Dag 31 – 31 mei 2015 – van Ehnen naar Remich – 11 km

Ik heb heel goed geslapen vannacht, ondanks het vele slapen overdag gisteren. André ook, dankzij het goed stappen gisteren:-) We voelen ons dus beiden prima en zijn klaar voor onze volgende etappe.

image

Françoise (Luxemburgse) en Manuel  (Portugees) Mendes-Schmitt zijn een koppel die Hotel – Restaurant Bamberg in Ehnen uitbaten. Zij kookt (voortreffelijk moet ik zeggen) en hij dient op. Een kamermeisje versterkt het team. Na het ontbijt komt Françoise bezorgd vragen of het vandaag wel met mij zal gaan om te stappen. Ik kan haar geruststellen.  Toch wil ze nogmaals herhalen dat ze het ongelooflijk vindt dat we te voet naar Rome stappen. Zelf zou ze zo’n voettocht nooit aankunnen. Wel vindt ze Rome een heel mooie stad. Manuel is er nog niet geweest en ze zou het fijn vinden om eens samen met hem te gaan. Maar nu nog niet. Teveel werk.
Wanneer ik opmerk dat ik de inrichting van hun Hotel – restaurant wel erg authentiek vind (retro jaren 60-stijl waarbij de vraag is of dit bewust is of omdat er sedertdien niets meer aan gebeurd is), beginnen ze hun verhaal te doen.
De eigenaar, mijnheer Bamberg,  is sinds 2010 gepensioneerd en toen hebben zij de zaak overgenomen. Het gaat redelijk goed. Deze week is het kalm, maar volgende week hebben ze veel boekingen. De overstromingen zijn echter het zwaard van Damocles.

image

‘In 1970 stond het water van de Moesel tot aan de veranda’ vertelt Françoise terwijl ze naar deze foto wijst.

image

En daarvoor is het water 4 keer het restaurant binnengedrongen. De markeringen van de hoogte van het water staan in gulden letters op de schouw. Maar dat was gelukkig allemaal voor hun tijd. Je ziet de daver op hun lijf alleen al als ze denken dat het opnieuw kan gebeuren.
We hebben met hen te doen en hopen dat de Moesel zich nog lang gedeisd houdt.

image

Wij trekken verder en mijn wens om de Moeselvallei vanuit de heuvelrug te kunnen zien, wordt snel in vervulling gebracht : de GR5 gaat onmiddellijk naar rechts, dan naar links, steil omhoog tot aan het hoogste punt. We kijken nogmaals om en zien Ehnen liggen. Deze manier van een dorp of stad te verlaten, geeft een heel bevredigend gevoel. Je kijkt om, denkt nog even aan de dingen die je daar hebt meegemaakt, aan de mensen die je hebt leren kennen, glimlacht voldaan en stapt op naar het volgend dorp of stad niet ver daarvandaan, enkel een aantal uur stappen door meestal een wondermooie landschap. Door de traagheid van het stappen heb je tijd genoeg om telkens weer los te laten en te focussen op het volgende.

image

Dit is het zicht op het landschap voor vandaag. Al snel krijgen we een educatief moment…

image

… in de vorm van stokken van alle wijndruiven die op deze hellingen groeien met de naam op het plaatje eronder. Ik heb alle blaadjes en vormen bekeken en kan mij met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe iemand in dit stadium kan weten welk soort het is. Hieronder een lijst van de soorten met het percentage dat hier in Ehnen geoogst wordt.

image

En wat heb ik geleerd vandaag?
1. Dat ik de Elbling, de Pinot’s (alle drie) en de Chardonnay heel lekker vind.
2. Dat ik de Rivaner en de Riesling niet lekker vind wegens te zuur.
3. Dat ik de anderen dringend moet proeven omdat ik ze nog niet ken.

image

Het stappen zelf gaat zeer goed en verloopt heel harmonieus. We hebben maar 10 kilometer te doen en hebben alle tijd om onderweg van de schitterende uitzichten te genieten. 
Mijn behoefte aan stilte en zijn behoefte aan geluid heeft André fantastische opgelost.  Hij loopt met oortjes aan en luistert naar oude hits op radio RTL. Ik luister naar de wind en de vogeltjes en naar de gedachten die deze heerlijke stilte in dit mooi kader bij mij oproept. Hij is toch een krak, mijn André!

image

In Stadtbredimus komen we aan om twaalf uur exact. De klokken waren vollop aan het luiden. Vandaar dat ik het zo precies weet. We willen iets kleins eten en komen uit op dit kasteel waar naast een restaurant ook de zetel van de coöperatieve van de Moeselwijn gevestigd is.  We zien enkele opgeklede oudere mensen  (allez nog ouder dan wij) binnen gaan en besluiten naar iets anders op zoek te gaan.

image

Op de andere hoek ligt een auberge die er van buiten minder imposant uitziet. We gaan binnen met onze stapschoenen en rugzak en stellen vast dat ook hier een opgeklede ouder publiek zit. We hebben toch smakelijk gegeten :-)

image

Na de lunch moeten we nog slechts drie kilometer stappen naar Remich en we hebben nu zin om langs de Moesel te stappen. Daar zijn we getuigen van hoe de nu nog lelijke eendjes aandachtig kijken naar hoe hun mama-zwaan sierlijk haar lange hals in allerlei bochten legt. Schattig! Nog even wachten en jullie zijn ook zo mooi!

image

Uiteraard komen we ook langs diverse wijnhuizen. ..

image

… en kastelen…

image

… totdat wij ons hotel van vandaag bereiken ‘Hotel des pècheurs’. Daar is het een drukte van jewelste! Alle tafels van het Chinees restaurant – dat onder ons hotel ligt – zijn vol. Minstens 10 Chinese diensters zijn in de weer. Daartussenin komen wij inchecken.  De ‘verantwoordelijke’ Chinese voor het hotel duwt ons een sleutel in de hand terwijl ze zegt ‘tweede veldieping helemaal vanachtel, melci, melci, melci!’ Het is misschien niet mooi maar we lachen ons een breuk.

image

De kamer is klein – voor Chineeskes, hihi, maar met uitzicht op de Moesel…

image

… en een terras waarop we – terwijl we genieten van de passerende boten – de was uithangen én schoenen met was insmeren  (André), voeten én handen verzorgen  (ik).

image

De stad Remich zelf verbaast ons o.a. door haar mooie boulevard langs de Moesel waar Bachus in een fontein gezeten op een ton wijn ladderzat maar gelukzalig rond en rond en rond draait.

image

Terwijl André op de markt naar elektrische fietsen staat te kijken  (Bosch-motor of toch  – zoals Jos zegt – Shimano?) zingt een lokale zanger Udo Jurgens zijn ‘Merci Chérie’.

Een mooiere afsluiting voor vandaag kan ik niet bedenken ‘Merci, Merci, für die Stunden Chérie. Chérie, unsere Liebe ist schon.  Merci Chérie!’

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

5 reacties op “Dag 31 – 31 mei 2015 – van Ehnen naar Remich – 11 km

  1. Hallo Concetta en Andre,
    Ik geniet alle dagen van je verhaal. Die mooie plaatsen in de natuur, die voor mij onbereikbaar zijn, kan ik nu ook meebeleven . Geniet van alles wat jullie overkomt en van mekaar.

  2. Goedemorgen Concetta, ik geniet met volle teugen van je dagelijkse schrijfsels en voel me samen op weg met jullie. Ik verkies zoals jij het geluid van de fluitende vogels, graag zelfs om 5u30 – zoals ik net heb gedaan met ons Nette – dan is het wijkparkje nog helemaal voor ons en de fluitende vogels alleen

  3. Heel mooi Concetta. Blij dat je gisteren naar je lijf hebt geluisterd en vandaag weer helemaal terug ‘bij de mensen’ was. Up, walking, running, enjoying the silence and the beauty of the sound of nature. Ik hou van jullie verhaal en ik hou er nog meer van om te horen hoe jullie het aanpakken en beleven. Dikke knuffel. En voor het geval Andre nen ebike zou overwegen ….gene Bosh motr he :-). Sweet dreams.

  4. Laat weten wat je van de andere druiven/wijnen vindt, wanneer je ze geproefd hebt ;)
    Nog veel stapgenot en blijven schrijven!
    Groetjes
    Kathy

  5. Dappere Concetta, André is altijd een crack geweest!

Reacties zijn gesloten.