Dag 9 – 9 mei 2015 – van Soumagne naar Banneux – 24 km

image

We ontbijten vandaag samen met Luc de Fransman die toevallig op dezelfde plaats verblijft. Thierry, onze gastheer, serveert ons een heerlijk ontbijt met drie soorten zelfgemaakte confituur, twee soorten zelfgebakken brood, koffie en appelsap. Zoals ik gisteren al vertelde, is hij een doe-het-aller. Zijn chambres d’hôtes heeft hij zelf gebriccoleerd en dat is eraan te zien. Er mankeert duidelijk een vrouwenhand. Gelukkig ziet hij dat zelf in. In onze kamer heeft André heel liefdevol mijn naam in het dikke stof op de kast geschreven.  Desondanks heb ik de onweerstaanbare drang om een stofvod ter hand te nemen niet kunnen onderdrukken. De lakens en het sanitair zijn wel proper.
Verder is Thierry boekhouder-fiscalist, bergbeklimmer, figurant in films en speelt hij piano.
Bovendien is hij een zeer charmante en gevoelige man met een groot hart. Wanneer hij zijn verhaal doet over zijn mystieke ervaring  in 2007 op het Griekse eiland Ikaria – daar waar Icarus verdronk toen hij met zijn wassen vleugels uit Kreta vluchtte –  zie ik zijn ogen vochtig worden. Hij was daar op het strand en werd overmand door de immense schoonheid. Ineens begon zijn borstkas wijd uit te zetten, voelde hij zich heerlijk warm van binnen, ervoer hij een intens geluk en wist dat hij daar thuishoorde. Sedertdien wil hij immigreren naar Ikaria. Zijn plannen worden steeds concreter. Hij moet enkel nog wat praktische dingen uit klaren.
Aangemoedigd door zijn openheid vertel ik voor het eerst in mijn leven over mijn eigen mystieke ervaring. Ik was samen met mijn toenmalige man, mijn dochter Charlotte, mijn vriendin Peggy, haar toenmalige vriend Gerard en haar dochter Cleo op het strand van Piemancon in de Camargue. Ik weet niet exact meer in welk jaar dat was, maar misschien weet Peggy het nog en kan ze mij hiermee helpen.
Was het door het geweldig inspirerend boek dat ik aan het lezen was  (De kracht van het positief denken) of door de immense weidsheid van dat prachtig strand of door de heerlijke  warmte waarin we ons al dagen koesterden of door de lokale rosé die wij tamelijk veel dronken of door een combinatie van dat alles? Ik zal het nooit weten. Feit is dat ik op een bepaald moment in het zwoele water was met mijn blik richting einder gericht. Ik keek naar omhoog en ineens leek het of ik mijn toekomst in de wolken geschreven zag. Ik was nu niet goed bezig, verstond ik eruit, maar het zou beteren en ik zou heel gelukkig zijn. Ook zag ik een bepaald beeld waar ik nu niet verder over wil vertellen. Maar wat ik ervoer, was ongeveer hetzelfde als wat Thierry omschreef. Een intens geluk gepaard met een bevrijdend gevoel in mijn borstkas. Zoiets vergeet je nooit. Dat gebeuren heeft mij de kracht gegeven om stilletjes aan mijn leven om te buigen. Ik heb sedertdien een enorme fascinatie voor de wolken waar ik nog onvoldoende mee gedaan heb. Thierry heeft mij vandaag terug op dat spoor gezet en ik ben hem ontzettend dankbaar.

image

We nemen afscheid van deze bijzondere man en stappen terug op onze GR5 die langs zijn huis loopt.  Het weer ziet er niet bijster goed uit, maar het is warmer dan gedacht en wij moeten ons al snel ontdoen van onze jassen. Het volgend tafereel speelt zich iedere dag meermaals af.

image

In Olme vallen we voor de schoonheid van de huizen die gemaakt zijn uit natuurstenen die uit de rotsen gehakt zijn.

image

Het wondermooie landschap met veel koeien die ons aanstaren.

image

En voor deze twee lokale vertegenwoordigers van de twee wereldoorlogen.

image

We stappen verder en worden steeds  overmand door  de schoonheid van de natuur. We raken maar niet uitgekeken op de weiden,  de bloemen, de dieren.

image

André schenkt mij een bosje veldbloemtjes.
Ik neem die heel graag aan.

image

Ik neem die heel graag aan.

image

Dit huis heeft ons parten gespeeld. Een nieuwbouw die niet afgeraakt is om een of andere reden en die daar staat te verkommeren. We vinden het zo jammer dat we de richtingaanwijzing over het hoofd zien. Ipv richting GR5 gaan we richting een andere GR. Het kost ons drie kilometer. Wat niet erg zou zijn, mocht onze tocht inderdaad 15 km zijn geweest zoals berekend in de gids en geen steile hellingen gehad hebben.

image

Als we na zessen eindelijk in Banneux arriveren, hebben we 24 km gedaan met veel stijgen en dalen. Toch wel een zware tocht. Mijn linkerdijbeen protesteert hevig en André zijn hielen doen pijn. Maar we zijn er weer geraakt, hebben een heerlijk gekke dag gehad en voelen ons zeer gelukkig samen in deze mooie wereld. .

image

We checken in in Hotel Beco vlakbij de kapel. Douchen (altijd een sensatie na zo’n tocht),  …

image

…. eten ons bordje leeg (wegens grote honger vergeten foto te nemen toen die nog vol was)…

image

.. doen samen een uitgebreide was (mijn hoop om hier een wasserette te vinden leek ongegrond) en gaan lekker slapen. Zoals elke avond vinden wij het heerlijk in elkaars armen.

Liefs,
Concetta

Mijn locatie .

6 reacties op “Dag 9 – 9 mei 2015 – van Soumagne naar Banneux – 24 km

  1. C&A op weg naar een ander leven! Jullie genieten zo van de mooie natuur, de ongeplande verassingen op jullie tocht en van elkaar, heeft een mens meer nodig? Ja, vrienden! Maar ik reis stiekem met jullie mee door elke dag jullie blog te lezen.

  2. Ik lees jullie reisfragmenten met grote bewondering en stijgende nieuwsgierigheid.
    Echt fascinerend!

  3. Ik heb een schoonzus die nonneke is. Ze is “kleine zuster van Charles de Foucault”. Ze woont in Banneux, die in het heiligdom maar in het piepkleine dorpje er vlak naast met een klein kerkje en simpele huisjes. Ze woont in een oud huis samen met 2 andere nonnekes. Zij is de jongste en is 79 jaar. De twee andere boven de tachtig. Ze woonde verschillende decennia in Algiers, Algerije, het geboorteland van Charles de Foucault de stichter van de orde. Om gezondheidsredenen is ze nu terug in Belgie. Deze maand kregen ze logies : 2 zwarte nonnekes die daar in Banneux komen studeren.
    In Banneux, in het heiligdom dan, bruiste het van leven in de maand mei zeker ?
    Talrijke pelgrims van heinde en verre komen daar Onze Lieve Vrouw vereren.
    Juliette Beco is nog niet zolang dood. Vorig jaar stierf ze op gezegende ouderdom. Ze heeft ook kinderen en kleinkinderen. Is dus niet nonneke geworden, zoals misschien iedereen zou denken na de verschijning door Onze Lieve Vrouw.
    Awel, laat uw tocht gezegend zijn door Onze Lieve Vrouw van Banneux en alles komt goed !

  4. Het verslag wordt magischer met de dag en de nacht. Mooi zo!

  5. Mariette Beco was de vrouw die als kind van twaalf de verschijningen kreeg in Banneux – zij stierf in 2011. Is jullie hotel ernaar vernoemd? Of is het van de familie?
    Leuk om je verhaal elke dag te lezen. En proficiat mama Concetta

  6. Hey Concetta, uw blog is stilaan mijn vaste bedtime story aan het worden dan kan ik met een goed gevoel gaan slapen ;-).

Reacties zijn gesloten.