Dag 17 – 17 mei 2015 – van Grüfflingen naar Ouren – 21 km

image

Op camping Hohenbusch slapen de meeste mensen in hun tentje of mobilhome. Wij dus in ons alkoof in een appartement in het hoofdgebouw. Wij vnden het maar zo zo.

image

Sylvie en Maarten vonden het echter zeer cosy. Dochtertje Elise, een echt schatje die ik zonder probleem een tijdje op de arm mocht houden – had zelfs een kinderalkoof! Heerlijke mensen die ik de omgeving van Gent wonen. Maarten heeft Amsterdam ingeruild voor Gent. Waarschijnlijk voor de liefde, maar dat heeft hij zo expliciet niet gezegd. Ik vul maar in☺
Sylvie is projectleider bij Eandis en is bezig met de slimme meters. Maarten werkt voor SAP. Alweer veel stof om over te praten bij het ontbijt.

image

Andrea, een Duitse, komt wat later binnen. Ze is alleen en wij praten met Sylvie en Maarten letterlijk om haar heen (haar tafeltje stond gedekt tussen die van ons). Gelukkig raken we ook met haar in gesprek. Want wat blijkt? Zij is een workshop aan het volgen bij Judith Schmidt, de Ezeltranerin und Autorin, in dat schattig huisje waar ik gisteren voor omgelopen ben. Heel enthousiast is ze niet. Zij werkt in de gehandicaptenzorg en haar bazen gaan ervan uit dat zij nu ezels voor al haar patiënten moet kunnen inzetten en dat is een illusie volgens haar.

image

Deze foto is genomen op camping Hohenbusch een dik uur na ons vertrek uit camping Hohenbusch.

Dit is het verhaal hierachter.
Na een honderdtal meter gelopen te hebben, vermoed ik dat ik mijn pelgrimsboekje vergeten ben. André is lastig omdat het al halfelf is – veel later dan anders –  maar ik weiger door te stappen zonder dat boekje. Ik vind hem helaas nergens, noch in ons appartement, noch in de ontbijtzaal, noch elders en wil terug naar André gaan die weigerde een stap terug te lopen. Maar ik zie hem toch terug richting camping lopen.  In paniek! Hij is zijn smartphone kwijt. Ook hij zoekt in ons appartement, in de ontbijtzaal en overal onderweg. Tevergeefs. En daar staan we dan. We begrijpen er niets van. Tot André er plots aan denkt dat hij zijn smartphone in de zak van zijn windstopper gestoken heeft. En tot dan ik eraan denk dat ik mijn pelgrimsboekje ook in mijn windstopper heb gestoken. Much adoo about nothing dus. De koffie hebben we dan maar gedronken om de opwinding te verjagen.  Het was halftwaalf toen we eindelijk vertrokken.

image

We zijn wat laat én we moeten terug aansluiting vinden met de GR5. André verandert van mijn attente partner in de gedreven, doelgerichte projectleider die hij vroeger was. Ik tracht hem bij te houden,  doch gezien mijn passie voor alle mooie dingen onderweg –

image

– vandaag zijn er, naast de weiden en de bossen, ook nog deze machtig mooie wolken –

image

– wordt de afstand tussen hem en mij steeds groter. Ik voel mij de projectmedewerker die niet weet waar haar projectleider naar toe snelt en waarom dat weer in zo’n vaart moet gebeuren.
Als hij na een tiental minuten vaart terugneemt, wijs ik hem er toch wel even op en de lieve schat houdt er de rest van de dag rekening mee.
Naast elkaar loopt immers voor beiden aangenamer, ook in het dagelijkse leven.

image

Burg Reuland is een e
rg mooi en proper dorpje. We hebben er lekker gegeten en wat lang blijven hangen. Het is vandaag ook zondag en daar hoort een lange lunch bij.

image

Vandaar trekken we richting Ouren – (Spreek uit Oeren. André weigert dat halstarrig te doen en blijft Auren zeggen. Hij wil hier wat niveau brengen!) -
waar we uiteindelijk omstreeks halfzeven aankomen. We zijn de GR5 kwijtgeraakt en daar konden we echt niets aan doen! Hier loopt nl. ook de GR56  en de aanduidingen
waren zeer verwarrend. We hebben er samen voor gekozen om de GPS te volgen die de Ourtal-route aangaf.  Lekker vlak, niet meer stijgen en dalen.

image

Dachten wij.  De realiteit was weerom klimmen en dalen.  Vlak aan Ouren, aan het laatste steil stuk weg proberen we de scouts- of girotruk. We proberen een ‘potteke met vet’ te zingen, maar we slagen er niet in om samen hetzelfde aantal ‘pottekes’ te zingen per couplet. De enige tegenligger die we te voet tegenkomen vraagt of we nog niet moe zijn gezien ons gezang, gelach en vrolijkheid. Wij voelen ons op slag beter en gaan dapper verder richting hotel Dreilanderblick.

image

Geen alkoof vannacht maar dit kunstig opgemaakt bedje, lekker dicht bij elkaar!

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

6 reacties op “Dag 17 – 17 mei 2015 – van Grüfflingen naar Ouren – 21 km

  1. Zo levendig geschreven….meevoelen, meegenieten, zelfs virtueel meewandelen…jullie zijn een inspiratie voor vele koppels denk ik
    Knuffel, Anne xxx

  2. Beste André en Concetta,

    Ik lees aandachtig jullie verhalen en merk dat jullie in de voorbije weken situaties zijn tegengekomen die zeer herkenbaar zijn wanneer je voor een langere periode “onderweg” zijt.
    Ik blijf jullie van achter de pc volgen en wens jullie nog zeer veel “onderweg-zijn-vreugde” toe.
    Veel sterkte.

  3. Ik werd ook wat ongerust door het achter blijven van je verslagen. Ik geniet er elke dag van en ja hoor het is een feit, moest je weten hoeveel mensen (die jullie zelfs niet kennen) uw reisverhaal volgen, je zou verstomd staan. Ik kijk al uit naar wat gaat volgen en wens jullie nog verder veel stapgenot.

  4. Het wachten wordt beloond. We worden verwend. Twee verslagen op één dag. Het was weer genieten. Kijk al uit naar morgen.

Reacties zijn gesloten.