Dag 11 – 11 mei 2015 – van Banneux naar Spa – 18 km

Iets voor acht zijn wij vandaag al klaar voor het ontbijt. Te vroeg want de deur van de ontbijtzaal – dezelfde zaal waar gisteren de Thé Dansant doorging – is nog dicht. We zetten ons dan maar in de oude, versleten zetels in de voorzaal staan.  Achteraf vertelt patron Jean-Louis Michels ons dat dit nog het  origineel deel is van het huis waar de familie Beco – zie verslag gisteren – na de verschijningen en het bouwen van de kapel gewoond heeft. De inrichting dateert ook nog van toen: doorgezakte zetels, een oude radio en tafel, aan de muur allerlei krantenartikelen uit 1933. De foto die ik ervan genomen heb, is helaas mislukt. Maar ik heb wel enkele foto’s van de taverne.

image

Jean-Louis is al sinds gisteren heel benieuwd naar onze voettocht en vraagt ons vandaag helemaal uit (het is maandag en heel rustig).
‘Helemaal te voet naar Rome?’
Ja, ja helemaal, maar op het gemak hé.
‘Maar jullie keren toch tussendoor naar huis?’
Neen, hoor. In een stuk door naar Rome.
‘En wanneer zullen jullie aankomen?’
Bwah,  oktober, november. We weten het niet. We zijn beiden gepensioneerd en hebben alle tijd.
‘Maar hebben jullie dan geen kinderen?’
Jawel, samen vier.
Onze ‘fille cadette ‘ heb je gisteren gezien toch? Welnu  die werkt en is zelfstandig. Zij is tijdens onze reis onze ‘verbindingsofficier';).
Onze ‘fille ainée’ woont in Wenen – verliefd geworden op een Oostenrijker hé,  ze hebben inmiddels twee kindjes.
Onze ‘fils cadet’  doet voor twee jaar ontwikkelingswerk  in Rwanda, tussen  duizenden heuvels weet je.
En onze ‘fils ainé’ is sinds eergisteren voor 6 maanden door Zuid-Amerika aan het trekken.
We hebben dus alle vrijheid.

Deze ‘ondervraging’ gebeurt in diverse reprises.

‘Daar kan ik alleen maar van dromen’, zegt Jean-Louis als hij even later weer aan onze tafel staat. ‘Ik ben pas getrouwd toen ik 40 was en heb drie kleine kinderen. En deze zaak run ik met mijn familie. Niet evident om dan lange tijd weg te gaan.  Maar het lijkt mij heerlijk om ooit te doen wat jullie nu doen’.

Even later komt hij weer terug naar onze tafel en vraagt of we niets nodig hebben. We begrijpen hem eerst fout en denken aan bijkomende koffie of zo. Hij bedoeld echter praktische zaken voor tijdens de reis die we missen. We moeten hem teleurstellen want we hebben alles. Zo schattig en hartverwarmend, deze struise man die bezorgd is om ons!

We nemen hartelijk afscheid en zeggen tegen elkaar: weer zo’n zaak waar we eerst denken ‘wat is me datte’ en waar we, nadat we de mensen hebben leren kennen, met een warm gevoel vertrekken.

Onze GR5 gaat dwars door de bedevaartplaats en ik wil persé nog eens in de verschijningskapel binnen gaan.

image

Na de rollercauster aan emoties van gisteren voel ik mij vandaag heel rustig als ik tegenover ‘de mooie dame van de Fagne’ sta.
Een wijs iemand heeft ooit gezegd dat ‘de grootste afstand die een mens soms moeten afleggen die van het hoofd naar hart is en dat is amper 30 cm’. Ik heb het gevoel dat ik gisteren enkele centimeters gelopen heb.

image

Aan de bron staat niemand en André wil zijn handen nog eens in het water dompelen. Ik doe hetzelfde.

image

We lopen een drietal kilometers door een heerlijk geurend sparrenbos .

image

Komen in Becco, een dromerig dorpje waar alle huizen in streeksteen zijn opgetrokken en rond de kerk gebouwd. Net zoals de andere dorpjes die we vandaag tegenkomen.

image

Verderop in de open velden mekkert dit lammetje heel lief naar ons. Ik mekker vriendelijk terug want ik heb hier een geschiedenis mee. In de lagere school ben ik jaren gepest geweest door een jongen die mijn achternaam Pergola omgedoopt had tot ‘pecora’ (schaap). Hij moest op den duur, terwijl wij in rijen van twee op de speelplaats richting klas liepen, maar even ‘mehehehe’ doen en ik begon te wenen en was de rest van de dag verdrietig. Ik had toen beter ook gewoon vriendelijk teruggemekkerd én de wijsheid gehad om te weten dat meisjes plagen, om liefde vragen is. Ik vond hem gewoon een onnozelaar en ontliep hem zoveel mogelijk.

image

Ik loop al de hele morgen op wolkjes. Het weer is juist goed, de vogeltjes fluiten goedgemutst en het landschap is prachtig. Ik voel mij zo gelukkig temeer daar André en ik er op 10 dagen tijd in geslaagd zijn een harmonie uit te bouwen wat zich o.a. uit in hetzelfde ritme lopen en het liefdevol geduld te hebben voor elkaar. Zo sukkel ik een tijdje met de juiste binding van mijn schoenen, met mijn kousen  (eerst over broek, dan weer broek over de kousen, …) en moet ik regelmatig een sanitaire stop doen. André wacht op mij.
Ik word tegen de middag uit mijn realiteit gehaald wanneer ik naar een mooie bank met een prachtig uitzicht loop en daar even wil uitblazen. De realiteit van André blijkt anders te zijn. Hij wil zijn ‘kadans’ houden en sneller vooruitgaan. Mijn gedraal vind hij maar niets en we moeten in de voormiddag goed doorstappen omdat we namiddag twee stevige klimmen voor de boeg hebben.
Dat is even slikken. Ik ga onmiddellijk van mijn bank af en loop verder. Ik begrijp hem wel. Enerzijds. Ben toch teleurgesteld. Anderzijds.
Deze tocht zit al jaren in mijn gedachten als mijn bevrijdingstocht van alle ‘moetens’ opgelegd door anderen. Wat maakt het nu uit of we vandaag langzaam genietend de hele tocht doen ipv te ‘marcheren’?  André valt echter in een andere categorie. Met hem wil ik oud worden.

image

Wanneer we het pittoresk dorpje La Reid passeren, worstelt ik verder met mijn gedachten. Toegeven voor de lieve vrede? Voor mijn eigen kiezen en ieder onze eigen weg verder tot Spa gaan ieder aan zijn eigen tempo?
Hij met de GPS, ik met de wandelgids?  We hebben immers op voorhand afgesproken dat dit kon indien nodig.
Één minuut proberen we dit. Neen, dat is het zeker niet.  We kussen het goed en gaan samen verder. Je kan je hart niet loochenen, zeker niet in deze prachtige omgeving op deze prachtige dag.

image

Even voorbij La Reid – we hebben dan de eerste stevige klim achter de rug –  houden we lunchbreak. Boterhammen met een reep lekkere – uiteraard Belgische  chocolade – en een stuk fruit. De energie is welkom.

image

Achter deze nog mooi bloeiende  (linde?)boom ligt Winamplanche. We dalen af naar het dal om even later de tweede stevige klim richting Creppe in te zetten.

image

De temperatuur is inmiddels hoog opgeklommen. Ik zie echt af tijdens de klim. Gelukkig André ook. Samen afzien schept immers ook een band

Mijn locatie .

6 reacties op “Dag 11 – 11 mei 2015 – van Banneux naar Spa – 18 km

  1. Goedendag Concetta en André, hoe jammer dat mij italiaans niet meer zo goed is !
    “e facile dimenticare ma e difficile recordarsi »
    Mia testa e piena de vostro attitudine quando voi siete partiti nella direzione del museo. Une attitude pleine de joie, de bonheur et d’espoir.
    Era un momento non potremo dimenticare.
    En veel dank voor de ontmoeting et de prachtige fotos.
    God bless you, buono pellegrinaggio, goed pilgrimage !!!! Wij blijven aan jullie beide denken.

  2. Het is al een vast stil ritueel geworden : na een KBC-dag wegdromen en me laten leiden door jullie verhaal . Het voelt voor mij aan als een soort bedevaart in mijn hoofd. Ongelooflijk bedankt hiervoor .

  3. Compromissen sluiten. De tijd is te kort en te kostelijk om zo’n lang voetreis te verknoeien. Sterkte. Mooie verslagen.

    • dag Herman, toch even vermelden dat het gaat om kleine onenigheden onderweg. Dit komt nu eenmaal voor. Maar, wij werken aan die1% ruis die er soms is. Wij maken samen een fantastische tijd door (wat een vrouw!) en genieten, genieten, genieten.

  4. Dag Concetta en André,

    Eerlijk, ik heb al heel erg genoten van jullie schrijfsels van de eerste stapdagen, en eigenlijk ben ik een heel klein beetje jaloers, wat zou ik graag in jullie stapschoenen staan nu !
    Ik blijf het volgen en wens jullie veel energie om tot het einde vol te houden,
    jullie gaan als andere ( lees nog mooiere ) mensen in het leven staan.
    Veel stapgenot nog,
    Agnes

Reacties zijn gesloten.