Dag 31 – 31 mei 2015 – van Ehnen naar Remich – 11 km

Ik heb heel goed geslapen vannacht, ondanks het vele slapen overdag gisteren. André ook, dankzij het goed stappen gisteren:-) We voelen ons dus beiden prima en zijn klaar voor onze volgende etappe.

image

Françoise (Luxemburgse) en Manuel  (Portugees) Mendes-Schmitt zijn een koppel die Hotel – Restaurant Bamberg in Ehnen uitbaten. Zij kookt (voortreffelijk moet ik zeggen) en hij dient op. Een kamermeisje versterkt het team. Na het ontbijt komt Françoise bezorgd vragen of het vandaag wel met mij zal gaan om te stappen. Ik kan haar geruststellen.  Toch wil ze nogmaals herhalen dat ze het ongelooflijk vindt dat we te voet naar Rome stappen. Zelf zou ze zo’n voettocht nooit aankunnen. Wel vindt ze Rome een heel mooie stad. Manuel is er nog niet geweest en ze zou het fijn vinden om eens samen met hem te gaan. Maar nu nog niet. Teveel werk.
Wanneer ik opmerk dat ik de inrichting van hun Hotel – restaurant wel erg authentiek vind (retro jaren 60-stijl waarbij de vraag is of dit bewust is of omdat er sedertdien niets meer aan gebeurd is), beginnen ze hun verhaal te doen.
De eigenaar, mijnheer Bamberg,  is sinds 2010 gepensioneerd en toen hebben zij de zaak overgenomen. Het gaat redelijk goed. Deze week is het kalm, maar volgende week hebben ze veel boekingen. De overstromingen zijn echter het zwaard van Damocles.

image

‘In 1970 stond het water van de Moesel tot aan de veranda’ vertelt Françoise terwijl ze naar deze foto wijst.

image

En daarvoor is het water 4 keer het restaurant binnengedrongen. De markeringen van de hoogte van het water staan in gulden letters op de schouw. Maar dat was gelukkig allemaal voor hun tijd. Je ziet de daver op hun lijf alleen al als ze denken dat het opnieuw kan gebeuren.
We hebben met hen te doen en hopen dat de Moesel zich nog lang gedeisd houdt.

image

Wij trekken verder en mijn wens om de Moeselvallei vanuit de heuvelrug te kunnen zien, wordt snel in vervulling gebracht : de GR5 gaat onmiddellijk naar rechts, dan naar links, steil omhoog tot aan het hoogste punt. We kijken nogmaals om en zien Ehnen liggen. Deze manier van een dorp of stad te verlaten, geeft een heel bevredigend gevoel. Je kijkt om, denkt nog even aan de dingen die je daar hebt meegemaakt, aan de mensen die je hebt leren kennen, glimlacht voldaan en stapt op naar het volgend dorp of stad niet ver daarvandaan, enkel een aantal uur stappen door meestal een wondermooie landschap. Door de traagheid van het stappen heb je tijd genoeg om telkens weer los te laten en te focussen op het volgende.

image

Dit is het zicht op het landschap voor vandaag. Al snel krijgen we een educatief moment…

image

… in de vorm van stokken van alle wijndruiven die op deze hellingen groeien met de naam op het plaatje eronder. Ik heb alle blaadjes en vormen bekeken en kan mij met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe iemand in dit stadium kan weten welk soort het is. Hieronder een lijst van de soorten met het percentage dat hier in Ehnen geoogst wordt.

image

En wat heb ik geleerd vandaag?
1. Dat ik de Elbling, de Pinot’s (alle drie) en de Chardonnay heel lekker vind.
2. Dat ik de Rivaner en de Riesling niet lekker vind wegens te zuur.
3. Dat ik de anderen dringend moet proeven omdat ik ze nog niet ken.

image

Het stappen zelf gaat zeer goed en verloopt heel harmonieus. We hebben maar 10 kilometer te doen en hebben alle tijd om onderweg van de schitterende uitzichten te genieten. 
Mijn behoefte aan stilte en zijn behoefte aan geluid heeft André fantastische opgelost.  Hij loopt met oortjes aan en luistert naar oude hits op radio RTL. Ik luister naar de wind en de vogeltjes en naar de gedachten die deze heerlijke stilte in dit mooi kader bij mij oproept. Hij is toch een krak, mijn André!

image

In Stadtbredimus komen we aan om twaalf uur exact. De klokken waren vollop aan het luiden. Vandaar dat ik het zo precies weet. We willen iets kleins eten en komen uit op dit kasteel waar naast een restaurant ook de zetel van de coöperatieve van de Moeselwijn gevestigd is.  We zien enkele opgeklede oudere mensen  (allez nog ouder dan wij) binnen gaan en besluiten naar iets anders op zoek te gaan.

image

Op de andere hoek ligt een auberge die er van buiten minder imposant uitziet. We gaan binnen met onze stapschoenen en rugzak en stellen vast dat ook hier een opgeklede ouder publiek zit. We hebben toch smakelijk gegeten :-)

image

Na de lunch moeten we nog slechts drie kilometer stappen naar Remich en we hebben nu zin om langs de Moesel te stappen. Daar zijn we getuigen van hoe de nu nog lelijke eendjes aandachtig kijken naar hoe hun mama-zwaan sierlijk haar lange hals in allerlei bochten legt. Schattig! Nog even wachten en jullie zijn ook zo mooi!

image

Uiteraard komen we ook langs diverse wijnhuizen. ..

image

… en kastelen…

image

… totdat wij ons hotel van vandaag bereiken ‘Hotel des pècheurs’. Daar is het een drukte van jewelste! Alle tafels van het Chinees restaurant – dat onder ons hotel ligt – zijn vol. Minstens 10 Chinese diensters zijn in de weer. Daartussenin komen wij inchecken.  De ‘verantwoordelijke’ Chinese voor het hotel duwt ons een sleutel in de hand terwijl ze zegt ‘tweede veldieping helemaal vanachtel, melci, melci, melci!’ Het is misschien niet mooi maar we lachen ons een breuk.

image

De kamer is klein – voor Chineeskes, hihi, maar met uitzicht op de Moesel…

image

… en een terras waarop we – terwijl we genieten van de passerende boten – de was uithangen én schoenen met was insmeren  (André), voeten én handen verzorgen  (ik).

image

De stad Remich zelf verbaast ons o.a. door haar mooie boulevard langs de Moesel waar Bachus in een fontein gezeten op een ton wijn ladderzat maar gelukzalig rond en rond en rond draait.

image

Terwijl André op de markt naar elektrische fietsen staat te kijken  (Bosch-motor of toch  – zoals Jos zegt – Shimano?) zingt een lokale zanger Udo Jurgens zijn ‘Merci Chérie’.

Een mooiere afsluiting voor vandaag kan ik niet bedenken ‘Merci, Merci, für die Stunden Chérie. Chérie, unsere Liebe ist schon.  Merci Chérie!’

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 30 – 30 mei 2015 – van Grevenmacher naar Ehnen – 16 km

Ik ben ontzettend moe deze morgen. Gisteren was het heel zwaar en ik heb de fout gemaakt om op onze rustdag eergisteren ook nog 18 kilometer te wandelen. De nachtrust – die er normaal voor zorgt dat ik ‘s morgens terug fit en monter ben – heeft vannacht haar werk niet gedaan.

image

De bubbels bij het ontbijt krikken mij op!

image

Alsook het feit dat André berekent dat we vandaag maar 15 kilometer moeten stappen tot Ehnen.  Daarenboven kunnen we langs de Moesel stappen zodat we niet moeten stijgen en dalen.

image

Ook krijgen we een privé-shuttle – in de vorm van dit lieftallig dametje – aangeboden door het hotel. Zij brengt ons tot aan de verbinding met de GR5 in Grevenmacher zodat we de drukke baan vermijden.

image

We beginnen langs de Moesel te stappen en zien hoe de boot  ‘Petite Fleur’ versast wordt van het hoger water naar het lager water. Toch wel ingenieus hoe dat in zijn werk gaat.
Ik voel mij echter alsmaar slechter. Het stappen valt mij steeds zwaarder maar ik bijt op mijn tanden.  Vijftien vlakke kilometers moet ik toch aankunnen na 1 maand stappen!

image

Het zicht op de wijnranken rechts van ons is idyllisch. De GR5 loopt daarboven op de heuvelkam.

image

Het zicht op de Moesel links van ons is rustgevend. Wij stappen op het voetpad langs de N10,  La Route du qVin.

image

Ik hou vol tot het centrum van Machtum. Dan gaat het echt niet meer.  Mijn lichaam schreeuwt om rust. Ik besluit te luisteren. Bij de eerstvolgende bushalte neem ik de bus en passeer op enkele minuten tijd Ahn, met haar prachtige panorama’s op de Moesel en de wijngaarden en Wormelange,  de hoofdstad van de Riesling. Ik flits eraan voorbij met de bus, terwijl André – die verder te voet gaat – het beleeft. En dat is de essentie van een voettocht.

image

Het is nog maar elf uur wanneer ik toekom aan Hotel Bamberg in Ehnen, een ouderwets doch stijlvol etablissement. Onze kamer is nog niet klaar. Ik plof neer in de zeteltjes aan de receptie en val in een diepe slaap. Even later wekt de huisdame mij met de melding dat de kamer al klaar is. Ik had bij aankomst verteld dat ik een maand te voet onderweg was naar Rome. Dat ik mij vandaag niet zo goed voelde en moest rusten. Mijn man was te voet af aan het komen. Ik had de bus gepakt. Ze had daarom opdracht gegeven aan het kamermeisje om onze kamer als eerste te doen. Heel attent! Ik ben onmiddellijk in bed gekropen en heb enkele uren heel diep geslapen. Ik was totaal, totaal uitgeput.

André komt omstreeks halfdrie toe. Heel enthousiast vertelt hij over al het moois dat hij gezien heeft vanuit de GR5 : wijngaarden,  villa’s, wijnhuizen… Ik slaap nog half…

image

Na een tijdje begint mijn vermoeidheid af te nemen. We spenderen samen een rustige namiddag in ons hotelleke, wat lezen, wat babbelen, wat bellen met familie en vrienden, wat drinken.

image

‘s Avond eten we een lekkere, stevige biefstuk. Samen met de rust van vandaag, lijkt ons dit een prima recept tegen de uitputting. En het werkt! Al tijdens het eten voel ik mij beter. Het Moeselwijntje erbij helpt mij er helemaal bovenop:-)

image

Na het eten voel ik mij zelfs fit genoeg om samen met André het charmant dorpje Ehnen – dat haar middeleeuws karakter behouden heeft – te verkennen. Heel speciaal is haar ronde kerk, de enige van dat type in het heel Groothertogdom. Blij dat we dat hebben kunnen doen.

Ik ben er weer helemaal bovenop en morgen ga ook ik van bovenaf de Moeselvallei bewonderen!

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 29 – 29 mei 2015 – van Langsur-Mesenich naar Grevenmacher – 25 km

image

Ik vertelde gisteren aan Birgitte ‘der cheffin’ dat ik graag aan een wijnpluk zou willen meehelpen. De beschrijving die zij mij gaf over hoe de wijnpluk hier op Johannishof gebeurt, heeft mij doen besluiten om dit wijnhuis als mogelijkheid te weerhouden voor mijn wijnplukbeleving : een twintigtal mensen – familie en vrienden – doen samen de pluk, ‘s middags wordt er in de wijngaard gepicknickt, ‘s avonds wordt er samen aan een lange tafel gegeten om daarna samen lekker te ontspannen. Exact zoals ik het zou willen! André wil ook mee en dus gaan we ons volgend jaar in september / oktober paraat houden en zodra de druiven van deze familie rijp zijn, vertrekken! Dit jaar kan nog niet, want we zijn nog steeds onderweg naar Rome.

We hebben er inmiddels 390 kilometer opzitten op de GR5. Vandaag gaan we over de 400 en we schatten dat we op 1/6e van de totale weg zitten.
Daarbuiten hebben we nog een 50 kilometer gestapt (tijdens rustdagen,  ‘s avonds op zoek naar een restaurant, ed).

image

We laten via een steil stijgende weg het dorpje Mesenich, dat ons zo aangenaam verrast heeft, achter ons. Mama Maria en papa Hans, wuiven ons joviaal uit en wensen ons ‘alles gute bis zu Rome!’. Ik was zo ontroerd dat ik vergeten ben er een foto van te nemen.

Daarna we dalen tot aan de Moesel waar we – net als gisteren – de brug van Wasserbillig overgaan. We gaan even een broodje kopen voor bij de lunch, ik moet weer even terug lopen naar de bakker omdat ik mijn stokken had achtergelaten en dan stappen we langs de Moesel richting Mertert.

image

Deze mannen zorgen ervoor dat het pad er mooi verzorgd bij ligt en verdienen een dikke merci! Het feit dat ik een foto van hen neem, doet hen zichtbaar plezier.

image

Om elf uur exact is het 4 weken geleden dat we vertrokken zijn uit Houthalen. En dat verdient een selfie! We kijken hier beiden wat sip omdat we net daarvoor een kleine aanvaring gehad hebben.
Ik heb, naarmate we onderweg zijn, steeds meer nood aan stilte om volop te genieten van al het moois om mij heen en om alle ervaringen in het hier en nu te laten doordringen. André geniet op zijn manier. Hij heeft meer nood aan praten en liefst over het verleden. Daardoor haalt hij mij regelmatig uit mijn heerlijke hier en nu momenten. We hebben het er al in de week over gehad, doch het gebeurt vandaag opnieuw en ik reageer niet bijster tactisch. De rest van de tocht vandaag verloopt daardoor voor het merendeel in stilte.
Niet in de serene stilte die ik mij wens, eerder in een wat verbeten stilte.

image

Bij het zien van dit beeld ter ere van de families uit Mertert die de Luxemburgse deserteurs en dienstweigeraars in de tweede WO hielpen, ontdooien we allebei wat. Pakkend beeld!

image

De tocht vandaag is lang. We hadden een shortcut langs de Moesel kunnen nemen, doch wij willen persé de GR5  volgen en dat hebben we ons achteraf beklaagd. De weg is quasi constant stijgend en het begint ook nog fors te regenen. Het is de eerste keer dat we ons regenbroek aan moeten doen. Hier zie je André in actie.

image

Gelukkig vinden we een schuilplaats waar we onze lunch kunnen opeten : verse 5 – granen boterhammen met côte d’or chocolade, melk met nootjes voor mij,  fondant voor André. Het smaakt!

image

Na de lunch meanderen we meermaals over de Syre, een zijrivier van de Moesel.

image

We komen door Manternach waar, helaas voor ons, de enige café gesloten is …

image

… en moeten daarna kilometers lang deze asfaltweg volgen…

image

… totdat we iets na zessen aan ons hotel ‘Simon’s Plaza’ aankomen.  We waren beiden totaal uitgeput. Toch hebben we ons de laatste kilometers er samen goed doorgesleurd. Onze stilte werd steeds intiemer en sereen. Samen afzien kan therapeutisch zijn.

Ik heb zelfs – terwijl ik dacht dit is nu wel echt teveel vandaag – nog oog gehad voor die enkele mooie dingen die we onderweg tegengekomen zijn.
(de weg viel grotendeels tegen vandaag, misschien zijn we inmiddels te veel gewend geraakt).

image

Dit klaproosje was echter het allermooiste!

image

Heel gelukkig zit ik ‘s avonds aan tafel met mijn eigen ‘klaproosje’ tegenover mij en een heerlijke hamburger (de lekkerste die ik ooit gegeten heb) om in te bijten. We  hadden echt wat comfortfood nodig vanavond.

We hebben tijdens het eten uitgebreid over onze gevoelens van vandaag gepraat en begrijpen elkaar alweer een heel stukje beter!

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .

Dag 27 en 28 – 27/28 mei 2015 – van Ralingen naar Langsur-Mesenich – 18 km (+18 km buiten GR)

image

Ondanks het gebrek aan bubbels straalt André aan het ontbijt. Ik ook, maar daar is geen foto van. We ontbijten dan ook niet alle dagen met uitzicht op de Sauer.  De (onbedoelde) lichtbundel in de onderste foto weerspiegelt onze innerlijke ingesteldheid : energiek, licht en zonnig!

image

Dat blijft zo, zelfs als eventjes later blijkt dat er ook vandaag veel trappen te doen zijn.

image

In dit huis, nu het gemeentehuis van Rosport, woonde ooit Henri Owen Tudor (1825-1938)  pionier van de elektrische verlichting.

image

Dit elektrische wagentje is het uithangbord voor het Tudor -museum dat in hetzelfde pand ondergebracht is als het gemeentehuis.

image

We stappen door dit prachtig landschap (in de verte zie je Rosport liggen) totdat André nattigheid in zijn broek voelt.

image

Nader onderzoek wijst uit dat het een lek in zijn Camelbag is, gemengd met zweet die van zijn rug druipt.

image

Verder lekker zwetend – de weg is constant stijgend – passeren we dit 13e eeuws Romaans kerkje in Girsterklaus, sedert 1328 een bedevaartplaats. Door een redeneringsfout zijn we er gewoon aan voorbij gelopen zonder dat te beseffen. Spijtig. Er waren binnen blijkbaar ook heel speciale fresco’s.

Onze weg vandaag gaat via Born over Moerdorf naar Mesenich in Duitsland.
We moeten de nodige hindernissen overbruggen om er te geraken.
Enkele voorbeelden:

image

– over boomstammen die de weg versperren, klauteren

image

– riviertjes oversteken met loszittende stenen

image

– weeral heel veel trappen doen

image

– uitleggen aan deze aanstormende, jonge koeien dat we geen eten voor hen bij hebben

image

– deze voetgangersbrug vinden over de Sauer om de grens van Luxemburg naar Duitsland  over te steken

image

Wanneer we na 18 kilometer stappen moe aankomen in Mesenich zien we een schraal dorpje. Na wat zoeken zien we dit gebouw en denken ‘ai,ai, is het dat nu?’.
Gelukkig blijkt dit ‘raucherscafé’ gesloten en moeten we verder zoeken.

image

Onze ‘Johannis Wein-café und Gastenhof’ ligt helemaal op het einde van het dorp en is helemaal het tegendeel van wat je in zo’n nietig dorpje zou verwachten.

image

We worden ondergebracht in het gloednieuwe gastenverblijf in een enorm mooie kamer met op het verdiep boven ons een pracht van een sauna met relaxruimte en zonneterras.

image

Heel rustig ligt rechts van dat gebouw het goed verzorgd kerkhof van Mesenich. Beetje vreemde ligging enerzijds. Anderzijds zien we later dat de mensen hier vlot in en uit lopen en de graven verzorgen. Hier blijven de doden tussen de levenden en dat geeft een speciaal gevoel.

image

We worden getrakteerd op koffie en gebak (zelfgebakken door de mama) terwijl de familie met de bankiers die de nieuwbouw gefinancierd heeft in bespreking is. ‘Hier wordt je als gast in de watten gelegd door vier generaties’ is één van de slogans van dit sympathiek familiebedrijf dat zich als taak heeft gesteld om de wijnen van de streek bekend te maken.

image

Birgitte,  die de ontvangst doet van  de gasten én de financiën, vertelt ons later dat grootmoeder op sterven ligt. Spijtig, weldra één generatie minder.

image

We hebben hier een dagje rust gepland – we boffen weeral – en willen op deze rustdag gewoon rusten en een kleine boodschap doen. De dichtstbijzijnde superette blijkt in Wasserbillig te zijn.  Wij gaan goedgemutst op stap, houden net zoals de voorbije dagen gelijke tred en merken dat we echt in de wijnstreek zitten: overal wijnranken op de hellingen. Het geeft een heerlijk gevoel!

image

Aan de brug van Wasserbillig komt de Sauer aan de Moesel uit, de rivier die de komende dagen ons metgezel zal zijn.

image

Dit klasje doet een uitstapje langs de Moesel en vertedert ons. Wij denken aan Simon en Laura, de kleinkinderen van André, die ook wel zo dingen doen. Wij zien hen helaas veel te weinig. Ze wonen in Wenen.

image

Deze sierlijke zwanen charmeren zowel de kinderen als ons. Jong en oud verenigd door de schoonheid van de dieren!

image

Donkere wolken vormen zich wanneer we 18 kilometer later terug in Mesenich aankomen. We hebben evenveel kilometer gedaan als gisteren, wel zonder rugzak, en zijn vier uur en half weggeweest voor een kleine boodschap. We hebben wel tussendoor gegeten bij een Italiaan, maar we hebben toch weer stevig gestapt

Even rusten – ik vraag André om een stilteuurtje omdat ik er behoefte aan heb, dwz niet spreken en alle apparatuur op stil, dit moet ook kunnen – daarna samen lekker naar de sauna en de dag afsluiten met een lekker dineetje en een streekwijntje.

image

Zo gewoon was ons rustdagje op weg naar Rome.

Liefs,
Concetta
💋 💋 💋

Geplaatst met WordPress voor Android

Mijn locatie .