Dag 24 – 24 mei 2015 – van Bettendorf naar Beaufort – 18 km

image

Een ontbijt met alles erop en eraan staat ‘s morgens voor ons klaar. Ik ga voor de roerei met gerookte zalm en forel gevolgd door een fruitsalade. Dat krijgen we niet elke dag!
Mireille, de rechterhand van hoteleigenaar Romain, brengt ons persoonlijk een coupe crèmant de Luxembourg. Zij heeft hotelknow-how en wil in deze beginperiode alles strak in de hand houden. ‘Je doet het meer dan prima!’ stellen we haar gerust.
Romain zelf heeft minder goed geslapen. Stress hé! ‘Zullen alle hotelgasten tevreden zijn? Hoe zal het deze middag verlopen tijdens de volledig volgeboekte Pinksterlunch?’ Dit en nog vele andere zorgen hebben door zijn hoofd gespookt.
Zijn solooptreden van gisteren voor zijn klanten heeft hem niet gekalmeerd. Nochtans is dat zijn ultieme ontspanning: zingen terwijl hij zichzelf begeleidt op de gitaar. Hij wil wat veel, deze perfectionist!

image

Het is al drukkend warm wanneer wij omstreeks 10 uur vertrekken. We steken de Saur over …

image

… waar deze kinderen zich in gereedheid brengen om met de kano de rivier af te varen.

image

We vinden snel aansluiting op de GR5 en zijn blij dat we in het schaduwrijke  bos de laffe hitte van de asfaltweg  kunnen ontlopen.

image

Lang duurt de verkoeling niet want we komen na nog geen kilometer terug uit op open velden. We zullen de drukkende hitte vandaag niet makkelijk kunnen ontwijken. Dat staat vast.  Het is vandaag Pinksteren en dan komen de vurige tongen uit de hemel. Vandaar deze hitte waarschijnlijk.

Ook ons eigen gemoederen zijn wat verhit. Om één of andere reden valt vandaag wat de één zegt, zwaar bij de andere. Futiliteiten zijn het, doch de irritaties zijn er niet minder om. We beseffen het, wijten het aan de hitte, lopen beiden een AC-proces en  kalmeren. De vurige tongen zullen onze dag niet vergallen!

image

Weer kunnen we genieten van o.a. deze mooi bloeiende boom (een notelaar vermoed ik) en al het andere moois dat ons omringt. Nu vraag ik jullie: zijn er koppels die erin slagen om zonder irritaties met elkaar te leven? Wij krijgen er regelmatig mee te maken en hoe goed we er ook proberen mee om te gaan, ze komen terug. En wij zien elkander zo geere!

Onze tocht brengt ons vandaag voorbij Keiweilbach en Eppeldorf, twee pittoreske dorpjes zonder meer.
Vanaf Berens verandert het landschap drastisch en wij belanden zo in het Luxemburgse Klein Zwitserland.

image

Deze spectaculaire rotsformatie,  typisch voor deze streek, doet mij in de verte denken aan de vier presidentsgezichten in de Rocky Mountains. André kan mij volgen indien ik er bijzet ‘heel, heel, heel in de verte’.
Met deze dus.

image

In Beaufort aangekomen, moeten we nog een stukje lopen voordat we Hotel Meyer bereiken. Onderweg ernaar toe komen we deze drie kleurige huisjes tegen die mij erg opvallen. Het zijn immers drie dezelfde huizen, die ieder een ander cachet gekregen hebben door de kleur en andere afwerkingsmaterialen. De ‘eenheidsworst’ doorbroken op een creatieve manier!

image

Na het lekker badje wil ik mijn mails wat lezen en stel vast dat ik maar een halve leesbril meer heb! Nochtans, toen ik onderweg vaststelde dat ik mijn briletui niet meer in mijn broekzak had steken, doch enkel mijn bril –  en ook – toen ik enkele uren later vaststelde dat mijn bril in twee was gebroken in mijn zak,  vond ik het nog geen ramp. ‘Straks even wat tape errond en ik kan ermee verder. Harry Potter had dat toch ook en iedereen vond hem er schattig mee?’
Nu vind ik het wél een ramp. Temeer daar het zondag is en alles gesloten. ‘En hoe ga ik vanavond mijn verslag schrijven?’ is de vraag.

image

Tijdens het eten merkt André op dat ik mijn bloesje binnenstebuiten aan heb. Dat gecombineerd met mijn ‘monocle’ –  die ik toch gebruik om het menu te kunnen lezen – maakt dat hij schertsend zegt dat hij vandaag niet erg fier op mij is.

Ik schrijf nu dit verslag met mijn monocle – dus met één goedziend oog –  en bewijs hiermee aan mijzelf én aan de hele buitenwereld dat ik nog meer kan loslaten dan ik dacht. En dat maakt mij fier op mijzelf!!

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

7 reacties op “Dag 24 – 24 mei 2015 – van Bettendorf naar Beaufort – 18 km

  1. Toch al flink dat je dingen niet meer volledig kwijt doet!
    Graag ook een foto met duidelijkheid ivm kapsel.

    Kusjes

    Char

  2. Hallo Concetta en André,

    Mooie verhalen; ja wat pech komt er ook wel wat bij hé; maar is het maar dat …

    Veel groetjes, ook aan André,

    Lena

  3. Hallo Concetta,
    Strubbelingen zijn er in elk gezin, zeker als je voortdurend bij elkaar zijt, dan zie je alle kleine dingen die je vroeger niet zijn opgevallen. Wees gerust, het komt goed.
    Groetjes, ook aan André.

  4. C&A, stel je voor dat er nooit eens iets mis liep op jullie reis en dat jullie nooit die kleine strubbelingen hadden, hoe saai zouden de dagen zijn, je zou jezelf niet kunnen bewijzen hoe goed je bent in problem -solving, niemand zou nog jullie verslagen lezen. Jullie zijn helemaal op koers, niet alleen richting Rome maar ook in de zoektocht naar jullie zelf. Geniet er van!

  5. Ben er pas nu toe gekomen om bij te lezen. Boeiend verhaal. Moet er toch even bij vertellen dat het korte kapsel en ‘sportieve’ bril je fantastisch staan. Hou jullie taai!

  6. Met kapotte bril zijn de foto’s beduidend beter. Hoe kan dat nu. Dan heeft de geest bij zijn neerdaling toch iets verwezenlijkt. Knor af en toe verder. Het zal lukken. Bij ons thuis zwijgen we soms ook een paar uren. Mijn oude Chinese vriend heeft weer een wijze raad. ‘Bij een twist laat je je partner de trap naar boven nemen en de deur dichtklappen. Jij blijft onderaan zitten. De oplossing ligt binnen enkele minuten, uren, dagen op de overloop.’ (vrijde vertaling – (Han Kuoy 3 AC.)

  7. C&A, jullie lopen die AC rondjes vol toewijding om daarna telkens weer NADER tot elkaar BIJ elkaar terug te komen. Daarvoor zijn die strubbelingen waardevol. Goed bezig. Zo blij met jullie verslag, ja , telkens weer. Dikke kus enne die monocle staat je goed

Reacties zijn gesloten.