uitleg van Collette tijdens de rondleiding,  begrijp ik nu een beetje hoe een tekening of litho tot stand komt. Erg veel werk lijkt mij.

image

Voor de mythologie-liefhebbers  (ik ben er eentje van): het ontstaan van de tekening ligt in de liefde! Allez, toch volgens Plunius de Oude. En meer concreet de liefde van de dochter van Dibutades voor een jongeman die ten strijde moest trekken. Zij heeft in de Ve eeuw voor Christus met kolen de schaduw van de contouren van zijn gezicht op een muur getekend.

image

In La Plomberie is het de laatste dag van de expositie ‘Invasions’ met werken van de autodidactische schilder Étienne Cail. Adembenemende zwart-wit werken gebaseerd op Oosterse meesterwerken.  Tof dat we dit nog konden meepikken! De kinderen van de plaatselijke academie tonen inmiddels wat ze geleerd hebben aan ouders en anderen. Schattig!

image

Tijdens onze wandeling door de Quartier du Chapitre – waar vroeger een klooster gevestigd was – zijn we onder de indruk van dit terras van het Algerijns restaurant ‘Les Babouches’. Terecht blijkt later aan tafel! Echt een aanrader.

image

Zo liepen in diezelfde Quartier vroeger de nonnen achter hun abdis. Hoe verder in de rij, hoe wereldser. De laatste non voeg ik toe aan mijn collectie ‘voorbeeldnonnen':-)

image

Met vuur – i.p.v. DJ’s en rockbands op Rock Werchter – brengen wij onze zaterdagavond door. En meer concreet op het Saint-Jean-vuur aangestoken ter ere van ‘la fête de l’Été’. Wij vieren dit eeuwenoud heidens gebruik – die helaas gechristend werd – mee. Zo’n immens groot vuur hebben wij nog nooit gezien. Fascinerend, de vlammen die de enorm hoge brandstapel in amper een half uur tijd uiteindelijk doen vallen. Op dat moment zit iedereen te wachten. Een groot gejuich stijgt uit het enthousiast publiek. Ik vond het fijn om mee te maken, toch moest ik de hele tijd denken aan de brandstapels waar tijdens de Middeleeuwen mensen levend op verbrand werden. De heidenen deden dat niet.
image
Op de Place des Vosges, na het eten van weerom een lekkere plât du jour, worden we beiden overvallen door een immens gevoel van tevredenheid. Alles is perfect zoals het nu op dit moment is. Geen andere wensen, geen bedenkingen, niks. Gewoon content in het hier en nu zoals die is.

Morgen begint het tweede seizoen van onze voettocht vanuit Ronchamp. Ik wens ons nog heel veel van deze perfecte momenten!

Liefs,
Concetta

Mijn locatie .

Dag 55/56 – 24 en 25 juni – van Châtel-Sur-Moselle tot Épinal – 18 km

image

Jean Paul drinkt samen met ons koffie aan het ontbijt. Het gaat niet zo goed met hen,  vertelt hij. De gasten vinden de weg niet naar hun Chambres d’hôtes. Het is volgens hem en zijn vrouw de schuld van de tv (programma over mensen die elkaars chambres d’hôtes bezoeken), de burgemeester (die wil geen aanwijzingsplaatjes zetten naar hun Chambres d’hôtes), de staat (toeristenbelasting ), enz.

image

Wij denken dat zij hun frustraties opzij moeten zetten en negatieve boodschappen – zoals hier in hun welkomboekje – moeten bannen. Wij durfden ternauwernood uit ons kamer komen omdat we ‘hun privacy moesten respecteren ‘.

image

Ook in onze kamer zelf waren overal verboden aangebracht. Erg welkom voel je je niet als gast.

image

Wij schudden het negativisme van ons af terwijl wij langs het Canal des Vosges richting Epinal stappen. Het is nu vijf dagen dat we langs dit kanaal stappen. Toch blijven we even gecharmeerd door het landschap.

image

Langs de oevers zien we regelmatig niet actieve fabrieken. La Lorraine is een achtergebleven gebied dat ervaren we al sinds Knutange. Patricia Kaas is één van de weinige bekenden die er openlijk voor uitkomt dat ze uit deze streek afkomstig is. Ze wordt hier op handen gedragen. Ik ben fan, zeker wanneer ze Edith Piaf zingt!

image

Het is warm vandaag en we danken de bomen langs de oevers van het kanaal voor hun schaduw.

image

Het stappen gaat ons beiden goed af. André ‘s hielen doen geen pijn en mijn tred is sinds gisteren zelfs bij momenten sneller dan die van André :-) Ik heb mij goed opgeladen aan de positieve raadgevingen van diverse bloglezers en gebruik ze gaande van Ander Leven,  via Ayurvedische, tot die van ervaringsdeskundigen zowel uit WO II als recentere. Alhoewel ik overtuigd ben dat mijn moeheid lichamelijk is en niet tussen mijn oren zit, werk ik ook daaraan. Ik loop regelmatig een AC-proces op moeheid. Energie als een waterval, dat wil ik in de plaats! De positieve verandering is er al.

image

De geplande 5 rustdagen in Epinal gaan we niet enkel gebruiken om te rusten en de stad te bezoeken, maar ook om de weg tot Besancon voor te bereiden. Onze nieuwe gids lag bij aankomst in het Kyriad hotel klaar. Dit danzij de efficiënte werking van onze bekwame verbindingsofficier Charlotte. Op de foto zie je hoe André de hemel daarvoor dankt. Ook geeft hij Charlotte de graad van luitenant : een promotie met twee sterren!

image

De deur van l’église Notre-Dame-au-Cierge – getuige van religieuze kunst uit de 50-er jaren in Frankrijk – is net 5 minuten dicht wanneer wij daar aankomen. Geneviève en Cecile staan daar nog wat te babbelen. Zij worden heel enthousiast wanneer zij vernemen dat wij pelgrims op weg naar Rome zijn. Ze vertellen wat we zeker in Epinal moeten zien en nodigen ons uit voor de mis morgenavond om halfzeven. Daar gaan we graag op in.

image

‘Hoe moet ik mijn haren laten knippen? ‘ vraagt André ‘s anderendaags aan het ontbijt. We hebben een duo-afspraak bij de kapper vandaag. Dat is de eerste keer dat we dit samen doen en heeft wel iets. ‘Liefde is. . . .samen naar de kapper gaan ‘ zou een mooie nieuwe slogan voor koppels kunnen zijn.

Ik heb een duidelijke visie over hoe André er uit zou moeten zien na zijn knipbeurt …

image

… en visualiseer dat voor kapster Aline.

image

‘Oei, madame, ‘ zegt zij geamuseerd ‘die magische kwaliteiten bezit ik helaas niet.’ Ze belooft wel er het beste van te maken.’ De vijftig tinten grijs in André’s haren besluiten we gezamenlijk te houden wegens erg charmant.

image

‘Teveel haar ‘ is de diagnose van mijn kapster Pauline wanneer ik haar uitleg wat er mij stoort aan mijn huidig kapsel ‘maar dat fix ik wel’. Er gaat veel af van mijn haar, in de lengte maar vooral tussenin.

image

We bekijken samen het resultaat in de spiegel en zijn tevreden. Hieronder het resultaat in close-up.

image

image

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Nvdr : deze twee kortgeknipte mensen trekken zich nu enkele dagen in rust en bezinning terug in Epinal, de hoofdstad van de Vogezen. Tegen eind juni/ begin juli begint het tweede seizoen. Zij danken hun fans voor de steun en het enthousiasme tijdens het eerste seizoen en wensen hen inmiddels een fijne tijd! 

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 53/54 – 22 en 23 juni 2015 – van Crantenoy over Charmes tot Châtel-Sur-Moselle – 21 km + 13

image

Ik leer deze morgen enkele nieuwe woordjes Frans van Anaïs. Zij leert mij o.a. dat konijn in het Frans ‘papin’ is. We zoeken in het boek naar de 10 verborgen ‘papins’ en Anaïs schatert iedere keer wanneer we er eentje  vinden. Ook al is het telkenmale dezelfde.  Heerlijk om met kinderen van deze leeftijd te spelen!

image

Mijn lerares is de kleindochter van Jean-Marie en Marie-Jeanne Troup van de Chambres d’hôtes in Crantenoy  (deze Chambres d’hôtes heeft geen naam) en komt hier ‘s morgens bij mammie en pappie op bezoek terwijl haar mama de kinderen van het dorp met de schoolbus naar hun bestemming voert.
Mr en Mme Troup leren mij – onbewust – dat mijn eerste indruk meestal onjuist is. Toen ik gisteren in de niet erg propere auto van Jean-Marie stapte  -die daarenboven witte sokken in sandalen aanhad ! – en hij ons via de niet erg ordelijke garage zijn propvolle woning annex niet erg verzorgde tuin binnenliet, was mijn beeld : een echte boer rechtstreeks van het veld die wat probeert bij te verdienen met zijn Chambres d’hôtes.
Mijn beeld bij het afscheid deze morgen: een uiterst charmante, intelligente, aimabele gastheer met wie het heerlijk praten is, die ‘plantendokter’ was bij het landbouwministerie, die zijn vrouw heeft leren kennen tijdens zijn detachering naar Guadeloupe, die een geëngageerde burgemeester is geweest in zijn geboortedorp Crantenoy en toen alle 150 inwoners bij naam kende en de trotse grootvader van 10 kleinkinderen die hier regelmatig over de vloer komen.

Over de talenten van Marie-Jeanne schreef ik gisteren al. Samen hebben ze ook kampen voor probleemjongeren georganiseerd. Marie-Jeanne’s jeugd heeft hen daartoe gebracht. Zij was anderhalf jaar toen haar mama op 28 – jarige leeftijd overleed in Guadeloupe. Zij en haar oudere broers en zussen werden bij diverse familieleden ondergebracht waar zij niet altijd goed behandeld werden.
Naar Guadeloupe wil ze niet terug. De tolerante multiculturele samenleving van in haar tijd bestaat niet meer. Het racisme tiert welig en het zijn volgens haar de ‘anderskleurigen’ die de blanken haten.  Spijtig!

image

Jean-Marie legt ons bij het afscheid uit hoe we via wandelwegen tot aan de GR5F geraken. Gelukkig, want wij dachten dat we een heel stuk op de gewone weg moesten lopen. Ook vertelt hij ons dat dit ‘un Village rue is (alle huizen / boerderijen zijn langs de straat  tegen /naast mekaar gebouwd). De meeste woningen dateren uit de 17e eeuw en zijn karaktervol.

image

Ik fotografeer nog net dit idyllisch tafereeltje bij het verlaten van Crantenoy voordat een grote,  zwarte hond luid op ons begint te blaffen. We maken dat we weg zijn. Helaas in de verkeerde richting waardoor we nogmaals voorbij die kwade hond moeten. 

image

Wanneer we een heel stuk voorbij die hond zijn, kijken we om en zien Crantenoy liggen met rechts van ons een korenveld en links een tarweveld.  Zo fier op mezelf dat ik eindelijk het verschil tussen de twee ken! 

image

Via het dorpje Lebeuville moeten we naar Bainville-aux-Miroirs om op  GR5F pad te geraken. Eerst we moeten over deze omgehakte bomen zien te geraken die het pad versperren. We zijn hierin inmiddels bedreven geworden.

image

Er is wél een Chambres d’hôtes op de GR5F! En die ligt hier in Bainville-aux-Miroirs! Wij hebben die niet gevonden,  maar toch goed om te signaleren aan toekomstige GR5F-wandelaars.

image

De GR5F is omgeleid en loopt hier opnieuw langs het Canal de Vosges.
Wij krijgen weer schitterende uitzichten te zien. Het weer is ideaal voor wandelaars: niet te warm, niet te koud, lichtjes bewolkt en af en toe wat zon. Fijn voor ons!

image

Nog voor het volgende dorp Chamagne, verlaten we het departement Meurthe-et-Moselle en komen aan in de Vogezen.

image

Het landschap blijft verbluffend mooi, ikzelf word helaas weer ontzettend moe.

image

Wanneer we eindelijk in Charmes aankomen en inchecken in hotel Le Carpinien,  moet ik mijn benen letterlijk slepen. Ik vind het niet fijn meer. Zo moe aankomen ‘s avonds terwijl we eigenlijk niet verschrikkelijk veel kilometers gedaan hebben op vlak terrein. Doemscenario’s duiken op en beginnen mijn geest te vergiftigen. Terug naar huis keren zonder Rome bereikt te hebben is daar de ergste van.

image

‘s Anderendaags aan het ontbijt neem ik mijn badeendjes mee als ankers voor mijn Ander Leven principes : die eendjes drijven altijd boven en ook ik zal boven blijven drijven!
De kwestie is alleen hoe. Ik doe immers niet moe. Ik ben moe, heel moe!

Tussen de reacties op mijn blog van gisteren vind ik er enkele met raadgevingen om mijn moeheid te overwinnen. Ik besluit daar mijn kracht uit te halen.
(Toch geweldig al die reacties op de blog. Ik ben al medisch geholpen door mijn huisdokter toen ik salmonella had, ik word gestimuleerd om te blijven schrijven, we worden gemotiveerd om onze voettocht te blijven doen én nu krijgen we raad om het lichamelijk vol te houden.  Een dikke merci!)

image

Terwijl André aan Kate en Lance uit Wimbledon – die langs de Moezel fietsen van Col de Bussang tot Koblenz – uitlegt waar wij mee bezig zijn, pep ik mij mentaal op en besluit welke raadgevingen ik ga volgen :
1. Geen alcohol meer drinken alhoewel  ik niet meer dan 1 glas wijn per avond drink, doch ik voel mij beter zonder. Ik ben er trouwens gisterenavond mee gestart. (André kan gerust zijn kwart liter blijven drinken, hij kan er tegen, maar zeker niet meer hé schatteke.)
2. Rugzak lichter maken door alles wat ik bij heb kritisch te bekijken: al wat ik tot nog toe niet gebruikt heb, gaat eruit.
3. Meer rusten!

image

En zo komt het dat ik vandaag toch weer heb kunnen wandelen.
We hebben 1,5 kg kleren en andere spullen met de post naar Charlotte gestuurd en onze tocht ingekort. Ipv de GR5F, volgen we het kanaal tot Chatel-sur-Moselle. Dat is 13 km ipv 25. Zo kunnen we wat rusten in de namiddag.

image

We nemen na aankomst een lekkere douche in onze jaden kamer in de Chambres d’hôtes Le Casteldo, waar zelfs het douchegordijn in jade is. Je stapt erin via een poortje. Ik had het gevoel dat ik in een paardehok stapte.  André voelde zich eerder een goochelaar die de grote verdwijntruk uitvoerde.

image

We hebben zelfs energie genoeg om de ruïnes van de Fortresse te gaan bezichtigen. Die zijn de moeite en lopen ook ondergronds verder, maar daar kan je enkel bij een geleid bezoek komen en daar is het te laat voor.

image

We sluiten de avond af samen met Nathalie en Jean-Paul: lekker eten begeleidt door een knusse babbel met veel gelach. Mijn dipje is helemaal over.
Rome is weer in zicht!

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 52 – 21 juni 2015 – van Tonnoy naar Crantenoy – 14 km

Bij het ontwaken in de koele kamer in de Chambres d’hôtes ‘Domaine du Grand Prés’, in het comfortabel bed naast mijn allerliefste heb ik totaal, maar echt totaal geen zin om op te staan.
En wat blijkt, hij ook niet.
Gisterenavond waren we weer allebei uitgeteld en we zijn beiden nog moe. Als er iets is waar ik deze reis ontgoocheld over ben, dan is het onze lichamelijke vooruitgang. Enfin,  eigenlijk de afwezigheid van de lichamelijke vooruitgang.  Ik dacht dat naarmate de tijd zou verstrijken we ‘s avonds steeds minder moe zouden aankomen om uiteindelijk huppelend onze entree in Rome te maken.
Niets is minder waar, dus.
Meestal zijn we ‘s morgens helemaal hersteld en monter genoeg om de volgende etappe aan te vatten,
vanmorgen dus niet. We blijven rebels wat langer liggen. Maar we hebben gisterenavond met Jean-Paul en Geneviève afgesproken om tegen acht uur te ontbijten en daar willen we ons aan houden.We slepen ons uit onze cocon, maken ons klaar en slepen ons naar beneden.

image

Het ontbijt staat klaar, de koffie is vers én lekker en onze gastheer en -vrouw zijn zo ontwapenend vriendelijk dat wij op slag uit onze lethargie raken.

image

We raken niet uitgebabbeld met Jean-Paul en Geneviève. Het gaat over Sinterklaas die de patroonheilige van de streek is,  onze (klein)kinderen, de schoonheid van de streek, de teloorgang van de industrie, de veelheid aan cultureel en historisch patrimonium, enz. We vinden zelfs de oplossing om deze streek toeristisch aantrekkelijker te maken : meer logies voorzien. Dat is echt een probleem dat wij aan den lijve ondervinden, maar waar ook Allain, onze collega-wandelaar, vandaag mee geconfronteerd wordt. Het regent namelijk en hij vreest vanavond niet te kunnen kamperen. Daarom zoekt hij logies. Niets te vinden! ‘Hoe willen we toeristen aantrekken als we hen geen onderdak kunnen verschaffen?’ is de vraag die Jean-Paul aan de verantwoordelijke van het departement moet gaan stellen.  Probleem is dat er momenteel geen verantwoordelijke is. Tja, dan weten wij het ook niet meer.

image

Opnieuw moeten we ons quasi letterlijk wegrukken van ongelooflijk lieve interessante mensen.  Ze komen ons beiden uitwuiven terwijl wij richting Pont de Tonnoy stappen …

image

… die ons over de Moezel terug naar de GR5F brengt.

image

Deze loopt over de voor de Roma’s gebarricadeerde en vers bemeste veld.
Zou de boer beseffen dat hij met zijn actie ook arme pelgrims zoals wij letterlijk door de str… dwingt te lopen?

image

Na de str… moeten we nog even door wat wildernis, doch vanaf dan wordt de weg aangenaam. Trouwens,  geen spoortje meer van vermoeidheid, noch van pijntjes bij ons allebei.

image

We stappen vandaag voornamelijk langs de oevers van het kanaal en passeren slechts twee dorpjes.

image

In de nabijheid van Crévechamps denken wij twee hikers tegen te komen. Dat klopt niet. Het zijn Cathérine en Christian uit Flavigny-sur-Moselle, een leuk paar – ook beiden gepensioneerd – die hun zondagse wandeling maken. We komen veel te weten over de universiteit van Nancy waar Christian gewerkt heeft. Met haar 50.000 studenten is zij veel groter dan die van Metz. De huidige hervormingen nopen tot een nauwere samenwerking, ook met de universiteit van Straatsburg. Het is wel nodig,  vindt Christian, de versnippering was niet langer vol te houden.
Over de Roma’s in hun dorp zijn ze niet te spreken : ze hebben vorig jaar voor 20.000 euro schade aan het watervoorzieningsysteem aangebracht. Wat gaat het dit jaar weer zijn?

image

‘Ik sta op wacht, en denk aan jou’ zingt André terwijl wij in dit hokje op Jean-Marie wachten die ons komt oppikken met de auto. We moeten van de GR5F af om naar onze slaapplaats voor vandaag in Crantenoy te geraken.  De weg ernaartoe is weer een drukke baan die we liever niet doen. Onze gastheer is zo vriendelijk om ons persoonlijk op te komen pikken.

image

De ouderlijke hoeve van Jean-Marie is omgetoverd tot een charmante authentieke Chambres d’hôtes.

image

Jean-Marie, oud-burgemeester van dit dorp, schenkt ons een zelfgemaakte aperitief in…

image

… terwijl Marie-Jeanne een lekker dineetje klaarmaakt. 
Wat een talenten heeft deze vrouw!
Zij kookt heerlijk  (fusion keuken dankzij haar afkomst uit Guadeloupe), schildert, maakt poppen, verzamelt van alles én ze is een prima gastvrouw.

image

Ook schildert zij ikonen, een heel aparte specialiteit. Aan deze ikonen heeft ze al zes maanden gewerkt.  Nu moeten ze zes maanden drogen en dan kan ze hen pas vernissen.
We praten lang na aan tafel met deze twee boeiende mensen.

image

Slapen doen we vannacht in een kamer met oranje muren onder de beroemde Kus van Klimt, die inspirerend werkt :-)

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

.

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .