Dag 6 – 6 mei 2015 – van Maastricht naar Eben-Emael – 23 km

En dan nu, na een hele dag spanning, de ontknoping van het verhaal van gisteren : André heeft voor zijn vriendinnetje, mij dus, gekozen en is naar de match komen kijken…

image

… en kon niet stoppen met lachen toen bleek dat de TV-schermen wel aan stonden, maar het geluid af.  Ooit een voetbalmatch gevolgd terwijl je probleemloos naar ’99 Luftballons’ kon luisteren? Zo ja, dan weet je dat de voetbalambiancegehalte nihil was. We hebben dan maar onze tocht van vandaag voorbereid, genietend van de lichtjes van de Maas. Jenny Kimpen voorspelde deze afloop en wint hiermee de prijs van de dag : een voettocht naar Maastricht. Proficiat Jenny!

La Juve heeft gewonnen en zij kunnen verder dromen van een eindoverwinning in de Championsleague. Forza Juve!

image

Na een gezellig en lekker ontbijt – deze  Stayokay Hostel is echt top! – gaan we nog even het terras op voor een laatste kopje koffie. Voor deze prachtige locatie alleen al wou ik hier naartoe komen.

image

Op het terras maken we kennis met dit uiterst sympathiek typisch Noord-Hollands gezinnetje: mama Macha en papa Joop met hun drie kinderen, Rosa, Sep en Freek. Zij gaan bewust op vakantie naar authentieke plaatsen waar hun kinderen het echte leven kunnen leren kennen en Maastricht is perfect daarvoor. Authenticiteit, daar houden wij van en dat schept een band!

image

Franca,  ook een sympathieke Noord-Hollandse dame van ‘ergens tussen vier polders’, vervoegt ons groepje. Ook zij is groot en blond en helemaal Hollands. Helemaal in contrast met haar Italiaanse klinkende naam. Ik vind deze combinatie uiterst charmant!

Wij luisteren niet begrijpend als zij het hebben over ‘Weinig overzicht in het Maastrichts landschap door de heuvels’.
Wij vinden het hier immers nog erg vlak. Er staan ons ergere heuvels te wachten. Hier is duidelijk sprake van verschil in perceptie gezien verschillend referentiekader. In Noord-Holland is vlak veel vlakker dan bij ons. Vermits Nietzsche stelde dat ‘niet de feiten,  maar de persoonlijke perceptie van die feiten telt’ hebben we beiden gelijk.

Na deze filosofische overpeinzing wuiven wij uitgebreid ten afscheid naar onze nieuwe kennissen, leveren onze kaartsleutels in, krijgen nog een hartelijk ‘doei’van de onthaalmedewerkers en vertrekken soepel en gezwind op zoek naar het aanknopingspunt van onze GR5. Het lopen gaat mij heel goed af. Gisteren op het einde van de wandeling weer wat last gehad van mijn linkerkuit. Ik heb daar eens een spierscheur opgedaan tijdens het lopen en sedertdien speelt hij mij regelmatig parten.

We lopen door een wijk waar de echte Maastrichtenaars wonen…

image

…hebben medelijden met de eigenaar van deze wagen…

image

… vragen ons af wie de eigenaar zou kunnen zijn van dit prachtig kasteeltje annex Engelse cottage voor de opzichter…

image

… bewonderen de schoonheid van de Maas…

image

… en verwonderen ons over de grootte van de ENCI-mergelfabriek aan de voet van de Pietersberg.

image

Ik stap nog steeds soepel en energiek door. Voel mij heel vrij en licht. Tot ik  ineens merk ik dat André een stok in zijn ene hand meesleept en ik niet. Ik krijg de slappe lach. Dit kan toch niet! André wil ook wel meelachen en vraagt vriendelijk wat er is.  Ik zwaai met mijn beide vrije handen in de lucht. Hij kijkt mij nog steeds niet begrijpend aan. ‘Mijn stok’ gibber ik ‘ik ben mijn stok in Maastricht vergeten’. De aanzet tot glimlach om André’s mond verdwijnt  snel. ‘Hoe kan je zo iets vergeten?’ ‘Allez,  zeg! Fijn dat je foto’s maakt en constant oog hebt voor van alles en nog wat. Maar je moet toch ook je materiaal in het oog houden? Je hebt het al zo moeilijk met wandelen. ‘ Ik probeer te repliceren dat ik net vandaag zonder stok heel soepel en gezwind gelopen heb. Maar ik kan niet op veel sympathie rekenen. Wij zijn inmiddels te ver om terug te gaan en besluiten dat we wel een oplossing zullen vinden. Dit speelt zich af in mijn hoofd : ‘Mijn Charlotteke komt toch eens graag in Maastricht en ze zou dan misschien zo lief willen zijn om mijn stok even te gaan oppikken in de Stayokay? Ik bel straks wel even naar de Hostel om te vragen of iemand een stok gevonden heeft. En ja, misschien is dit een teken dat ik de stok achterwege moet laten? De voorzienigheid, weet je nog?’

image

We hebben nog steeds de aansluiting met de GR5 niet gevonden en moeten via Lanaye.

Het weer is heel veranderlijk vandaag en we moeten diverse keren kleren aan en uit doen.

image

Deze foto plaats ik speciaal voor Maria en Maurice zodat zij zien dat ik ook voorzien ben van een ‘wapperdoek’ zoals onze gewaardeerde, maar helaas  inmiddels overleden collega en notoire Compostella-ganger Lode ons geleerd heeft.

image

Eindelijk!  Aansluiting met GR5 gevonden. André kan eindelijk relaxen.

image

We komen aan in Kanne, het witte stadje.

image

Maria is in het blauw vandaag. 😐

image

We lunchen in het eethuisje ‘Tussen Jeker en Maas’ waar de eigenaars de trotse bezitters zijn van diverse, zeer mooie schilderijen van de getalenteerde,  maar tragische Herman Brood.  Daarenboven kookt hij voortreffelijk en is zij zeer zorgzaam voor haar gasten.

image

Dit koppel met legerboots stapt binnen en we raken aan de praat.   Zij heet Julie en is korporaal-chef bij de Canadian Airforce en heeft eergisteren troepen naar Eindhoven gebracht die inmiddels naar Kuweit vertrokken zijn. Hij heet Steve en is al drie jaar haar partner alsook corvet-kapitein van de Canadian Navy. Hij is Julie komen bezoeken op de militaire basis in  Eindhoven.  Straffe gasten allebei die  de dodentocht gedaan hebben en meermaals de vierdaagse van Nijmegen. Zij dromen er samen van om ooit naar Santiago di Compostella te gaan.

image

We nemen afscheid van Julie en Steve met veel huggs en vertrekken richting Eben-Emael. Wij willen het Fort zien…

image

… maar moeten onderweg diverse keren voor de regen schuilen.  We staan onder deze boom als we Julie en Steve zien afkomen.

image

Samen bezoeken we de buitenkant (binnenkant is gesloten) van ‘het sterkste fort van Europa’. Tiens, ik herinner mij uit de geschiedenislessen dat de Duitsers 10 minuten nodig hadden om het in te nemen?!

image

Zo romantisch die Steve 💖. Hij heeft de hele tijd veldbloemtjes zitten plukken voor zijn vriendinnetje. Wat moet dat geven in legeruniform!
Zij lopen met ons mee tot aan ons B & B in Eben-Emael waar we nogmaals afscheid nemen van elkaar met veel huggs en nu ook met kisses. Julie pinkt een traan weg. Stoer, sterk én zacht is deze heerlijke vrouw!

Nog een dineetje bij de Italiaan …

image

… als slot van deze alweer heerlijke dag.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋 

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

14 reacties op “Dag 6 – 6 mei 2015 – van Maastricht naar Eben-Emael – 23 km

  1. Was eindelijk in de gelegenheid om jullie verslagen eens te lezen. Heel wat te beleven zo dicht bij huis! Concetta, mooie inzet van je pensioen!
    Ik wens jullie een vlotte, maar ook avontuurlijke reis!
    xx, peggy

  2. hallo,
    Jullie verslagen zijn geweldig. Ik volg elke dag mee en ben niet alleen.
    Gisteren zijn we gaan wandelen met de KBC wandelclub en er zijn er veel die jullie belevenissen volgen.
    Ik moet jullie ook de groeten overbrengen ( van Frans, Jean, Francois, Johan ……….) en André : we hebben je gemist.
    Groetjes en een leuke tijd gewenst.
    Marlies

    • dag Marlies, het is fijn dit te lezen. Het is een heel leuke tocht. Doe ze ginder allemaal de groeten, tijdens de volgende kbc-wandeling. Hoe het verder loopt zie op de blog van Concetta. Beste groet en dank voor de reactie,André

  3. Zo fijn om jullie hartverwarmende verhalen te lezen. We kijken er echt naar uit. Eén van de eerste gespreksonderwerpen bij ons is tegenwoordig : ‘en is er al nieuws te lezen’ ! En zonder het ooit te hebben afgesproken , weten we allebei dat het over C&A én de blog gaat! Dikke knuffel en bedankt dat we er allemaal mee mogen van genieten. Dikke knuffel

  4. Wel ja, knap gedaan! (Zo denk je ook nog aan Lode W.). Laat je zien en wees zichtbaar ! De kwetsbaarste in het verkeer is de voetganger !
    En verloren materiaal kun je altijd en overal kopen.
    Frans Vansintjan stuurde wel zijn broekspijpen en paraplu naar huis met de post toen hij alleen nog goed weer had op zijn Compostella tocht. Die is nu op dit ogenblik weer aan zo’n tocht bezig samen met Dina, ook zo’n fervente langeafstandswandelaarster (wat een woooooord!).
    Volgende week voorspellen ze zonnig weer….. Des te aangenamer !
    De groetjes.

  5. Wat een geweldige dag vol verrassende ontmoetingen! Kippenvel… Ik kijk echt uit naar morgen. X

  6. THE CONCETTA SONG
    Pensioenviering 30/4/2015

    Strofe 1
    Dit is het verhaal van Concetta Pergola
    Een meisje uit een heel ver heel warm la-and
    Haar familie kwam naar het zingende limburg wonen
    En zij voelde zich daar gauw helemaal erg verwant
    Refrein
    Philip Colson – Huwelijk

    Strofe 2
    Haar roots wist ze niet gemakkelijk te verstoppen
    Met gestifte lippen ruikend als een rode ro-os
    Met zwarte haar en een dosis temperament
    Als een vulkaan, een duiveltje springt ze uit de doos.
    Refrein
    Philip Verheust – Sigaren

    Strofe 3
    Concetta is van alle markten thuis
    Een vlotte pen, een radde tong, een snel verstand
    Probeer met haar geen blokje om te lopen
    ze weel al snel: Hier is iets aan de hand.
    Refrein
    Arianne – Rome

    Strofe 4
    In projecten was je niet te evenaren
    Community, Loyalty wat al niet meer
    In meetings liet je je steeds horen
    Je zette je mening telkens neer
    Refrein
    Walter – Brams

    Strofe 5
    Je gaat nu stappen met Andre naar Rome
    Zo fris en jong je lijkt niet met pensioen
    Met pak en zak zal je er wel komen
    Wat zon, natuur, meer heb je niet vandoen!
    Refrein
    Ronny – Bareel

    Refrein : Concetta, Concetta, Concetta
    Wat is die tijd toch zo gevlogen
    Concetta, Concetta, Concetta
    De tijd niet blijven staan.
    Geniet nog van je jaren
    Laat je niet bedaren
    Vergeet ons niet bij KBC
    Oh nee nee nee nee nee

  7. Hallo beste reizigers,
    Wat ontzettend leuk dat we ook op jullie blog staan. Je hebt ons mooi omschreven! Franca heeft je wandelstok gevonden, we vonden het zo zielig, eigenlijk wilden we jullie wel gaan zoeken, maar dat was natuurlijk onbegonnen werk. De stok ligt bij de receptie hoor! Gelukkig dat je het ook zonder stok redt. Super veel succes! Geniet! maar dat lukt zeker…
    Groetjes,
    Joop&Mascha Rosa Freek Sep

  8. Ik heb het gevoel dat ik dezelfde tocht als jullie ga moeten doen maar dan met de auto om alles te recupereren :D Anders kom je nog naakt en zonder rugzak in Rome aan!

    • Inderdaad Charlotte, zo had ik het al voorspeld. Je ‘georganiseerde’ mama is duidelijk aan het loslaten :-). Binnen zes maanden mag ze bij u in de leer komen om terug orde in haar spullen te krijgen (hihih). Als je hulp nodig hebt om dingen op te halen, just give us a call !

  9. Ziet er allemaal zeer goed uit. Leuk geschreven !
    Waar haal je de tijd vandaan om én te schrijven én die schrijfsels nog eens te verluchten met ‘vriej wijze’ (zo zeggen ze dat in Gent) foto’s ?
    Nog veel moed en plezante ontmoetingen toegewenst !

    • Dank je wel Marc. Enkel hiermee bezig zijn en veel passie is de truc! Dikke knuffel!!

Reacties zijn gesloten.